ძია სემუელი
კარგია
სრული ვერსია: მსოფლიო ლიტერატურა
N!ncho
ძია სემუელი
კარგია
ძია სემუელი
კარგია
Stick Boy
Stick Boy liked Match Girl,
He liked her a lot.
He liked her cute figure,
he thought she was hot.
But could a flame ever burn
for a match and a stick?
It did quite literally;
he burned up quick.
by Tim Burton
Stick Boy liked Match Girl,
He liked her a lot.
He liked her cute figure,
he thought she was hot.
But could a flame ever burn
for a match and a stick?
It did quite literally;
he burned up quick.
by Tim Burton
Voodo Girl
Her skin is white cloth,
and she's all sewn apart
and she has many colored pins
sticking out of her heart.
She has many different zombies
who are deeply in her trance.
She even has a zombie
who was originally from France.
But she knows she has a curse on her,
a curse she cannot win.
For if someone gets
too close to her,
the pins stick farther in.
by Tim Burton
Her skin is white cloth,
and she's all sewn apart
and she has many colored pins
sticking out of her heart.
She has many different zombies
who are deeply in her trance.
She even has a zombie
who was originally from France.
But she knows she has a curse on her,
a curse she cannot win.
For if someone gets
too close to her,
the pins stick farther in.
by Tim Burton
Robot Boy
Mr. an Mrs. Smith had a wonderful life.
They were a normal, happy husband and wife.
One day they got news that made Mr. Smith glad.
Mrs. Smith would would be a mom
which would make him the dad!
But something was wrong with their bundle of joy.
It wasn't human at all,
it was a robot boy!
He wasn't warm and cuddly
and he didn't have skin.
Instead there was a cold, thin layer of tin.
There were wires and tubes sticking out of his head.
He just lay there and stared,
not living or dead.
The only time he seemed alive at all
was with a long extension cord
plugged into the wall.
Mr. Smith yelled at the doctor,
"What have you done to my boy?
He's not flesh and blood,
he's aluminum alloy!"
The doctor said gently,
"What I'm going to say
will sound pretty wild.
But you're not the father
of this strange looking child.
You see, there still is some question
about the child's gender,
but we think that its father
is a microwave blender."
The Smith's lives were now filled
with misery and strife.
Mrs. Smith hated her husband,
and he hated his wife.
He never forgave her unholy alliance:
a sexual encounter
with a kitchen appliance.
And Robot Boy
grew to be a young man.
Though he was often mistaken
for a garbage can.
by Tim Burton
Mr. an Mrs. Smith had a wonderful life.
They were a normal, happy husband and wife.
One day they got news that made Mr. Smith glad.
Mrs. Smith would would be a mom
which would make him the dad!
But something was wrong with their bundle of joy.
It wasn't human at all,
it was a robot boy!
He wasn't warm and cuddly
and he didn't have skin.
Instead there was a cold, thin layer of tin.
There were wires and tubes sticking out of his head.
He just lay there and stared,
not living or dead.
The only time he seemed alive at all
was with a long extension cord
plugged into the wall.
Mr. Smith yelled at the doctor,
"What have you done to my boy?
He's not flesh and blood,
he's aluminum alloy!"
The doctor said gently,
"What I'm going to say
will sound pretty wild.
But you're not the father
of this strange looking child.
You see, there still is some question
about the child's gender,
but we think that its father
is a microwave blender."
The Smith's lives were now filled
with misery and strife.
Mrs. Smith hated her husband,
and he hated his wife.
He never forgave her unholy alliance:
a sexual encounter
with a kitchen appliance.
And Robot Boy
grew to be a young man.
Though he was often mistaken
for a garbage can.
by Tim Burton
გაგრძელება იქნება... 
James
Unwisely, Santa offered a teddy bear to James, unaware that
he had been mauled by a grizzly earlier that year
;( :|
by Tim Burton
Unwisely, Santa offered a teddy bear to James, unaware that
he had been mauled by a grizzly earlier that year
;( :|
by Tim Burton
Stick Boy's festive season
Stick Boy noticed that his Christmas tree looked healthier
than he did.
by Tim Burton
Stick Boy noticed that his Christmas tree looked healthier
than he did.
by Tim Burton
Brie Boy
Brie Boy had a dream he had only had twice,
that his full, round head was only a slice.
The other children never let Brie Boy play ...
... but at least he went well with a nice Chardonnay.
by Tim Burton
Brie Boy had a dream he had only had twice,
that his full, round head was only a slice.
The other children never let Brie Boy play ...
... but at least he went well with a nice Chardonnay.
by Tim Burton
კიდევ იქნება გაგრძელება
Chip the glasses and crack the plates!
Blunt the knives and bend the forks!
That's what Bilbo Baggins hates -
Smash the bottles and burn the corks!
Cut the cloth and tread the fat!
Pour the milk on the pantry floor!
Leave the bones on the bedroom mat!
Splash the wine on every door!
Dump the crocks in a boiling bowl;
Pound them up with a thumping pole;
And when you've finished, if any are whole,
Send them down the hall to roll!
That's what Bilbo Baggins hates!
So, carefully! Carefully with the plates!
Blunt the knives and bend the forks!
That's what Bilbo Baggins hates -
Smash the bottles and burn the corks!
Cut the cloth and tread the fat!
Pour the milk on the pantry floor!
Leave the bones on the bedroom mat!
Splash the wine on every door!
Dump the crocks in a boiling bowl;
Pound them up with a thumping pole;
And when you've finished, if any are whole,
Send them down the hall to roll!
That's what Bilbo Baggins hates!
So, carefully! Carefully with the plates!
Bilbo's Adventure Song
Farewell we call to hearth and hall!
Though wind may blow and rain may fall,
We must away ere break of day
Far over wood and mountain tall.
To Rivendell, where Elves yet dwell
In glades beneath the misty fell,
Through moor and waste we ride in haste,
And whither then we cannot tell.
With foes ahead, behind us dread,
Beneath the sky shall be our bed,
Until at last our toil be passed,
Our journey done, our errand sped.
We must away! We must away!
We ride before the break of day!
Farewell we call to hearth and hall!
Though wind may blow and rain may fall,
We must away ere break of day
Far over wood and mountain tall.
To Rivendell, where Elves yet dwell
In glades beneath the misty fell,
Through moor and waste we ride in haste,
And whither then we cannot tell.
With foes ahead, behind us dread,
Beneath the sky shall be our bed,
Until at last our toil be passed,
Our journey done, our errand sped.
We must away! We must away!
We ride before the break of day!
Frodo's Lament for Gandalf
When evening in the Shire was grey
his footsteps on the Hill were heard;
before the dawn he went away
on journey long without a word.
From Wilderland to Western shore,
from northern waste to southern hill,
through dragon-lair and hidden door
and darkling woods he walked at will.
With Dwarf and Hobbit, Elves and Men,
with mortal and immortal folk,
with bird on bough and beast in den,
in their own secret tongues he spoke.
A deadly sword, a healing hand,
a back that bent beneath its load;
a trumpet-voice, a burning brand,
a weary pilgrim on the road.
A lord of wisdom throned he sat,
swift in anger, quick to laugh;
an old man in a battered hat
who leaned upon a thorny staff.
He stood upon the bridge alone
and Fire and Shadow both defied;
his staff was broken on the stone,
in Khazad-dûm his wisdom died.
When evening in the Shire was grey
his footsteps on the Hill were heard;
before the dawn he went away
on journey long without a word.
From Wilderland to Western shore,
from northern waste to southern hill,
through dragon-lair and hidden door
and darkling woods he walked at will.
With Dwarf and Hobbit, Elves and Men,
with mortal and immortal folk,
with bird on bough and beast in den,
in their own secret tongues he spoke.
A deadly sword, a healing hand,
a back that bent beneath its load;
a trumpet-voice, a burning brand,
a weary pilgrim on the road.
A lord of wisdom throned he sat,
swift in anger, quick to laugh;
an old man in a battered hat
who leaned upon a thorny staff.
He stood upon the bridge alone
and Fire and Shadow both defied;
his staff was broken on the stone,
in Khazad-dûm his wisdom died.
Azazello
ჰა-ჰაა, მაგრებია ძალიან! ილუსტრაციებიც ტიმისაა?
ველი გაგრძელებას
ჰა-ჰაა, მაგრებია ძალიან! ილუსტრაციებიც ტიმისაა?
ველი გაგრძელებას
ta-smiley
კი, ტიმისაა ყველაფერი
კი, ტიმისაა ყველაფერი
რატომ დამივიწყე მე, მარიამ,
რატომ დამივიწყე?
რატომ დამივიწყე?
მომო
ჩარლზ ბუკოვსკი. მაჯა თურუპი
თარგმანი
ჟურნალ-გაზეთებმაც დიდი ამბით გააშუქეს, ტელეარხებმაც და თავად ის ლედიც აპირებდა ამ ამბავზე წიგნის დაწერას. ლედის, ესტერ ადამსს, ორჯერ განათხოვარსა და ორშვილიანს, 35 წელი შესრულებოდა და დიდი ჭკუა არ სჭირდებოდა იმის მიხვედრას, რომ ეს მისი უკანასკნელი ნაოსნობა იყო. უკვე ნაოჭებიც ეტყობოდა, მკერდიც მოშვებოდა, წვივ-ბარძაყიც შესქელებოდა და აღარც მუცელი ჰქონდა ძველებურად მკვრივი. ამერიკელებს ოდითგან უქადაგებენ, რომ სილამაზე, მით უფრო – მდედრისა, ახალგაზრდობასთან ერთად ბარდება პატრონს, მაგრამ ესტერ ადამსს თავისებური ხიბლი ჰქონდა – სასოწარკვეთილებისა და კარს მომდგარი დანაკარგის მწუხარე ხიბლი. ამ დანაკარგის მოლოდინი კილომეტრის იქით იგრძნობოდა და ვნებას აღძრავდა, როგორც კაცებით გატენილ ბარში მჯდომი ჭკნობაშეპარული, ყველაფერზე ხელჩაქნეული ქალი.
ესტერმა ერთი კი გადახედ-გადმოხედა ამერიკელ კაცებს, ამათი იმედი ჩემს მტერს ჰქონდესო, იფიქრა და გეზი სამხრეთ ამერიკისკენ აიღო. შეაჭრა ჯუნგლში კამერითა და საბეჭდი მანქანით, შესუქებული კანჭებითა და თეთრი კანით და ერთი შავი კაციჭამიაც დაითრია – მაჯა თურუპი.
საოცარი გამომეტყველება ჰქონდა ამ მაჯა თურუპს, თითქოს სახე ათასი ნაბახუსევისა და ათასი ტრაგედიის ნაკვალევს დაედაღა. ათასი ნაბახუსევის ამბავი ნაღდი იყო, ტრაგედია კი ერთი ჰქონდა. ერთი, მაგრამ დიდი. ძალიან დიდი. და ფეხებშუა ეკიდა. სოფელში არც ერთი გოგო არ იკარებდა - თავისი იარაღით უკვე ორი გამოეფატრა, ერთი – წინიდან, მეორე – უკნიდან. ორივენაირად მოეხერხებინა. ჰოდა, დადიოდა ცალუღელა ხარივით, სვამდა და თავის შავ ბედზე მჭმუნვარებდა, სანამ ფითქინა ესტერ ადამსი არ მოევლინა მეგზურიან-კამერიანად. გაიცნო, ზრდილობისთვის კოცონს მიუჯდა, ორიოდე ჭიქა გადაკრა, მერე ქოხში შეჰყვა, მისი ნაშრომ-ნაღვაწი უკლებლივ ჩაიბარა და დამატებაც მოითხოვა.
ეს ორივესთვის სასწაული იყო. ისე რომ, დააქორწინეს და, იქაური წესისამებრ, სამდღიანი ქორწილიც გადაუხადეს ცეკვა-თამაშით, ღრეობითა და მოსისხლეტომელი ტყვეების მწვადით. ნაქორწილევს კი ყველაფერი აირ-დაირია – გამოზარხოშებულ შამანს გაახსენდა, რომ მტრის დაბრაწულ, ანანასით, ზეთისხილითა და ნიგვზით შეკაზმულ ფილეს პატარძალმა პირი არ დააკარა და საჯაროდ გამოაცხადა, ეს ქალი თეთრკანიანი ღვთაება კი არა, ბოროტი ღმერთის რიტიკანის ასულიაო (რიტიკანი, რაკი ხილ-ბოსტნეულისა და თხილის მეტს არაფერს გეახლებოდათ, მრავალი საუკუნის წინ გაეძევებინათ ტომის ცათა სასუფევლიდან). ამ ამბავმა დიდი შეხლა-შემოხლა გამოიწვია, რომელიც იმით დამთავრდა, რომ მაჯა თურუპის ორი ძმაბიჭი თვალის დახამხამებაში გაუყენეს სულეთის გზას – “ესტერმა ამ ჩვენი ბიჭის ღირსებას რომ გაუძლო, ნუთუ სასწაულად არ კმარაო?” – ეკითხათ და ისიც ეთქვათ, ამის გამო იქნებ ვაპატიოთ, რომ ადამიანის ხორცის სხვა ფორმით მიღება არ შეუძლია, – ჯერხანად მაინცო.
იქიდან გამოქცეულმა ესტერმა და მაჯამ ამერიკაში, ჩრდილოეთ ჰოლივუდში დაიდეს ბინა. ქალმა ქმრის მოქალაქეობაზე დაიწყო ჩალიჩი და თან, როგორც ყოფილმა მასწავლებელმა, მის განსწავლას მიჰყო ხელი. ასწავლიდა ჩაცმას, ინგლისურს, კალიფორნიული ლუდისა და ღვინის სმას, ტელევიზორისა და იქვე, სუპერმარკეტში, ნაყიდი საკვების გამოყენებას. მაჯა მხოლოდ კი არ უყურებდა ტელევიზორს, თავადაც ჩნდებოდა ხოლმე შიგ ესტერთან ერთად. ხალხს თავიანთი სიყვარულის ამბავს უყვებოდნენ, მერე ჩრდილოეთ ჰოლივუდში ბრუნდებოდნენ და ტელევიზორში ნათქვამს ერთმანეთს საქმით უმტკიცებდნენ. ეს ამბავიც რომ დასრულდებოდა, მაჯა ტელევიზორის წინ მოირთხამდა ფეხს, მოიწყობდა გვერდით ინგლისურის წიგნებს, წრუპავდა ღვინოსა და ლუდს, ბონგოზე უკრავდა და თავისი ტომის სიმღერებს მღეროდა, ესტერი კი წიგნს უბრუნდებოდა, სადაც მისი და მაჯას ამბავი უნდა ყოფილიყო მოთხრობილი. ერთი დიდი გამომცემლობა უკვე ელოდა ხელნაწერს. ესტერს მხოლოდ ყველაფრის ჩაწერა ევალებოდა.
ერთ დილას, – ასე, რვა საათი იქნებოდა, – ვიწექი. წინა საღამოს სანტა ანიტაში 40 დოლარი წავაგე, კალიფორნიის ფედერალურ ბანკში, შემნახველ ანგარიშზე, გულისგამგმირავად ცოტა ფული მქონდა დარჩენილი და მთელი თვე იყო, ერთი ხეირიანი მოთხრობაც არ დამეწერა.
ტელეფონმა დარეკა. გამეღვიძა. გულზიდებამ კინაღამ დამახრჩო. სული მოვითქვი და ყურმილი ავიღე.
– ჩინასკი?
– ჰო, რომელი ხარ?
– დენი ვარ, ჰადსონი.
დენს ჩიკაგოში ჟურნალი ჰქონდა – “ბრწყინვალება”. რედაქტორიც თვითონ იყო და გამომცემელიც. კარგად იხდიდა.
– დენ, შენი დედაც... გაუმარჯოს.
– მისმინე, საშენო საქმე მაქვს.
– ბაზარი არ არი. რა უნდა გავაკეთო?
– ინტერვიუ უნდა აიღო იმ ბოზისგან, კაციჭამიას რო გაყვა ცოლად. ბლომად სექსი, ცოტა სიყვარული, ცოტაც ჰორორი. ხვდები, ხო, რაც მინდა?
– რა ძნელი მისახვედრია, რაც თავი მახსოვს, მაგას არ ვაკეთებ?
– 27 მარტამდე თუ ჩამაბარებ, ხუთასი დოლარი შენია.
– მაგ ფასად, დენ, ბერტ რეინოლდსსაც შევრაცხავ ლესბოსელად.
დენმა მისამართი და ტელეფონის ნომერი ჩამაწერინა. ავდექი, პირზე წყალი შევისხი, ორი ალკა-ზელცერი გადავუშვი, ლუდი გავხსენი და ესტერ ადამსს დავურეკე. მინდა, თქვენი და მაჯა თურუპის სიყვარულის – ჩვენი ეპოქის ერთ-ერთი უდიდესი სიყვარულის – ისტორია ჟურნალ “ბრწყინვალების” მკითხველს მოვუთხრო-მეთქი. შესაძლოა, ეს მაჯას მოქალაქეობის ამბავშიც დაეხმაროს-მეთქი.
ნაშუადღევის პირველზე დამიბარა.
ულიფტო შენობის მესამე სართულზე ცხოვრობდა. კარი თავად გამიღო. მაჯა ბონგოთი ხელში იატაკზე იჯდა და ბოთლიდან იაფფასიან პორტვეინს წრუპავდა. ფეხშიშველს ვიწრო ჯინსი და შავთეთრზოლება მაისური ეცვა. ესტერიც ასევე იყო ჩაცმული. ბოთლით ლუდი გამომიტანა. სიგარეტი მე თვითონ ავიღე ტაბლიდან და პირველი კითხვა დავსვი:
– მაჯას პირველად შეხვდით როდის?
ესტერმა თარიღიც დამისახელა, დროც და ადგილიც.
– როდის შეგიყვარდათ? რამ დაუდო სათავე ამ გრძნობას?
– კეთილი, – თქვა ესტერმა, – ეს იყო...
– მაშინ შეგიხვარდა, როცა მე ჩემი შამბალა შეგიდე, – მოგვაწვდინა ხმა ხალიჩაზე ფეხმორთხმულმა მაჯამ.
– რა მალე უსწავლია ინგლისური...
– ჰო, ძალიან ნიჭიერია.
მაჯა ბოთლს დასწვდა და მოზრდილი ყლუპი მოსვა.
– მე შეგიდე და ეგ თქვის: ო ჰმერთო, ო ჰმერთო, ო ჰმერთო! ჰა, ჰა, ჰა, ჰა!
– მაჯას შესანიშნავი ტანი აქვს.
– ეგ კიდე აიღო, – თქვა მაჯამ, – კარგად აიღო. ხახა ხრმა არის. ჰა, ჰა, ჰა!
– გაცნობისთანავე შემიყვარდა, – თქვა ესტერმა, – თვალებში, მთელ სახეზე... იმხელა ტკივილი ეხატა! და როგორ დადიოდა, რა საოცრად! როგორ გითხრათ... აი, ვეფხვივით.
– ჩვენ სულ თხნაურობ, – თქვა მაჯამ, – ჩვენ სულ თხნაურობ და თხნაურობ და თხნაურობ. დავიხალე.
და მეორე ბოთლი მოიყუდა. მე მიყურებდა.
– ეხლა შენ მოთხნა. მე დავიხალე. ეგ დიდი მშიერი გვირაბი არის.
– ჭეშმარიტი იუმორის პატრონია, – მითხრა ესტერმა, – აი კიდევ ერთი რამ, რაც მასში მიზიდავს.
– შენ მარტო ერთი რამ ჩემში გიზიდავს, – თქვა მაჯამ, – ჩემი ანძა ფსელსათხორცნი.
– დილიდან სვამს, – თქვა ესტერმა, – უნდა აპატიოთ.
– იქნებ სხვა დროს მოვიდე, როცა უკეთ იქნება...
– მგონი, ასე აჯობებს.
ესტერმა შეხვედრა მეორე დღისთვის, ნაშუადღევის ორისთვის დამინიშნა. ამას არა უშავდა. მთავარი ის იყო, რომ ფოტოები მჭირდებოდა. ერთი ნაცნობი ფოტოგრაფი მყავდა, სემ ჯეიკობი. სვამდა, მაგრამ თავისი საქმე კარგად იცოდა, თან კაპიკებს იღებდა. ავდექი და თან წავიყვანე.
მზიანი დღე იდგა. სმოგი თითქმის არ იყო. კიბე ავათავეთ და ზარი დავრეკე. კიდევ დავრეკე. კარი მაჯამ გააღო.
– ესტერი სახლში არ არის, – გვითხრა მან, – მახაზიაში არის.
– შეხვედრა ორზე გვაქვს დათქმული. თუ შეიძლება, შემოვალ, დაველოდები.
შევედით, დავსხედით.
– მე დოლზე დაუკრა თქვენთვის, – თქვა მაჯამ.
მართლა დაუკრა და თავის ენაზე რაღაცეებიც გვიმღერა. მაგარი იყო. მეორე ბოთლ პორტვეინს უბერავდა, ტანზე ისევ ის ზებრა მაისური და ჯინსი ეცვა.
– თხნაური, თხნაური, თხნაური, – თქვა მან, – ეგ მეტი არაფერი უნდა. ეგ გამაგიჟა.
– მაჯა, გენატრება ჯუნგლი?
– ქარს ვერ მიაფსამ, ბიძაჩემო.
– მაგრამ... მას უყვარხარ, მაჯა.
– ჰა, ჰა, ჰა!
ერთიც დაგვიკრა დოლზე. გალეშილიც კი მაგარი იყო.
რომ დაამთავრა, სემმა მითხრა:
– როგორ ფიქრობ, იმ ქალს მაცივარში ლუდი ექნება?
– უნდა ჰქონდეს.
– რაღაც ვერ ვარ. დავლევ, იქნებ აზრზე მოვიდე.
– მიდი, შეუბერე. ჩემთვისაც წამოაყოლე. მერე ვუყიდი. ნეტავ წამოგვეღო...
სემი ადგა და სამზარეულოში გავიდა. გავიგონე, როგორ გამოაღო მაცივრის კარი.
– სტატიას ვწერ შენზე და ესტერზე, – ვუთხარი მაჯას.
– დიდი ხვრელი აქვს ეგ ქალი. როგორც ვულკანი ვერ ამოავსებ, ისე ეგ.
სამზარეულოში სემი არწყევდა. მაგრად სვამდა. ვიცოდი, რომ წინა დღის ნამთვრალევი იყო, და მაინც, თავის საქმეში ბარე ორი ვერ აჯობებდა.
მერე სიჩუმე ჩამოვარდა. სემი შემოვიდა. დაჯდა. ლუდი არ მოუტანია.
– მე ერთიც დაუკრა, – თქვა მაჯამ. და ერთიც დაუკრა. მაინც მაგარი იყო, თუმცა ღვინო თავისას შვრებოდა.
– წავიდეთ აქედან, – მითხრა სემმა.
– სად წავიდეთ, ესტერს უნდა დაველოდო, – მივუგე.
– რომ გეუბნები, წავიდეთ, – თქვა სემმა.
– დალევა გინდა, ბიჩებო? – გვკითხა მაჯამ.
ავდექი და სამზარეულოში გავედი ლუდისთვის. სემი გამომყვა. მაცივრისკენ ავიღე გეზი.
– გ თ ხ ო ვ, არ გამოაღო! – მითხრა სემმა. მერე ნიჟარას მივარდა და ისევ არწყია.
მაცივრის კარს შევხედე. არ გამომიღია. სემი რწყევას რომ მორჩა, ვუთხარი:
– კარგი, წავიდეთ.
წინა ოთახში გავედით, სადაც მაჯა იჯდა ბონგოთი ხელში.
– მე ერთიც დაუკრა თქვენთვის, – გვითხრა მან.
– გმადლობ, მაჯა, აღარ გინდა.
კარი გავიხურეთ, კიბე ჩავიარეთ და ქუჩაში გავედით. ჩემს მანქანაში ჩავსხედით. დავქოქე. არ ვიცოდი, რა მეთქვა. სემიც არაფერს ამბობდა. ავტოგასამართ სადგურთან დავამუხრუჭე და ბიჭს ბაკის ავსება ვთხოვე. სემი მანქანიდან გადმოვიდა და ტელეფონისკენ წავიდა, რომ პოლიციაში დაერეკა. დავინახე, როგორ გამოვიდა ჯიხურიდან. ბენზინის ფული გადავიხადე. ინტერვიუ გაიმაზა. ხუთასი დოლარიც გაიმაზა. ვიჯექი და მანქანისკენ მომავალ სემს ველოდი.
ჩარლზ ბუკოვსკი. მაჯა თურუპი
თარგმანი
ჟურნალ-გაზეთებმაც დიდი ამბით გააშუქეს, ტელეარხებმაც და თავად ის ლედიც აპირებდა ამ ამბავზე წიგნის დაწერას. ლედის, ესტერ ადამსს, ორჯერ განათხოვარსა და ორშვილიანს, 35 წელი შესრულებოდა და დიდი ჭკუა არ სჭირდებოდა იმის მიხვედრას, რომ ეს მისი უკანასკნელი ნაოსნობა იყო. უკვე ნაოჭებიც ეტყობოდა, მკერდიც მოშვებოდა, წვივ-ბარძაყიც შესქელებოდა და აღარც მუცელი ჰქონდა ძველებურად მკვრივი. ამერიკელებს ოდითგან უქადაგებენ, რომ სილამაზე, მით უფრო – მდედრისა, ახალგაზრდობასთან ერთად ბარდება პატრონს, მაგრამ ესტერ ადამსს თავისებური ხიბლი ჰქონდა – სასოწარკვეთილებისა და კარს მომდგარი დანაკარგის მწუხარე ხიბლი. ამ დანაკარგის მოლოდინი კილომეტრის იქით იგრძნობოდა და ვნებას აღძრავდა, როგორც კაცებით გატენილ ბარში მჯდომი ჭკნობაშეპარული, ყველაფერზე ხელჩაქნეული ქალი.
ესტერმა ერთი კი გადახედ-გადმოხედა ამერიკელ კაცებს, ამათი იმედი ჩემს მტერს ჰქონდესო, იფიქრა და გეზი სამხრეთ ამერიკისკენ აიღო. შეაჭრა ჯუნგლში კამერითა და საბეჭდი მანქანით, შესუქებული კანჭებითა და თეთრი კანით და ერთი შავი კაციჭამიაც დაითრია – მაჯა თურუპი.
საოცარი გამომეტყველება ჰქონდა ამ მაჯა თურუპს, თითქოს სახე ათასი ნაბახუსევისა და ათასი ტრაგედიის ნაკვალევს დაედაღა. ათასი ნაბახუსევის ამბავი ნაღდი იყო, ტრაგედია კი ერთი ჰქონდა. ერთი, მაგრამ დიდი. ძალიან დიდი. და ფეხებშუა ეკიდა. სოფელში არც ერთი გოგო არ იკარებდა - თავისი იარაღით უკვე ორი გამოეფატრა, ერთი – წინიდან, მეორე – უკნიდან. ორივენაირად მოეხერხებინა. ჰოდა, დადიოდა ცალუღელა ხარივით, სვამდა და თავის შავ ბედზე მჭმუნვარებდა, სანამ ფითქინა ესტერ ადამსი არ მოევლინა მეგზურიან-კამერიანად. გაიცნო, ზრდილობისთვის კოცონს მიუჯდა, ორიოდე ჭიქა გადაკრა, მერე ქოხში შეჰყვა, მისი ნაშრომ-ნაღვაწი უკლებლივ ჩაიბარა და დამატებაც მოითხოვა.
ეს ორივესთვის სასწაული იყო. ისე რომ, დააქორწინეს და, იქაური წესისამებრ, სამდღიანი ქორწილიც გადაუხადეს ცეკვა-თამაშით, ღრეობითა და მოსისხლეტომელი ტყვეების მწვადით. ნაქორწილევს კი ყველაფერი აირ-დაირია – გამოზარხოშებულ შამანს გაახსენდა, რომ მტრის დაბრაწულ, ანანასით, ზეთისხილითა და ნიგვზით შეკაზმულ ფილეს პატარძალმა პირი არ დააკარა და საჯაროდ გამოაცხადა, ეს ქალი თეთრკანიანი ღვთაება კი არა, ბოროტი ღმერთის რიტიკანის ასულიაო (რიტიკანი, რაკი ხილ-ბოსტნეულისა და თხილის მეტს არაფერს გეახლებოდათ, მრავალი საუკუნის წინ გაეძევებინათ ტომის ცათა სასუფევლიდან). ამ ამბავმა დიდი შეხლა-შემოხლა გამოიწვია, რომელიც იმით დამთავრდა, რომ მაჯა თურუპის ორი ძმაბიჭი თვალის დახამხამებაში გაუყენეს სულეთის გზას – “ესტერმა ამ ჩვენი ბიჭის ღირსებას რომ გაუძლო, ნუთუ სასწაულად არ კმარაო?” – ეკითხათ და ისიც ეთქვათ, ამის გამო იქნებ ვაპატიოთ, რომ ადამიანის ხორცის სხვა ფორმით მიღება არ შეუძლია, – ჯერხანად მაინცო.
იქიდან გამოქცეულმა ესტერმა და მაჯამ ამერიკაში, ჩრდილოეთ ჰოლივუდში დაიდეს ბინა. ქალმა ქმრის მოქალაქეობაზე დაიწყო ჩალიჩი და თან, როგორც ყოფილმა მასწავლებელმა, მის განსწავლას მიჰყო ხელი. ასწავლიდა ჩაცმას, ინგლისურს, კალიფორნიული ლუდისა და ღვინის სმას, ტელევიზორისა და იქვე, სუპერმარკეტში, ნაყიდი საკვების გამოყენებას. მაჯა მხოლოდ კი არ უყურებდა ტელევიზორს, თავადაც ჩნდებოდა ხოლმე შიგ ესტერთან ერთად. ხალხს თავიანთი სიყვარულის ამბავს უყვებოდნენ, მერე ჩრდილოეთ ჰოლივუდში ბრუნდებოდნენ და ტელევიზორში ნათქვამს ერთმანეთს საქმით უმტკიცებდნენ. ეს ამბავიც რომ დასრულდებოდა, მაჯა ტელევიზორის წინ მოირთხამდა ფეხს, მოიწყობდა გვერდით ინგლისურის წიგნებს, წრუპავდა ღვინოსა და ლუდს, ბონგოზე უკრავდა და თავისი ტომის სიმღერებს მღეროდა, ესტერი კი წიგნს უბრუნდებოდა, სადაც მისი და მაჯას ამბავი უნდა ყოფილიყო მოთხრობილი. ერთი დიდი გამომცემლობა უკვე ელოდა ხელნაწერს. ესტერს მხოლოდ ყველაფრის ჩაწერა ევალებოდა.
ერთ დილას, – ასე, რვა საათი იქნებოდა, – ვიწექი. წინა საღამოს სანტა ანიტაში 40 დოლარი წავაგე, კალიფორნიის ფედერალურ ბანკში, შემნახველ ანგარიშზე, გულისგამგმირავად ცოტა ფული მქონდა დარჩენილი და მთელი თვე იყო, ერთი ხეირიანი მოთხრობაც არ დამეწერა.
ტელეფონმა დარეკა. გამეღვიძა. გულზიდებამ კინაღამ დამახრჩო. სული მოვითქვი და ყურმილი ავიღე.
– ჩინასკი?
– ჰო, რომელი ხარ?
– დენი ვარ, ჰადსონი.
დენს ჩიკაგოში ჟურნალი ჰქონდა – “ბრწყინვალება”. რედაქტორიც თვითონ იყო და გამომცემელიც. კარგად იხდიდა.
– დენ, შენი დედაც... გაუმარჯოს.
– მისმინე, საშენო საქმე მაქვს.
– ბაზარი არ არი. რა უნდა გავაკეთო?
– ინტერვიუ უნდა აიღო იმ ბოზისგან, კაციჭამიას რო გაყვა ცოლად. ბლომად სექსი, ცოტა სიყვარული, ცოტაც ჰორორი. ხვდები, ხო, რაც მინდა?
– რა ძნელი მისახვედრია, რაც თავი მახსოვს, მაგას არ ვაკეთებ?
– 27 მარტამდე თუ ჩამაბარებ, ხუთასი დოლარი შენია.
– მაგ ფასად, დენ, ბერტ რეინოლდსსაც შევრაცხავ ლესბოსელად.
დენმა მისამართი და ტელეფონის ნომერი ჩამაწერინა. ავდექი, პირზე წყალი შევისხი, ორი ალკა-ზელცერი გადავუშვი, ლუდი გავხსენი და ესტერ ადამსს დავურეკე. მინდა, თქვენი და მაჯა თურუპის სიყვარულის – ჩვენი ეპოქის ერთ-ერთი უდიდესი სიყვარულის – ისტორია ჟურნალ “ბრწყინვალების” მკითხველს მოვუთხრო-მეთქი. შესაძლოა, ეს მაჯას მოქალაქეობის ამბავშიც დაეხმაროს-მეთქი.
ნაშუადღევის პირველზე დამიბარა.
ულიფტო შენობის მესამე სართულზე ცხოვრობდა. კარი თავად გამიღო. მაჯა ბონგოთი ხელში იატაკზე იჯდა და ბოთლიდან იაფფასიან პორტვეინს წრუპავდა. ფეხშიშველს ვიწრო ჯინსი და შავთეთრზოლება მაისური ეცვა. ესტერიც ასევე იყო ჩაცმული. ბოთლით ლუდი გამომიტანა. სიგარეტი მე თვითონ ავიღე ტაბლიდან და პირველი კითხვა დავსვი:
– მაჯას პირველად შეხვდით როდის?
ესტერმა თარიღიც დამისახელა, დროც და ადგილიც.
– როდის შეგიყვარდათ? რამ დაუდო სათავე ამ გრძნობას?
– კეთილი, – თქვა ესტერმა, – ეს იყო...
– მაშინ შეგიხვარდა, როცა მე ჩემი შამბალა შეგიდე, – მოგვაწვდინა ხმა ხალიჩაზე ფეხმორთხმულმა მაჯამ.
– რა მალე უსწავლია ინგლისური...
– ჰო, ძალიან ნიჭიერია.
მაჯა ბოთლს დასწვდა და მოზრდილი ყლუპი მოსვა.
– მე შეგიდე და ეგ თქვის: ო ჰმერთო, ო ჰმერთო, ო ჰმერთო! ჰა, ჰა, ჰა, ჰა!
– მაჯას შესანიშნავი ტანი აქვს.
– ეგ კიდე აიღო, – თქვა მაჯამ, – კარგად აიღო. ხახა ხრმა არის. ჰა, ჰა, ჰა!
– გაცნობისთანავე შემიყვარდა, – თქვა ესტერმა, – თვალებში, მთელ სახეზე... იმხელა ტკივილი ეხატა! და როგორ დადიოდა, რა საოცრად! როგორ გითხრათ... აი, ვეფხვივით.
– ჩვენ სულ თხნაურობ, – თქვა მაჯამ, – ჩვენ სულ თხნაურობ და თხნაურობ და თხნაურობ. დავიხალე.
და მეორე ბოთლი მოიყუდა. მე მიყურებდა.
– ეხლა შენ მოთხნა. მე დავიხალე. ეგ დიდი მშიერი გვირაბი არის.
– ჭეშმარიტი იუმორის პატრონია, – მითხრა ესტერმა, – აი კიდევ ერთი რამ, რაც მასში მიზიდავს.
– შენ მარტო ერთი რამ ჩემში გიზიდავს, – თქვა მაჯამ, – ჩემი ანძა ფსელსათხორცნი.
– დილიდან სვამს, – თქვა ესტერმა, – უნდა აპატიოთ.
– იქნებ სხვა დროს მოვიდე, როცა უკეთ იქნება...
– მგონი, ასე აჯობებს.
ესტერმა შეხვედრა მეორე დღისთვის, ნაშუადღევის ორისთვის დამინიშნა. ამას არა უშავდა. მთავარი ის იყო, რომ ფოტოები მჭირდებოდა. ერთი ნაცნობი ფოტოგრაფი მყავდა, სემ ჯეიკობი. სვამდა, მაგრამ თავისი საქმე კარგად იცოდა, თან კაპიკებს იღებდა. ავდექი და თან წავიყვანე.
მზიანი დღე იდგა. სმოგი თითქმის არ იყო. კიბე ავათავეთ და ზარი დავრეკე. კიდევ დავრეკე. კარი მაჯამ გააღო.
– ესტერი სახლში არ არის, – გვითხრა მან, – მახაზიაში არის.
– შეხვედრა ორზე გვაქვს დათქმული. თუ შეიძლება, შემოვალ, დაველოდები.
შევედით, დავსხედით.
– მე დოლზე დაუკრა თქვენთვის, – თქვა მაჯამ.
მართლა დაუკრა და თავის ენაზე რაღაცეებიც გვიმღერა. მაგარი იყო. მეორე ბოთლ პორტვეინს უბერავდა, ტანზე ისევ ის ზებრა მაისური და ჯინსი ეცვა.
– თხნაური, თხნაური, თხნაური, – თქვა მან, – ეგ მეტი არაფერი უნდა. ეგ გამაგიჟა.
– მაჯა, გენატრება ჯუნგლი?
– ქარს ვერ მიაფსამ, ბიძაჩემო.
– მაგრამ... მას უყვარხარ, მაჯა.
– ჰა, ჰა, ჰა!
ერთიც დაგვიკრა დოლზე. გალეშილიც კი მაგარი იყო.
რომ დაამთავრა, სემმა მითხრა:
– როგორ ფიქრობ, იმ ქალს მაცივარში ლუდი ექნება?
– უნდა ჰქონდეს.
– რაღაც ვერ ვარ. დავლევ, იქნებ აზრზე მოვიდე.
– მიდი, შეუბერე. ჩემთვისაც წამოაყოლე. მერე ვუყიდი. ნეტავ წამოგვეღო...
სემი ადგა და სამზარეულოში გავიდა. გავიგონე, როგორ გამოაღო მაცივრის კარი.
– სტატიას ვწერ შენზე და ესტერზე, – ვუთხარი მაჯას.
– დიდი ხვრელი აქვს ეგ ქალი. როგორც ვულკანი ვერ ამოავსებ, ისე ეგ.
სამზარეულოში სემი არწყევდა. მაგრად სვამდა. ვიცოდი, რომ წინა დღის ნამთვრალევი იყო, და მაინც, თავის საქმეში ბარე ორი ვერ აჯობებდა.
მერე სიჩუმე ჩამოვარდა. სემი შემოვიდა. დაჯდა. ლუდი არ მოუტანია.
– მე ერთიც დაუკრა, – თქვა მაჯამ. და ერთიც დაუკრა. მაინც მაგარი იყო, თუმცა ღვინო თავისას შვრებოდა.
– წავიდეთ აქედან, – მითხრა სემმა.
– სად წავიდეთ, ესტერს უნდა დაველოდო, – მივუგე.
– რომ გეუბნები, წავიდეთ, – თქვა სემმა.
– დალევა გინდა, ბიჩებო? – გვკითხა მაჯამ.
ავდექი და სამზარეულოში გავედი ლუდისთვის. სემი გამომყვა. მაცივრისკენ ავიღე გეზი.
– გ თ ხ ო ვ, არ გამოაღო! – მითხრა სემმა. მერე ნიჟარას მივარდა და ისევ არწყია.
მაცივრის კარს შევხედე. არ გამომიღია. სემი რწყევას რომ მორჩა, ვუთხარი:
– კარგი, წავიდეთ.
წინა ოთახში გავედით, სადაც მაჯა იჯდა ბონგოთი ხელში.
– მე ერთიც დაუკრა თქვენთვის, – გვითხრა მან.
– გმადლობ, მაჯა, აღარ გინდა.
კარი გავიხურეთ, კიბე ჩავიარეთ და ქუჩაში გავედით. ჩემს მანქანაში ჩავსხედით. დავქოქე. არ ვიცოდი, რა მეთქვა. სემიც არაფერს ამბობდა. ავტოგასამართ სადგურთან დავამუხრუჭე და ბიჭს ბაკის ავსება ვთხოვე. სემი მანქანიდან გადმოვიდა და ტელეფონისკენ წავიდა, რომ პოლიციაში დაერეკა. დავინახე, როგორ გამოვიდა ჯიხურიდან. ბენზინის ფული გადავიხადე. ინტერვიუ გაიმაზა. ხუთასი დოლარიც გაიმაზა. ვიჯექი და მანქანისკენ მომავალ სემს ველოდი.
* Путешествие на «Ярле Шаннаре»
1. Ведьма Илзе (Ilse Witch, 2000)
2. Чума (Antrax, 2001, в России издана как «Исчадие Света»)
3. Моргавр (Morgawr, 2002, в России издана как «Крылья Тьмы»)
* Школа Друидов Шаннары
1. Ярка Руус (Jarka Ruus, 2003)
2. Танекил (Tanequil, 2004)
3. Стракен (Straken, 2005)
ტერი ბრუკსის ეს წიგნები მინდა რუსულად, თუ ვინმეს მოგეძევებათ.. დამეხმაროთ იქნებ.. ელ ვერსიები და რუსულად..
მადლობები წინასწარ..
P.S. შანარას ციკლიდანაა...
1. Ведьма Илзе (Ilse Witch, 2000)
2. Чума (Antrax, 2001, в России издана как «Исчадие Света»)
3. Моргавр (Morgawr, 2002, в России издана как «Крылья Тьмы»)
* Школа Друидов Шаннары
1. Ярка Руус (Jarka Ruus, 2003)
2. Танекил (Tanequil, 2004)
3. Стракен (Straken, 2005)
ტერი ბრუკსის ეს წიგნები მინდა რუსულად, თუ ვინმეს მოგეძევებათ..
დამეხმაროთ იქნებ.. ელ ვერსიები და რუსულად.. მადლობები წინასწარ..
P.S. შანარას ციკლიდანაა...
ხორხე ლუის ბორხესი
"აპოკრიფული სახარების ფრაგმენტები"
Jorge Luis Borges -
Fragmentos de un evangelio apócrifo
3. Desdichado el pobre en espíritu, porque bajo la tierra será lo que ahora es en la tierra.
4. Desdichado el que llora, porque ya tiene el hábito miserable del llanto.
5. Dichosos los que saben que el sufrimiento no es una corona de gloria.
6. No basta ser el último para ser alguna vez el primero.
7. Feliz el que no insiste en tener razón, porque nadie la tiene o todos la tienen.
8. Feliz el que perdona a los otros y el que se perdona a sí mismo.
9. Bienaventurados los mansos, porque no condescienden a la discordia.
10. Bienaventurados los que no tienen hambre de justicia, porque saben que nuestra suerte, adversa o piadosa, es obra del azar, que es inescrutable.
11. Bienaventurados los misericordiosos, porque su dicha está en el ejercicio de la misericordia y no en la esperanza de un premio.
12. Bienaventurados los de limpio corazón, porque ven a Dios.
13. Bienaventurados los que padecen persecución por causa de la justicia, porque les importa más la justicia que su destino humano.
14. Nadie es la sal de la tierra, nadie, en algún momento de su vida, no lo es.
15. Que la luz de una lámpara se encienda, aunque ningún hombre la vea. Dios la verá.
16. No hay mandamiento que no pueda ser infringido, y también los que digo y los que los profetas dijeron.
17. El que matare por la causa de la justicia, o por la causa que él cree justa, no tiene culpa.
18. Los actos de los hombres no merecen ni el fuego ni los cielos.
19. No odies a tu enemigo, porque si lo haces, eres de algún modo su esclavo. Tu odio nunca será mejor que tu paz.
20. Si te ofendiere tu mano derecha, perdónala; eres tu cuerpo y eres tu alma y es arduo, o imposible, fijar la frontera que los divide...
24. No exageres el culto de la verdad; no hay hombre que al cabo de un día, no haya mentido con razón muchas veces.
25. No jures, porque todo juramento es un énfasis.
26. Resiste al mal, pero sin asombro y sin ira. A quien te hiriere en la mejilla derecha, puedes volverle la otra, siempre que no te mueva el temor.
27. Yo no hablo de venganza ni de perdones; el olvido es la única venganza y el único perdón. Hacer el bien a tu enemigo puede ser obra de justicia y no es arduo; amarlo, tarea de ángeles y no de hombres.
29. Hacer el bien a tu enemigo es el mejor modo de complacer tu vanidad.
30. No acumules oro en la tierra, porque el oro es padre del ocio, y éste, de la tristeza y el tedio.
31. Piensa que los otros son justos o lo serán, y si no es así, no es tuyo el error.
32. Dios es más generoso que los hombres y los medirá con otra medida.
33. Da lo santo a los perros, echa tus perlas a los puercos; lo que importa es dar.
34. Busca por el agrado de buscar, no por el de encontrar...
39. La puerta es la que elige, no el hombre.
40. No juzgues al árbol por sus frutos ni al hombre por sus obras; pueden ser peores o mejores.
41. Nada se edifica sobre la piedra, todo sobre la arena, pero nuestro deber es edificar como si fuera piedra la arena...
47. Feliz el pobre sin amargura o el rico sin soberbia.
48. Felices los valientes, los que aceptan con ánimo parejo la derrota o las palmas.
49. Felices los que guardan en la memoria palabras de Virgilio o de Cristo, porque éstas darán a luz a sus días.
50. Felices los amados y los amantes y los que pueden prescindir del amor.
51. Felices los felices.
Хорхе Луис Борхес
Фрагменты апокрифического евангелия
3. Горе нищему духом, ибо под землей пребудет то, что ныне попирает ее.
4. Горе плачущему, ибо не отвыкнет уже от жалких стенаний своих.
5. Счастливы знающие, что страдание не венчает себя лавром.
6. Мало быть последним, чтобы стать когда нибудь первым.
7. Счастлив не настаивающий на правоте своей, ибо никто не прав либо все правы.
8. Счастливы прощающие своих ближних, счастлив прощающий самого себя.
9. Благословенны кроткие, ибо не опускаются они до распрей и раздоров.
10. Благословенны не алчущие и не жаждущие правды, ибо ведают, что удел человеческий, злосчастный или счастливый, сотворяется случаем, который непостижим.
11. Благословенны сострадающие, ибо милосердием счастливы, а не упованием, что зачтется им.
12. Благословенны чистые сердцем, ибо пряма их дорога к Господу.
13. Благословенны изгнанные за правду, ибо правда превыше для них, чем собственный человеческий удел.
14. Ни один человек не есть соль земли. Никто, ни одно мгновение жизни своей не был ею и не будет.
15. Пусть догорит светильник и никто не увидит его. Бог увидит.
16. Нет нерушимых заветов, ни тех, что от меня, ни тех, что от пророков.
17. Кто убивает во имя правды или хотя бы верит в свою правоту, не знает вины.
18. Не заслуживает содеянное человеком ни адского пламени, ни благодати небесной.
19. Не испытывай ненависти к врагу, ибо, возненавидев, станешь отчасти уже и рабом его. Никогда твоя ненависть не будет лучше мира в душе твоей.
20. Если соблазняет тебя правая рука, прости ее: вот тело твое, вот душа, и очень трудно, даже невозможно положить границу, которая их разделяет…
24. Не преувеличивай праведность свою; нет человека, который в течение дня несколько раз не солгал бы, ведая, что творит.
25. Не клянись, ибо всякая клятва высокопарна.
26. Противься злу, но без страха и гнева. Ударившему тебя по щеке можешь подставить и другую, лишь бы при этом ты не испытывал страха.
27. Я не говорю ни о мести, ни о прощении. Забвение – вот единственная месть и единственное прощение.
28. Делать доброе врагу могут праведники, что не очень трудно; любить его – удел ангелов, не людей.
29. Делать доброе врагу есть лучший способ тешить свою гордыню.
30. Не собирай себе золота на земле, ибо золото порождает праздность, а праздность есть источник печали и отвращения.
31. Думай, что другие правы или будут правы, а если правда не за тобой – себя не вини.
32. Господь превосходит милостью людей, мерит их иною мерою.
33. Дай святыню псам, кинь жемчуг свой перед свиньями. Всему воздай, что положено.
34. Ищи ради счастья искать, но не находить…
39. Врата выбирают входящего. Не человек.
40. Не суди о дереве по плодам, а о человеке по делам, могут быть лучшие и худшие.
41. Ничто не строится на камне, все на песке, но долг человеческий строить, как если бы камнем был песок…
47. Счастлив независтливый бедняк, счастлив незаносчивый богач.
48. Счастливы сильные духом, без страха выбирающие путь, без страха принимающие славу.
49. Счастливы запечатлевшие в памяти слова Вергилия и Христа, коих свет озаряет их дни
50. Счастливы любящие и любимые и те, кто может обойтись без любви.
51. Счастливы счастливые.
ეს ერთადერთია ( ჯერ-ჯერობით
) ბორხესის შემოქმედებიდან, რისი წაკითხვაც და გაგებაც შევძელი ორიგინალში 
"აპოკრიფული სახარების ფრაგმენტები"
Jorge Luis Borges -
Fragmentos de un evangelio apócrifo
3. Desdichado el pobre en espíritu, porque bajo la tierra será lo que ahora es en la tierra.
4. Desdichado el que llora, porque ya tiene el hábito miserable del llanto.
5. Dichosos los que saben que el sufrimiento no es una corona de gloria.
6. No basta ser el último para ser alguna vez el primero.
7. Feliz el que no insiste en tener razón, porque nadie la tiene o todos la tienen.
8. Feliz el que perdona a los otros y el que se perdona a sí mismo.
9. Bienaventurados los mansos, porque no condescienden a la discordia.
10. Bienaventurados los que no tienen hambre de justicia, porque saben que nuestra suerte, adversa o piadosa, es obra del azar, que es inescrutable.
11. Bienaventurados los misericordiosos, porque su dicha está en el ejercicio de la misericordia y no en la esperanza de un premio.
12. Bienaventurados los de limpio corazón, porque ven a Dios.
13. Bienaventurados los que padecen persecución por causa de la justicia, porque les importa más la justicia que su destino humano.
14. Nadie es la sal de la tierra, nadie, en algún momento de su vida, no lo es.
15. Que la luz de una lámpara se encienda, aunque ningún hombre la vea. Dios la verá.
16. No hay mandamiento que no pueda ser infringido, y también los que digo y los que los profetas dijeron.
17. El que matare por la causa de la justicia, o por la causa que él cree justa, no tiene culpa.
18. Los actos de los hombres no merecen ni el fuego ni los cielos.
19. No odies a tu enemigo, porque si lo haces, eres de algún modo su esclavo. Tu odio nunca será mejor que tu paz.
20. Si te ofendiere tu mano derecha, perdónala; eres tu cuerpo y eres tu alma y es arduo, o imposible, fijar la frontera que los divide...
24. No exageres el culto de la verdad; no hay hombre que al cabo de un día, no haya mentido con razón muchas veces.
25. No jures, porque todo juramento es un énfasis.
26. Resiste al mal, pero sin asombro y sin ira. A quien te hiriere en la mejilla derecha, puedes volverle la otra, siempre que no te mueva el temor.
27. Yo no hablo de venganza ni de perdones; el olvido es la única venganza y el único perdón. Hacer el bien a tu enemigo puede ser obra de justicia y no es arduo; amarlo, tarea de ángeles y no de hombres.
29. Hacer el bien a tu enemigo es el mejor modo de complacer tu vanidad.
30. No acumules oro en la tierra, porque el oro es padre del ocio, y éste, de la tristeza y el tedio.
31. Piensa que los otros son justos o lo serán, y si no es así, no es tuyo el error.
32. Dios es más generoso que los hombres y los medirá con otra medida.
33. Da lo santo a los perros, echa tus perlas a los puercos; lo que importa es dar.
34. Busca por el agrado de buscar, no por el de encontrar...
39. La puerta es la que elige, no el hombre.
40. No juzgues al árbol por sus frutos ni al hombre por sus obras; pueden ser peores o mejores.
41. Nada se edifica sobre la piedra, todo sobre la arena, pero nuestro deber es edificar como si fuera piedra la arena...
47. Feliz el pobre sin amargura o el rico sin soberbia.
48. Felices los valientes, los que aceptan con ánimo parejo la derrota o las palmas.
49. Felices los que guardan en la memoria palabras de Virgilio o de Cristo, porque éstas darán a luz a sus días.
50. Felices los amados y los amantes y los que pueden prescindir del amor.
51. Felices los felices.
Хорхе Луис Борхес
Фрагменты апокрифического евангелия
3. Горе нищему духом, ибо под землей пребудет то, что ныне попирает ее.
4. Горе плачущему, ибо не отвыкнет уже от жалких стенаний своих.
5. Счастливы знающие, что страдание не венчает себя лавром.
6. Мало быть последним, чтобы стать когда нибудь первым.
7. Счастлив не настаивающий на правоте своей, ибо никто не прав либо все правы.
8. Счастливы прощающие своих ближних, счастлив прощающий самого себя.
9. Благословенны кроткие, ибо не опускаются они до распрей и раздоров.
10. Благословенны не алчущие и не жаждущие правды, ибо ведают, что удел человеческий, злосчастный или счастливый, сотворяется случаем, который непостижим.
11. Благословенны сострадающие, ибо милосердием счастливы, а не упованием, что зачтется им.
12. Благословенны чистые сердцем, ибо пряма их дорога к Господу.
13. Благословенны изгнанные за правду, ибо правда превыше для них, чем собственный человеческий удел.
14. Ни один человек не есть соль земли. Никто, ни одно мгновение жизни своей не был ею и не будет.
15. Пусть догорит светильник и никто не увидит его. Бог увидит.
16. Нет нерушимых заветов, ни тех, что от меня, ни тех, что от пророков.
17. Кто убивает во имя правды или хотя бы верит в свою правоту, не знает вины.
18. Не заслуживает содеянное человеком ни адского пламени, ни благодати небесной.
19. Не испытывай ненависти к врагу, ибо, возненавидев, станешь отчасти уже и рабом его. Никогда твоя ненависть не будет лучше мира в душе твоей.
20. Если соблазняет тебя правая рука, прости ее: вот тело твое, вот душа, и очень трудно, даже невозможно положить границу, которая их разделяет…
24. Не преувеличивай праведность свою; нет человека, который в течение дня несколько раз не солгал бы, ведая, что творит.
25. Не клянись, ибо всякая клятва высокопарна.
26. Противься злу, но без страха и гнева. Ударившему тебя по щеке можешь подставить и другую, лишь бы при этом ты не испытывал страха.
27. Я не говорю ни о мести, ни о прощении. Забвение – вот единственная месть и единственное прощение.
28. Делать доброе врагу могут праведники, что не очень трудно; любить его – удел ангелов, не людей.
29. Делать доброе врагу есть лучший способ тешить свою гордыню.
30. Не собирай себе золота на земле, ибо золото порождает праздность, а праздность есть источник печали и отвращения.
31. Думай, что другие правы или будут правы, а если правда не за тобой – себя не вини.
32. Господь превосходит милостью людей, мерит их иною мерою.
33. Дай святыню псам, кинь жемчуг свой перед свиньями. Всему воздай, что положено.
34. Ищи ради счастья искать, но не находить…
39. Врата выбирают входящего. Не человек.
40. Не суди о дереве по плодам, а о человеке по делам, могут быть лучшие и худшие.
41. Ничто не строится на камне, все на песке, но долг человеческий строить, как если бы камнем был песок…
47. Счастлив независтливый бедняк, счастлив незаносчивый богач.
48. Счастливы сильные духом, без страха выбирающие путь, без страха принимающие славу.
49. Счастливы запечатлевшие в памяти слова Вергилия и Христа, коих свет озаряет их дни
50. Счастливы любящие и любимые и те, кто может обойтись без любви.
51. Счастливы счастливые.
ეს ერთადერთია ( ჯერ-ჯერობით
) ბორხესის შემოქმედებიდან, რისი წაკითხვაც და გაგებაც შევძელი ორიგინალში
I am sorry, that has interfered... At me a similar situation. Let's discuss. Write here or in PM.
"ღვთაებრივი კომედია"
ციტატა(rsr @ Nov 29 2010, 04:30 PM) 
"ღვთაებრივი კომედია"
რა ამომწურავი იყო
QUOTE (rsr @ Nov 29 2010, 04:30 PM)
"ღვთაებრივი კომედია"
მათხოვეთ რა ვინმემ.. ერთ კვირაში დავაბრუნებ, თუნდაც რუსულად იყოს ^^
ციტატა(bella_trix @ Nov 29 2010, 08:45 PM)
ციტატა(rsr @ Nov 29 2010, 04:30 PM)
"ღვთაებრივი კომედია"
მათხოვეთ რა ვინმემ.. ერთ კვირაში დავაბრუნებ, თუნდაც რუსულად იყოს ^^
გამსახურდიას აქვს ქართულად ნათარგმნი
"სხვები საყდარში მიდიან შაბათს,
მე, როგორც წესი შინ მარტო ვრჩები.
ჩიტია ჩემი პატარა ქორო,
და ციცქნა ბაღი - ტაძარი ჩემი."
დიკინსონია თუ არ ვცდები.
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
მე, როგორც წესი შინ მარტო ვრჩები.
ჩიტია ჩემი პატარა ქორო,
და ციცქნა ბაღი - ტაძარი ჩემი."
დიკინსონია თუ არ ვცდები.
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
Bisei
კი, ახლა გავდივარ სახლიდან, რომ მოვალ დავდებ
კი, ახლა გავდივარ სახლიდან, რომ მოვალ დავდებ
ციტატა
დიკინსონია თუ არ ვცდები.
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
SOME KEEP THE SABBATH GOING TO CHURCH
SOME keep the Sabbath going to church;
I keep it staying at home,
With a bobolink for a chorister,
And an orchard for a dome.
Some keep the Sabbath in surplice;
I just wear my wings,
And instead of tolling the bell for church,
Our little sexton sings.
God preaches,—a noted clergyman,—
And the sermon is never long;
So instead of getting to heaven at last,
I ’m going all along!
Emily Dickinson
ციტატა(N!ncho @ Nov 30 2010, 02:07 PM)
ციტატა
დიკინსონია თუ არ ვცდები.
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
ორიგინალი ხომ არ მოგეპოვებათ ვინმეს?
SOME KEEP THE SABBATH GOING TO CHURCH
SOME keep the Sabbath going to church;
I keep it staying at home,
With a bobolink for a chorister,
And an orchard for a dome.
Some keep the Sabbath in surplice;
I just wear my wings,
And instead of tolling the bell for church,
Our little sexton sings.
God preaches,—a noted clergyman,—
And the sermon is never long;
So instead of getting to heaven at last,
I ’m going all along!
Emily Dickinson
მადლობა.
SmoK1e
მთავარია მათხოვეთ და გინდა ყუბანეიშვილს ქონდეს ნათარგმნი.. რუსულად იყოს, არაა პრობლემა
მთავარია მათხოვეთ და გინდა ყუბანეიშვილს ქონდეს ნათარგმნი..
რუსულად იყოს, არაა პრობლემა
A Telephone Call აქვე თარგმანი
Dorothy Parker
PLEASE, God, let him telephone me now. Dear God, let him call me now. I won't ask anything else of You,
truly I won't. It isn't very much to ask. It would be so little to You, God, such a little, little thing. Only let
him telephone now. Please, God. Please, please, please.
If I didn't think about it, maybe the telephone might ring. Sometimes it does that.
If I could think of something else.If I could think of something else.
Knobby if I counted five hundred by fives, it might ring by that time. I'll count slowly.
I won't cheat. And if it rings when I get to three hundred, I won't stop; I won't answer it
until I get to five hundred. Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty....
Oh, please ring. Please.
This is the last time I'll look at the clock. I will not look at it again. It's ten minutes past seven.
He said he would telephone at five o'clock. "I'll call you at five, darling."
I think that's where he said "darling." I'm almost sure he said it there. I know he called me "darling" twice,
and the other time was when he said good-by. "Good-by, darling." He was busy,
and he can't say much in the office, but he called me "darling" twice.
He couldn't have minded my calling him up. I know you shouldn't keep telephoning them--I know they don't like that.
When you do that they know you are thinking about them and wanting them, and that makes them hate you.
But I hadn't talked to him in three days-not in three days. And all I did was ask him how he was;
it was just the way anybody might have called him up. He couldn't have minded that.
He couldn't have thought I was bothering him. "No, of course you're not," he said.
And he said he'd telephone me. He didn't have to say that. I didn't ask him to, truly I didn't.
I'm sure I didn't. I don't think he would say he'd telephone me, and then just never do it.
Please don't let him do that, God. Please don't.
"I'll call you at five, darling." "Good-by, darling.,' He was busy, and he was in a hurry,
and there were people around him, but he called me "darling" twice. That's mine, that's mine.
I have that, even if I never see him again. Oh, but that's so little. That isn't enough.
Nothing's enough, if I never see him again. Please let me see him again, God. Please,
I want him so much.I want him so much. I'll be good, God. I will try to be better,
I will, If you will let me see him again. If You will let him telephone me.
Oh, let him telephone me now.
Ah, don't let my prayer seem too little to You, God. You sit up there, so white and old,
with all the angels about You and the stars slipping by. And I come to You with a prayer about a telephone call.
Ah, don't laugh, God. You see, You don't know how it feels. You're so safe, there on Your throne,
with the blue swirling under You. Nothing can touch You; no one can twist Your heart in his hands.
This is suffering, God, this is bad, bad suffering. Won't You help me? For Your Son's sake, help me.
You said You would do whatever was asked of You in His name.
Oh, God, in the name of Thine only beloved Son, Jesus Christ, our Lord, let him telephone me now.
I must stop this. I mustn't be this way. Look. Suppose a young man says he'll call a girl up,
and then something happens, and he doesn't. That isn't so terrible, is it? Why,
it's gong on all over the world, right this minute. Oh, what do I care what's going on all over the world?
Why can't that telephone ring? Why can't it, why can't it? Couldn't you ring? Ah, please, couldn't you?
You damned, ugly, shiny thing. It would hurt you to ring, wouldn't it? Oh, that would hurt you.
Damn you, I'll pull your filthy roots out of the wall,
I'll smash your smug black face in little bits. Damn you to hell.
No, no, no. I must stop. I must think about something else. This is what I'll do.
I'll put the clock in the other room. Then I can't look at it. If I do have to look at it,
then I'll have to walk into the bedroom, and that will be something to do.
Maybe, before I look at it again, he will call me. I'll be so sweet to him, if he calls me.
If he says he can't see me tonight, I'll say, "Why, that's all right, dear. Why, of course it's all right."
I'll be the way I was when I first met him. Then maybe he'll like me again. I was always sweet, at first.
Oh, it's so easy to be sweet to people before you love them.
I think he must still like me a little. He couldn't have called me "darling" twice today,
if he didn't still like me a little. It isn't all gone, if he still likes me a little;
even if it's only a little, little bit. You see, God, if You would just let him telephone me,
I wouldn't have to ask You anything more. I would be sweet to him, I would be gay,
I would be just the way I used to be, and then he would love me again.
And then I would never have to ask You for anything more. Don't You see, God?
So won't You please let him telephone me? Won't You please, please, please?
Are You punishing me, God, because I've been bad? Are You angry with me because I did that?
Oh, but, God, there are so many bad people --You could not be hard only to me.
And it wasn't very bad; it couldn't have been bad. We didn't hurt anybody, God.
Things are only bad when they hurt people. We didn't hurt one single soul; You know that.
You know it wasn't bad, don't You, God? So won't You let him telephone me now?
If he doesn't telephone me, I'll know God is angry with me. I'll count five hundred by fives,
and if he hasn't called me then, I will know God isn't going to help me, ever again. That will be the sign.
Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty, fifty-five. . . It was bad.
I knew it was bad. All right, God, send me to hell.
You think You're frightening me with Your hell, don't You? You think.
Your hell is worse than mine.
I mustn't. I mustn't do this. Suppose he's a little late calling me up --that's nothing to get hysterical about.
Maybe he isn't going to call--maybe he's coming straight up here without telephoning.
He'll be cross if he sees I have been crying. They don't like you to cry. He doesn't cry.
I wish to God I could make him cry.
I wish I could make him cry and tread the floor and feel his heart heavy and big and festering in him.
I wish I could hurt him like hell.
He doesn't wish that about me. I don't think he even knows how he makes me feel.
I wish he could know, without my telling him. They don't like you to tell them they've made you cry.
They don't like you to tell them you're unhappy because of them.
If you do, they think you're possessive and exacting. And then they hate you.
They hate you whenever you say anything you really think. You always have to keep playing little games.
Oh, I thought we didn't have to; I thought this was so big I could say whatever I meant.
I guess you can't, ever. I guess there isn't ever anything big enough for that.
Oh, if he would just telephone, I wouldn't tell him I had been sad about him. They hate sad people.
I would be so sweet and so gay, he couldn't help but like me. If he would only telephone.
If he would only telephone.
Maybe that's what he is doing. Maybe he is coming on here without calling me up.
Maybe he's on his way now. Something might have happened to him. No, nothing could ever happen to him.
I can't picture anything happening to him. I never picture him run over. I never see him lying still and long and dead.
I wish he were dead. That's a terrible wish. That's a lovely wish. If he were dead, he would be mine.
If he were dead, I would never think of now and the last few weeks.
I would remember only the lovely times. It would be all beautiful.
I wish he were dead. I wish he were dead, dead, dead.
This is silly. It's silly to go wishing people were dead just
because they don't call you up the very minute they said they would.
Maybe the clock's fast; I don't know whether it's right. Maybe he's hardly late at all.
Anything could have made him a little late. Maybe he had to stay at his office. Maybe he went home,
to call me up from there, and somebody came in. He doesn't like to telephone me in front of people.
Maybe he's worried, just alittle, little bit, about keeping me waiting.
He might even hope that I would call him up.
I could do that. I could telephone him.
I mustn't. I mustn't, I mustn't. Oh, God, please don't let me telephone him. Please keep me from doing that.
I know, God, just as well as You do, that if he were worried about me,
he'd telephone no matter where he was or how many people there were around him.
Please make me know that, God. I don't ask YOU to make it easy for me--You can't do that,
for all that You could make a world. Only let me know it, God. Don't let me go on hoping.
Don't let me say comforting things to myself.
Please don't let me hope, dear God. Please don't.
I won't telephone him. I'll never telephone him again as long as I live.
He'll rot in hell, before I'll call him up. You don't have to give me strength, God; I have it myself.
If he wanted me, he could get me. He knows where I ram. He knows I'm waiting here.
He's so sure of me, so sure. I wonder why they hate you, as soon as they are sure of you.
I should think it would be so sweet to be sure.
It would be so easy to telephone him. Then I'd know. Maybe it wouldn't be a foolish thing to do.
Maybe he wouldn't mind. Maybe he'd like it. Maybe he has been trying to get me.
Sometimes people try and try to get you on the telephone, and they say the number doesn't answer.
I'm not just saying that to help myself; that really happens. You know that really happens, God.
Oh, God, keep me away from that telephone. Kcep me away. Let me still have just a little bit of pride.
I think I'm going to need it, God. I think it will be all I'll have.
Oh, what does pride matter, when I can't stand it if I don't talk to him?
Pride like that is such a silly, shabby little thing. The real pride, the big pride, is in having no pride.
I'm not saying that just because I want to call him. I am not. That's true, I know that's true.
I will be big. I will be beyond little prides.
Please, God, keep me from, telephoning him. Please, God.
I don't see what pride has to do with it. This is such a little thing, for me to be bringing in pride,
for me to be making such a fuss about. I may have misunderstood him. Maybe he said for me to call him up, at five.
"Call me at five, darling." He could have said that, perfectly well. It's so possible that I didn't hear him right.
"Call me at five, darling." I'm almost sure that's what he said. God, don't let me talk this way to myself.
Make me know, please make me know.
I'll think about something else. I'll just sit quietly. If I could sit still. If I could sit still.
Maybe I could read. Oh, all the books are about people who love each other, truly and sweetly.
What do they want to write about that for? Don't they know it isn't tree? Don't they know it's a lie,
it's a God damned lie? What do they have to tell about that for, when they know how it hurts?
Damn them, damn them, damn them.
I won't. I'll be quiet. This is nothing to get excited about. Look. Suppose he were someone I didn't know very well.
Suppose he were another girl. Then I d just telephone and say, "Well, for goodness' sake,
what happened to you?" That's what I'd do, and I'd never even think about it.
Why can't I be casual and natural, just because I love him? I can be. Honestly, I can be.
I'll call him up, and be so easy and pleasant. You see if I won't, God.
Oh, don't let me call him. Don't, don't, don't.
God, aren't You really going to let him call me? Are You sure, God? Couldn't You please relent? Couldn't You?
I don't even ask You to let him telephone me this minute, God; only let him do it in a little while.
I'll count five hundred by fives. I'll do it so slowly and so fairly. If he hasn't telephoned then, I'll call him. I will.
Oh, please, dear God, dear kind God, my blessed Father in Heaven, let him call before then.
Please, God. Please.
Five, ten, fifteen, twenty, twentyfive, thirty, thirty-five....
აქვე თარგმანიDorothy Parker
PLEASE, God, let him telephone me now. Dear God, let him call me now. I won't ask anything else of You,
truly I won't. It isn't very much to ask. It would be so little to You, God, such a little, little thing. Only let
him telephone now. Please, God. Please, please, please.
If I didn't think about it, maybe the telephone might ring. Sometimes it does that.
If I could think of something else.If I could think of something else.
Knobby if I counted five hundred by fives, it might ring by that time. I'll count slowly.
I won't cheat. And if it rings when I get to three hundred, I won't stop; I won't answer it
until I get to five hundred. Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty....
Oh, please ring. Please.
This is the last time I'll look at the clock. I will not look at it again. It's ten minutes past seven.
He said he would telephone at five o'clock. "I'll call you at five, darling."
I think that's where he said "darling." I'm almost sure he said it there. I know he called me "darling" twice,
and the other time was when he said good-by. "Good-by, darling." He was busy,
and he can't say much in the office, but he called me "darling" twice.
He couldn't have minded my calling him up. I know you shouldn't keep telephoning them--I know they don't like that.
When you do that they know you are thinking about them and wanting them, and that makes them hate you.
But I hadn't talked to him in three days-not in three days. And all I did was ask him how he was;
it was just the way anybody might have called him up. He couldn't have minded that.
He couldn't have thought I was bothering him. "No, of course you're not," he said.
And he said he'd telephone me. He didn't have to say that. I didn't ask him to, truly I didn't.
I'm sure I didn't. I don't think he would say he'd telephone me, and then just never do it.
Please don't let him do that, God. Please don't.
"I'll call you at five, darling." "Good-by, darling.,' He was busy, and he was in a hurry,
and there were people around him, but he called me "darling" twice. That's mine, that's mine.
I have that, even if I never see him again. Oh, but that's so little. That isn't enough.
Nothing's enough, if I never see him again. Please let me see him again, God. Please,
I want him so much.I want him so much. I'll be good, God. I will try to be better,
I will, If you will let me see him again. If You will let him telephone me.
Oh, let him telephone me now.
Ah, don't let my prayer seem too little to You, God. You sit up there, so white and old,
with all the angels about You and the stars slipping by. And I come to You with a prayer about a telephone call.
Ah, don't laugh, God. You see, You don't know how it feels. You're so safe, there on Your throne,
with the blue swirling under You. Nothing can touch You; no one can twist Your heart in his hands.
This is suffering, God, this is bad, bad suffering. Won't You help me? For Your Son's sake, help me.
You said You would do whatever was asked of You in His name.
Oh, God, in the name of Thine only beloved Son, Jesus Christ, our Lord, let him telephone me now.
I must stop this. I mustn't be this way. Look. Suppose a young man says he'll call a girl up,
and then something happens, and he doesn't. That isn't so terrible, is it? Why,
it's gong on all over the world, right this minute. Oh, what do I care what's going on all over the world?
Why can't that telephone ring? Why can't it, why can't it? Couldn't you ring? Ah, please, couldn't you?
You damned, ugly, shiny thing. It would hurt you to ring, wouldn't it? Oh, that would hurt you.
Damn you, I'll pull your filthy roots out of the wall,
I'll smash your smug black face in little bits. Damn you to hell.
No, no, no. I must stop. I must think about something else. This is what I'll do.
I'll put the clock in the other room. Then I can't look at it. If I do have to look at it,
then I'll have to walk into the bedroom, and that will be something to do.
Maybe, before I look at it again, he will call me. I'll be so sweet to him, if he calls me.
If he says he can't see me tonight, I'll say, "Why, that's all right, dear. Why, of course it's all right."
I'll be the way I was when I first met him. Then maybe he'll like me again. I was always sweet, at first.
Oh, it's so easy to be sweet to people before you love them.
I think he must still like me a little. He couldn't have called me "darling" twice today,
if he didn't still like me a little. It isn't all gone, if he still likes me a little;
even if it's only a little, little bit. You see, God, if You would just let him telephone me,
I wouldn't have to ask You anything more. I would be sweet to him, I would be gay,
I would be just the way I used to be, and then he would love me again.
And then I would never have to ask You for anything more. Don't You see, God?
So won't You please let him telephone me? Won't You please, please, please?
Are You punishing me, God, because I've been bad? Are You angry with me because I did that?
Oh, but, God, there are so many bad people --You could not be hard only to me.
And it wasn't very bad; it couldn't have been bad. We didn't hurt anybody, God.
Things are only bad when they hurt people. We didn't hurt one single soul; You know that.
You know it wasn't bad, don't You, God? So won't You let him telephone me now?
If he doesn't telephone me, I'll know God is angry with me. I'll count five hundred by fives,
and if he hasn't called me then, I will know God isn't going to help me, ever again. That will be the sign.
Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty, fifty-five. . . It was bad.
I knew it was bad. All right, God, send me to hell.
You think You're frightening me with Your hell, don't You? You think.
Your hell is worse than mine.
I mustn't. I mustn't do this. Suppose he's a little late calling me up --that's nothing to get hysterical about.
Maybe he isn't going to call--maybe he's coming straight up here without telephoning.
He'll be cross if he sees I have been crying. They don't like you to cry. He doesn't cry.
I wish to God I could make him cry.
I wish I could make him cry and tread the floor and feel his heart heavy and big and festering in him.
I wish I could hurt him like hell.
He doesn't wish that about me. I don't think he even knows how he makes me feel.
I wish he could know, without my telling him. They don't like you to tell them they've made you cry.
They don't like you to tell them you're unhappy because of them.
If you do, they think you're possessive and exacting. And then they hate you.
They hate you whenever you say anything you really think. You always have to keep playing little games.
Oh, I thought we didn't have to; I thought this was so big I could say whatever I meant.
I guess you can't, ever. I guess there isn't ever anything big enough for that.
Oh, if he would just telephone, I wouldn't tell him I had been sad about him. They hate sad people.
I would be so sweet and so gay, he couldn't help but like me. If he would only telephone.
If he would only telephone.
Maybe that's what he is doing. Maybe he is coming on here without calling me up.
Maybe he's on his way now. Something might have happened to him. No, nothing could ever happen to him.
I can't picture anything happening to him. I never picture him run over. I never see him lying still and long and dead.
I wish he were dead. That's a terrible wish. That's a lovely wish. If he were dead, he would be mine.
If he were dead, I would never think of now and the last few weeks.
I would remember only the lovely times. It would be all beautiful.
I wish he were dead. I wish he were dead, dead, dead.
This is silly. It's silly to go wishing people were dead just
because they don't call you up the very minute they said they would.
Maybe the clock's fast; I don't know whether it's right. Maybe he's hardly late at all.
Anything could have made him a little late. Maybe he had to stay at his office. Maybe he went home,
to call me up from there, and somebody came in. He doesn't like to telephone me in front of people.
Maybe he's worried, just alittle, little bit, about keeping me waiting.
He might even hope that I would call him up.
I could do that. I could telephone him.
I mustn't. I mustn't, I mustn't. Oh, God, please don't let me telephone him. Please keep me from doing that.
I know, God, just as well as You do, that if he were worried about me,
he'd telephone no matter where he was or how many people there were around him.
Please make me know that, God. I don't ask YOU to make it easy for me--You can't do that,
for all that You could make a world. Only let me know it, God. Don't let me go on hoping.
Don't let me say comforting things to myself.
Please don't let me hope, dear God. Please don't.
I won't telephone him. I'll never telephone him again as long as I live.
He'll rot in hell, before I'll call him up. You don't have to give me strength, God; I have it myself.
If he wanted me, he could get me. He knows where I ram. He knows I'm waiting here.
He's so sure of me, so sure. I wonder why they hate you, as soon as they are sure of you.
I should think it would be so sweet to be sure.
It would be so easy to telephone him. Then I'd know. Maybe it wouldn't be a foolish thing to do.
Maybe he wouldn't mind. Maybe he'd like it. Maybe he has been trying to get me.
Sometimes people try and try to get you on the telephone, and they say the number doesn't answer.
I'm not just saying that to help myself; that really happens. You know that really happens, God.
Oh, God, keep me away from that telephone. Kcep me away. Let me still have just a little bit of pride.
I think I'm going to need it, God. I think it will be all I'll have.
Oh, what does pride matter, when I can't stand it if I don't talk to him?
Pride like that is such a silly, shabby little thing. The real pride, the big pride, is in having no pride.
I'm not saying that just because I want to call him. I am not. That's true, I know that's true.
I will be big. I will be beyond little prides.
Please, God, keep me from, telephoning him. Please, God.
I don't see what pride has to do with it. This is such a little thing, for me to be bringing in pride,
for me to be making such a fuss about. I may have misunderstood him. Maybe he said for me to call him up, at five.
"Call me at five, darling." He could have said that, perfectly well. It's so possible that I didn't hear him right.
"Call me at five, darling." I'm almost sure that's what he said. God, don't let me talk this way to myself.
Make me know, please make me know.
I'll think about something else. I'll just sit quietly. If I could sit still. If I could sit still.
Maybe I could read. Oh, all the books are about people who love each other, truly and sweetly.
What do they want to write about that for? Don't they know it isn't tree? Don't they know it's a lie,
it's a God damned lie? What do they have to tell about that for, when they know how it hurts?
Damn them, damn them, damn them.
I won't. I'll be quiet. This is nothing to get excited about. Look. Suppose he were someone I didn't know very well.
Suppose he were another girl. Then I d just telephone and say, "Well, for goodness' sake,
what happened to you?" That's what I'd do, and I'd never even think about it.
Why can't I be casual and natural, just because I love him? I can be. Honestly, I can be.
I'll call him up, and be so easy and pleasant. You see if I won't, God.
Oh, don't let me call him. Don't, don't, don't.
God, aren't You really going to let him call me? Are You sure, God? Couldn't You please relent? Couldn't You?
I don't even ask You to let him telephone me this minute, God; only let him do it in a little while.
I'll count five hundred by fives. I'll do it so slowly and so fairly. If he hasn't telephoned then, I'll call him. I will.
Oh, please, dear God, dear kind God, my blessed Father in Heaven, let him call before then.
Please, God. Please.
Five, ten, fifteen, twenty, twentyfive, thirty, thirty-five....
ეს არის ფორუმის 'მსუბუქი' (lo-fi) ვერსია. თუ გსურთ იხილოთ სრულად, სურათებით, გაფორმებით და მეტი ინფორმაციით, დააწკაპუნეთ აქ.