პატარა გოგოს მამიკო უყვარს
არ აპანტურებს მურია ყურებს,
არ აფახულებს თოჯინა თვალებს,
პატარა გოგო სარკმელს გაჰყურებს:
უნდა მოვიდეს მამიკო მალე.
მხიარულ ქუჩებს მოწყენით უმზერს,
პატარა გული ვერ უძლებს ლოდონს,
პაწია ხელებს შემოჰკრავს უცებ:
- მამიკო მოდის!..
- მამიკო მოდის...
პატარა გოგოს მამიკო უყვარს...
- რა მომიტანე, - წივის, კისკისებს,
მიჩხრეკავს ჯიბეს ჩვეულ ლაღობით
და კონწიალებს ყელზე, კისერზე,
როგორც მშობლიურ ტოტზე ნაყოფი.
პატარა გოგოს მამიკო უყვარს...
ვინ რას დაუშლის პაწაწა თითებს,
ბუნჩულა თითებს, საყვარელ თითებს,
და რას არ ითმენს, ო, რას არ ითმენს
მამიკოს ქუდი, მამიკოს მხრები,
მამიკოს თმები (თუ ჰქვია თმები)
პატარა გოგოს მამიკო უყვარს...
ან რა სჯობია მამასთან თამაშს,
მამიკო გოგოს აცინებს მუდამ,
ბავშვის გალახვა არ იცის მამამ,
ბავშვმა რაიმე გატეხოს თუნდაც.
დარიალებენ აქეთ და იქით,
თამაშში ნეტა რა არის ცუდი?
ვეღარ მონახა მამიკომ წიგნი?!
ვერსად იპოვა მამიკომ ქუდი?!
- მამიკო მიდის!
- მამიკო მიდის?
ატეხავს განგაშს ხმა მოტიტინე
და იმუქრება პაწია თითით:
- მეც წამიყვანე, თორემ ვიტირებ...
პატარა გოგოს მამიკო უყვარს...
სულგანაბულა პატარა ბინა,
თოჯინას უკვე ღრმა ძილით სძინავს,
პატარა დედის კალთაში ყვინთავს,
თვალებზე ძილი ფარფატებს ბინდად,
ნუღარ უწყრები, დედიკო, ნუღარ,
თვალები ისეც ცრემლით აქვს სველი,
პატარა გოგოს მამიკო უყვარს,
პატარა გოგო მამიკოს ელის...
;( ;(
სრული ვერსია: ლიტერატურა
გვერდი: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 127
სინდისი მქენჯნის, პოეზია მაშინ მახსენებდება როცა მოწყენილი ვარ და ცუდად ვარ, ანუ ეხლა მაგალითად. ხო და ეს არა არის სიყვარული.. თუ მიყვარს სულ უნდა მიყვარდეს არა? ნებისმიერი საქმის, მხიარულების დროსაც? ნუ თუ ჩოგბურთს ვთამაშობ და ჩემს მეგობარსაცუყვარს, კი ვამბობთხოლმე რაღაცეებს, მაგრამ არც ესაა სიყვარული. ხო და ეს იყო თავის მოტყუება და მეტი არაფერი, არანაირი სისხლი არ ჩქეფს ჩემში. სიყალბეა ეგ ლაპარაკები.. საერთოდაც ლექსზე ისეთი მარტივი განსაზღვრება მაქვს არ ვარ ღირსი სართოდ კარგი მწერლები გავიცნო. არ ვიცი რას ნიშნავს.. anyway
«იქ არის ის ქრისტე! იმ ადამიანებს შორის, დაღლილობისაგან რომ ეცემიან მატყუარა აფიშების გვერდით _ იქ უფრო მალე იპოვი მას».
ჟილბერ სესბრონი
მერცხლები _ თავგადასავლების მაძიებლები,
უკვე დაძველებული
ფრანგული ფილმიდან, გახარებულნი ულოცავენ
ერთმანეთს გამდიდრებას.
მერცხლები _ რომლებიც სახლის თავზე
ტრიალებენ, ოდესღაც
მიფრინავდნენ ვან ხესთან.
მერცხლები დაფრინავდნენ პატარა
ჟან-პოლ რიხტერის წიგნების
ზევით მზეში.
ნუ იტყვით, რომ ყველაფერი აბსურდია _
ყველაფერი ის, რისიც გვჯეროდა, არსებობს.
უბრალოდ _
სიმართლე არ არის ისე იაფი, როგორც ზოგჯერ ჩანს.
შენი საზრდოა «როკკო და მისი ძმები», ეუჯენიე მონტალე
და ჯაკომო მანცუ, ან ჯორჯო მორანდი,
რომელიც გაცვეთილ ფუნჯებს მარხავდა _
და ცისკენ ახედვისას ხედავდა: მერცხლები!
მერცხლები! ისინი მიფრინავდნენ ყველაფრის
თავზე და გასწვრივ _
მიღმა განწირულთა არშემდგარი ცხოვრების,
მიღმა შადრევნების და სასახლეების,
კაპიტანთა სევდის მიღმა.
ქარხნების გულდაწყვეტილ, წაქცეულ ანგელოზთა მიღმა _
მერცხლები, მერცხლები, მერცხლები...
«იქ არის ის ქრისტე! იმ ადამიანებს შორის, დაღლილობისაგან რომ ეცემიან მატყუარა აფიშების გვერდით _ იქ უფრო მალე იპოვი მას».
ჟილბერ სესბრონი
მერცხლები _ თავგადასავლების მაძიებლები,
უკვე დაძველებული
ფრანგული ფილმიდან, გახარებულნი ულოცავენ
ერთმანეთს გამდიდრებას.
მერცხლები _ რომლებიც სახლის თავზე
ტრიალებენ, ოდესღაც
მიფრინავდნენ ვან ხესთან.
მერცხლები დაფრინავდნენ პატარა
ჟან-პოლ რიხტერის წიგნების
ზევით მზეში.
ნუ იტყვით, რომ ყველაფერი აბსურდია _
ყველაფერი ის, რისიც გვჯეროდა, არსებობს.
უბრალოდ _
სიმართლე არ არის ისე იაფი, როგორც ზოგჯერ ჩანს.
შენი საზრდოა «როკკო და მისი ძმები», ეუჯენიე მონტალე
და ჯაკომო მანცუ, ან ჯორჯო მორანდი,
რომელიც გაცვეთილ ფუნჯებს მარხავდა _
და ცისკენ ახედვისას ხედავდა: მერცხლები!
მერცხლები! ისინი მიფრინავდნენ ყველაფრის
თავზე და გასწვრივ _
მიღმა განწირულთა არშემდგარი ცხოვრების,
მიღმა შადრევნების და სასახლეების,
კაპიტანთა სევდის მიღმა.
ქარხნების გულდაწყვეტილ, წაქცეულ ანგელოზთა მიღმა _
მერცხლები, მერცხლები, მერცხლები...
მკვდარი ჩიტი
ჩემს ტვინში, კლდოვან გზას მკვდარ ჩიტამდე მივყავარ.
-დამმარხე-მეუბნება ის-ამ დამსხვრეული კიდურების კუთხეებში მატლებივით მოძრაობენ საყვედურები.
მიწა მჭირდება.
შავი და მზიმე მიწა.
კიდევ:ნიჩაბი.
მე კი მხოლოდ თვალები მაქვს.
ლურჯ-მწვანე წყალში ჩაშვებული ორი რიდეჩამოფარებული და სევდიანი თვალი.
ეს თვალები ძველმანების ბაზარში ვიშოვე-სრულებით გაუფასურებული უცხოური ფულის რამდენიმე მონეტაში გავცვალე. სხვა არაფერი შემომთავაზეს.
ვუვლი, ვაპრიალებ, მუხლებზე ვიდებ და ცხვირსახოცით ვამშრალებ. ვფრთხილობ, არ დავკარგო.
დროდადრო, მკვდარ ჩიტს ბუმბულს ვაძრობ და ამ თვალებს-ჩემს ერთადერთ სიკეთეს-მეწამულ ძარღვებს ვახატავ. ზოგჯერ მთლად ვაბნელებ. ამ დროს ცა იბურება და წვიმა იწყება.
მკვდარ ჩიტს წვიმა არ უყვარს. სველდება, იხრწნება, მყრალ სუნს უშვებს.
ასეთ შემთხვევაში, სუნით შეწუხებული, ცოტა მოშორებით ვჯდები.
ხანგამოშვებით პირობას ვდება:
-წავალ და მიწას მოვძებნი.
მაგრამ დიდად მაინც არ მჯერა. არც ჩიტს სჯერა. ის მე მიცნობს.
ისე, მაინც რამ მოკლა აქ, სადაც ქვების გარდა არაფერია?
ერთი კოცონიც კარგ საქმეს იზამდა.
ან კიდევ: დიდი წითელი ჭიანჭველები.
ოღონდ ეგაა-ყველაფერი მეტისმეტად ძვირია.
ერთი კოლოფი ასანთისთვის მთელი თვეები უნდა იმუშაო, ჭიანჭველებს კი ჩინურ რესტორანში ცეცხლი ეკიდება.
ჩემი მემკვიდრეობიდან თითქმის აღარაფერი დამრჩა.
შიში მთანგავს, როცა გამახსენდება რა ცოტა ფული მაქვს.
თავიდან ისე ვხარჯავდი, არც კი ვითვლიდი, ანუ ყველა სხვასავით. ახლა კი ყურადღებით უნდა ვიოყ. ახლა მოხლოლდ სრულებით აუცილებელ საგნებს ვყიდულობ.
ასე რომ, ლაპარაკიც ზედმეტია მიწაზე, ნიჩაბზე, ჭიანჭველებსა თუ ასანთზე.
სხვათა შორის, სიტყვამ მოიტანა და, მე რაში მეკითხება იმ უცნობი ჩიტის დაკრძალვა?...
ჩემს ტვინში, კლდოვან გზას მკვდარ ჩიტამდე მივყავარ.
-დამმარხე-მეუბნება ის-ამ დამსხვრეული კიდურების კუთხეებში მატლებივით მოძრაობენ საყვედურები.
მიწა მჭირდება.
შავი და მზიმე მიწა.
კიდევ:ნიჩაბი.
მე კი მხოლოდ თვალები მაქვს.
ლურჯ-მწვანე წყალში ჩაშვებული ორი რიდეჩამოფარებული და სევდიანი თვალი.
ეს თვალები ძველმანების ბაზარში ვიშოვე-სრულებით გაუფასურებული უცხოური ფულის რამდენიმე მონეტაში გავცვალე. სხვა არაფერი შემომთავაზეს.
ვუვლი, ვაპრიალებ, მუხლებზე ვიდებ და ცხვირსახოცით ვამშრალებ. ვფრთხილობ, არ დავკარგო.
დროდადრო, მკვდარ ჩიტს ბუმბულს ვაძრობ და ამ თვალებს-ჩემს ერთადერთ სიკეთეს-მეწამულ ძარღვებს ვახატავ. ზოგჯერ მთლად ვაბნელებ. ამ დროს ცა იბურება და წვიმა იწყება.
მკვდარ ჩიტს წვიმა არ უყვარს. სველდება, იხრწნება, მყრალ სუნს უშვებს.
ასეთ შემთხვევაში, სუნით შეწუხებული, ცოტა მოშორებით ვჯდები.
ხანგამოშვებით პირობას ვდება:
-წავალ და მიწას მოვძებნი.
მაგრამ დიდად მაინც არ მჯერა. არც ჩიტს სჯერა. ის მე მიცნობს.
ისე, მაინც რამ მოკლა აქ, სადაც ქვების გარდა არაფერია?
ერთი კოცონიც კარგ საქმეს იზამდა.
ან კიდევ: დიდი წითელი ჭიანჭველები.
ოღონდ ეგაა-ყველაფერი მეტისმეტად ძვირია.
ერთი კოლოფი ასანთისთვის მთელი თვეები უნდა იმუშაო, ჭიანჭველებს კი ჩინურ რესტორანში ცეცხლი ეკიდება.
ჩემი მემკვიდრეობიდან თითქმის აღარაფერი დამრჩა.
შიში მთანგავს, როცა გამახსენდება რა ცოტა ფული მაქვს.
თავიდან ისე ვხარჯავდი, არც კი ვითვლიდი, ანუ ყველა სხვასავით. ახლა კი ყურადღებით უნდა ვიოყ. ახლა მოხლოლდ სრულებით აუცილებელ საგნებს ვყიდულობ.
ასე რომ, ლაპარაკიც ზედმეტია მიწაზე, ნიჩაბზე, ჭიანჭველებსა თუ ასანთზე.
სხვათა შორის, სიტყვამ მოიტანა და, მე რაში მეკითხება იმ უცნობი ჩიტის დაკრძალვა?...
მე მომერია დიდი სურვილი დავწერო
ჩემი ბიოგრაფია,
პირობას გიდებთ არ ვიქნები ორიგინალური,
ვეცდები ვიყო მორიდებული ზედმიწევნით
და თავმდაბალი,
საუკეთესო ჩემს თვისებებს მიეკუთვნება _
და მის შესახებ მე თვითონ ვიტყვი ორიოდ სიტყვას:
არა ვყოფილვარ არასოდეს რეპორტიორად,
არა ვყოფილვარ ასოთამწყობი,
არ განმიცდია ასოების, ლაქის სუნის და
ახლად გამოსულ გაზეთების არომატი,
არც დიდ ქუჩებში მიმუშავია
ფეხსაცმლის მწმენდავად,
წარმოიდგინეთ აფრიკაშიც კი არ ვყოფილვარ
და ლომიც კი არ მომიკლავს.
და ამის შემდეგ, ალბათ, აღარც
გაგიკვირდებათ,
რომ არ მყოლია მეგობარი
არც კონდუქტორი, არც შოფერი, არც ლოთი, არც შფოთი,
არც ჯიბგირი, არც გოღი, არც ბოზი,
არც მღვდელი, არც ზანგი, არც კომუნისტი,
არც სომეხი, არც რუსი,
არც დანტე, არც უიტმენი, არც ტოლსტოი.
მიყვარდა მხოლოდ ბედისწერა
როგორც ერთობა კაცისა და ბუნების
ყველა კანონების,
მიყვარდა მეფე ოიდიპოს
თავისი ვნებით, თავისი ბედით,
დანიის პრინცის ჰამლეტის ყველა სისუსტეები
და ჩაილდ ჰაროლდის მოწყენილობა.
მიყვარდა ნაპოლეონი თავისი პოზით,
მიყვარდა ჰიტლერი თავისი სიგიჟით
და მიყვარს ლენინი _ რატომ არ ვიცი!?
მიყვარს მწვანე ბალახი თავისი სიჩუმით
და კაცი თავისი ნერვიული ხმით,
წინასწარმეტყველში მიყვარს
მისი კაცური ტანჯვა
და არა მისი წინასწარჭვრეტა.
კაცში არ მიყვარს თავმდაბლობა,
ძაღლში კი ის, რომ ყეფა არ იცის.
მე ვიცი:
ცოცხალ სამყაროს აქვს ორი ხმა:
კაცის და მხეცის.
ო, რუსთაველო, მესხო მელექსევ,
ერთიანი მსოფლიოს
პირველო პოეტო,
ჩემო სამშობლოვ, საქართველო,
მცხოვრებო ცხოვრებით
მთელი მსოფლიოსი.
დიდო სამყაროვ, რატომ გარიყე ის,
ვინც ყველაზე მეტად ცხოვრობს შენით,
გრძნობს შენს თავს, გამოგხატავს შენ,
მღერის შენზე, გრძნობებზე,
ომში ვაჟკაცობაზე,
სიყვარულზე, მეგობრობაზე,
ბრძოლაში მშვიდობაზე,
მღერის ისე, რომ მხოლოდ სოფოკლე
და შექსპირი
იყვნენ ღირსი ქართველობის.
ო, ბედისწერავ, უსამართლო თუ სამართლიანო,
რატომ ტოვებ ჩრდილში
რუსთაველს და საქართველოს,
რატომ? რატომ? რატომ?!
ხომ არ გეშინია შენი თავის?!
აქ არის ყველაზე მეტი პრანჭია,
ყველაზე მეტი უსაქმური,
ყველაზე მეტი მშიშარა
აქ არ არის კონტრასტი!
აქ არიან მხდალები და ნიჭიერები,
აქ არიან არტისტები ცხოვრებაში,
უიღბლოები ნამდვილ სცენაზე,
აქ არიან უხმო მომღერლები.
დამალეთ, დამალეთ, დამალეთ
ეს ქვეყანა!
რჩეულიშვილი
ზე კაცი იყო
ჩემი ბიოგრაფია,
პირობას გიდებთ არ ვიქნები ორიგინალური,
ვეცდები ვიყო მორიდებული ზედმიწევნით
და თავმდაბალი,
საუკეთესო ჩემს თვისებებს მიეკუთვნება _
და მის შესახებ მე თვითონ ვიტყვი ორიოდ სიტყვას:
არა ვყოფილვარ არასოდეს რეპორტიორად,
არა ვყოფილვარ ასოთამწყობი,
არ განმიცდია ასოების, ლაქის სუნის და
ახლად გამოსულ გაზეთების არომატი,
არც დიდ ქუჩებში მიმუშავია
ფეხსაცმლის მწმენდავად,
წარმოიდგინეთ აფრიკაშიც კი არ ვყოფილვარ
და ლომიც კი არ მომიკლავს.
და ამის შემდეგ, ალბათ, აღარც
გაგიკვირდებათ,
რომ არ მყოლია მეგობარი
არც კონდუქტორი, არც შოფერი, არც ლოთი, არც შფოთი,
არც ჯიბგირი, არც გოღი, არც ბოზი,
არც მღვდელი, არც ზანგი, არც კომუნისტი,
არც სომეხი, არც რუსი,
არც დანტე, არც უიტმენი, არც ტოლსტოი.
მიყვარდა მხოლოდ ბედისწერა
როგორც ერთობა კაცისა და ბუნების
ყველა კანონების,
მიყვარდა მეფე ოიდიპოს
თავისი ვნებით, თავისი ბედით,
დანიის პრინცის ჰამლეტის ყველა სისუსტეები
და ჩაილდ ჰაროლდის მოწყენილობა.
მიყვარდა ნაპოლეონი თავისი პოზით,
მიყვარდა ჰიტლერი თავისი სიგიჟით
და მიყვარს ლენინი _ რატომ არ ვიცი!?
მიყვარს მწვანე ბალახი თავისი სიჩუმით
და კაცი თავისი ნერვიული ხმით,
წინასწარმეტყველში მიყვარს
მისი კაცური ტანჯვა
და არა მისი წინასწარჭვრეტა.
კაცში არ მიყვარს თავმდაბლობა,
ძაღლში კი ის, რომ ყეფა არ იცის.
მე ვიცი:
ცოცხალ სამყაროს აქვს ორი ხმა:
კაცის და მხეცის.
ო, რუსთაველო, მესხო მელექსევ,
ერთიანი მსოფლიოს
პირველო პოეტო,
ჩემო სამშობლოვ, საქართველო,
მცხოვრებო ცხოვრებით
მთელი მსოფლიოსი.
დიდო სამყაროვ, რატომ გარიყე ის,
ვინც ყველაზე მეტად ცხოვრობს შენით,
გრძნობს შენს თავს, გამოგხატავს შენ,
მღერის შენზე, გრძნობებზე,
ომში ვაჟკაცობაზე,
სიყვარულზე, მეგობრობაზე,
ბრძოლაში მშვიდობაზე,
მღერის ისე, რომ მხოლოდ სოფოკლე
და შექსპირი
იყვნენ ღირსი ქართველობის.
ო, ბედისწერავ, უსამართლო თუ სამართლიანო,
რატომ ტოვებ ჩრდილში
რუსთაველს და საქართველოს,
რატომ? რატომ? რატომ?!
ხომ არ გეშინია შენი თავის?!
აქ არის ყველაზე მეტი პრანჭია,
ყველაზე მეტი უსაქმური,
ყველაზე მეტი მშიშარა
აქ არ არის კონტრასტი!
აქ არიან მხდალები და ნიჭიერები,
აქ არიან არტისტები ცხოვრებაში,
უიღბლოები ნამდვილ სცენაზე,
აქ არიან უხმო მომღერლები.
დამალეთ, დამალეთ, დამალეთ
ეს ქვეყანა!
რჩეულიშვილი
ზე კაცი იყო
che
აი ჩემზეა ეს იგავი, ნახე ))) :X
გზაჯვარედინზე
ერთ დილას სუფია გზების გასაყართან, გზის პირას იჯდა. მასთან ახალგაზრდა კაცი მივიდა და სთხოვა, შენი მოწაფე ვიქნებიო.
_ კარგი, ოღონდ მხოლოდ ერთი დღით, _ უთხრა სუფიამ.
მთელი დღის მანძილზე მგზავრები ჩერდებოდნენ და სუფიას ადამიანისა და მისი ცხოვრების, სუფიზმისა და სუფიების შესახებ კითხვებს უსვამდნენ, დახმარებას სთხოვდნენ ან უბრალოდ პატივისცემას გამოხატავდნენ, ის კი მჭვრეტელურ პოზაში იჯდა, თავი მუხლებზე დაედო და ხმას არავის სცემდა. უპასუხოდ დარჩენილი მგზავრები მალე გაეცლებოდნენ ხოლმე.
უკვე მოსაღამოვებული იყო, როცა მასთან ერთი მძიმე ტვირთ მოკიდებული, ღარიბი კაცი მივიდა და უახლოეს ქალაქში როგორ მოვხვდეო, ჰკითხა. სუფია სასწრაფოდ წამოდგა, ტვირთი ჩამოართვა, ზურგზე მოიკიდა, ღარიბი გააცილა, ქალაქის გზაზე დააყენა და ისევ გზაჯვარედინზე დაბრუნდა. _ ეს კაცი, ღარიბ გლეხს რომ ჩამოჰგავდა, შენიღბული წმინდანი და მაღალი რანგის ყარიბია თუ რა? _ ჰკითხა ახალგაზრდამ.
_ იმ ხალხს შორის, ვინც დღეს ვნახეთ, ეს კაცი ერთადერთი იყო, ვინც მართლა იცოდა, რა უნდოდა. _ მიუგო სუფიამ.
აი ჩემზეა ეს იგავი, ნახე ))) :X
გზაჯვარედინზე
ერთ დილას სუფია გზების გასაყართან, გზის პირას იჯდა. მასთან ახალგაზრდა კაცი მივიდა და სთხოვა, შენი მოწაფე ვიქნებიო.
_ კარგი, ოღონდ მხოლოდ ერთი დღით, _ უთხრა სუფიამ.
მთელი დღის მანძილზე მგზავრები ჩერდებოდნენ და სუფიას ადამიანისა და მისი ცხოვრების, სუფიზმისა და სუფიების შესახებ კითხვებს უსვამდნენ, დახმარებას სთხოვდნენ ან უბრალოდ პატივისცემას გამოხატავდნენ, ის კი მჭვრეტელურ პოზაში იჯდა, თავი მუხლებზე დაედო და ხმას არავის სცემდა. უპასუხოდ დარჩენილი მგზავრები მალე გაეცლებოდნენ ხოლმე.
უკვე მოსაღამოვებული იყო, როცა მასთან ერთი მძიმე ტვირთ მოკიდებული, ღარიბი კაცი მივიდა და უახლოეს ქალაქში როგორ მოვხვდეო, ჰკითხა. სუფია სასწრაფოდ წამოდგა, ტვირთი ჩამოართვა, ზურგზე მოიკიდა, ღარიბი გააცილა, ქალაქის გზაზე დააყენა და ისევ გზაჯვარედინზე დაბრუნდა. _ ეს კაცი, ღარიბ გლეხს რომ ჩამოჰგავდა, შენიღბული წმინდანი და მაღალი რანგის ყარიბია თუ რა? _ ჰკითხა ახალგაზრდამ.
_ იმ ხალხს შორის, ვინც დღეს ვნახეთ, ეს კაცი ერთადერთი იყო, ვინც მართლა იცოდა, რა უნდოდა. _ მიუგო სუფიამ.
ესეც.. კარგია იგავები.
ჩვენი ცხოვრება
ერთხელ ერთმა ბრძენმა მოწაფეების თვალწინ მინის ჭურჭელში დიდი ქვები ჩაალაგა. ეს რომ გააკეთა, მოწაფეებს ჰკითხა, სავსეა თუ არა ჭურჭელიო. ყველამ დაუდასტურა, რომ სავსე იყო. მაშინ ბრძენმა ჭურჭელში წვრილ-წვრილი ქვები ჩაყარა და მსუბუქად შეანჯღრია. წვლრილმა ქვებმა დიდქვებს შორის დარჩენილი სივრცე შეავსო. ბრძენმა ისევ ჰკითხა მოწაფეებს, სავსეა თუ არა ჭირჭელიო. მათ კვლავ დაუდასტურეს, რომ სავსე იყო. ამის შემდეგ ბრძენმა ჭურჭელში ქვიშა ჩაყარა. ქვიშამ, რა თქმა უნდა, დარჩენილი სივრცეც შეავსო.
_ ახლა კი, _ მიმართა ბრძენმა მოწაფეებს, _ მინდა, რომ ამ ჭურჭელში მთელი ჩვენი ცხოვრება ამოიცნოთ! მოზრდილი ქვები ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენებია: ოჯახი, საყვარელი ადამიანი, ჯანმრთელობა, ბავშვები... _ ანუ ის, რაც, სხა რომ არაფერი არ იყოს, ჩვენს ცხოვრებას მაინც სავსეს გახდის. წვრილი ქვები ნაკლებად მნიშვნელოვან რამეებს განასახიერებს: სამსახურს, ბინას, სახლს ან მანქანას, ქვიშა კი _ ცხოვრებისეულ წვრილმანებს _ ყუველდღიურ საზრუნავს. ჭურჭელი რომ თავიდანვე ქვიშით ავავსოთ, დიდი ქვებისთვის ადგილი აღარ დარჩება. ასეა ცხოვრებაშიც: თუ მთელს ენერგიას უმნიშვნელო რამეებს მოახმართ, მნიშვნელოვანისთვის ძალა არ დაგრჩებათ. ამიტომ ყურადღება პირველ რიგში მნიშვნელოვან ამბებზე იზრუნეთ, დიდი დრო დაუთმეთ შვილებს და საყვარელ ადამიანებს და ჯანმრთელობასაც მიხედეთ. ამის შემდეგ სამსახურის, სახლისა და სხვა საქმეებისთვისაც საკმარისი დრო დაგრჩებათ. დიდ ქვებზე იზრუნეთ, რადგან მხოლოდ მათ აქვთ ფასი, დანარჩენი ყველაფერი ქვიშა და მტვერია.
ჩვენი ცხოვრება
ერთხელ ერთმა ბრძენმა მოწაფეების თვალწინ მინის ჭურჭელში დიდი ქვები ჩაალაგა. ეს რომ გააკეთა, მოწაფეებს ჰკითხა, სავსეა თუ არა ჭურჭელიო. ყველამ დაუდასტურა, რომ სავსე იყო. მაშინ ბრძენმა ჭურჭელში წვრილ-წვრილი ქვები ჩაყარა და მსუბუქად შეანჯღრია. წვლრილმა ქვებმა დიდქვებს შორის დარჩენილი სივრცე შეავსო. ბრძენმა ისევ ჰკითხა მოწაფეებს, სავსეა თუ არა ჭირჭელიო. მათ კვლავ დაუდასტურეს, რომ სავსე იყო. ამის შემდეგ ბრძენმა ჭურჭელში ქვიშა ჩაყარა. ქვიშამ, რა თქმა უნდა, დარჩენილი სივრცეც შეავსო.
_ ახლა კი, _ მიმართა ბრძენმა მოწაფეებს, _ მინდა, რომ ამ ჭურჭელში მთელი ჩვენი ცხოვრება ამოიცნოთ! მოზრდილი ქვები ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენებია: ოჯახი, საყვარელი ადამიანი, ჯანმრთელობა, ბავშვები... _ ანუ ის, რაც, სხა რომ არაფერი არ იყოს, ჩვენს ცხოვრებას მაინც სავსეს გახდის. წვრილი ქვები ნაკლებად მნიშვნელოვან რამეებს განასახიერებს: სამსახურს, ბინას, სახლს ან მანქანას, ქვიშა კი _ ცხოვრებისეულ წვრილმანებს _ ყუველდღიურ საზრუნავს. ჭურჭელი რომ თავიდანვე ქვიშით ავავსოთ, დიდი ქვებისთვის ადგილი აღარ დარჩება. ასეა ცხოვრებაშიც: თუ მთელს ენერგიას უმნიშვნელო რამეებს მოახმართ, მნიშვნელოვანისთვის ძალა არ დაგრჩებათ. ამიტომ ყურადღება პირველ რიგში მნიშვნელოვან ამბებზე იზრუნეთ, დიდი დრო დაუთმეთ შვილებს და საყვარელ ადამიანებს და ჯანმრთელობასაც მიხედეთ. ამის შემდეგ სამსახურის, სახლისა და სხვა საქმეებისთვისაც საკმარისი დრო დაგრჩებათ. დიდ ქვებზე იზრუნეთ, რადგან მხოლოდ მათ აქვთ ფასი, დანარჩენი ყველაფერი ქვიშა და მტვერია.
თევზი და ოკეანე
ოკეანეში ერთი ჩვეულებრივი თევზი ცხოვრობდა. ოკეანეზე ბევრი რამ უამბეს და მანაც გადაწყვიტა, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, იქ უნდა მოხვედრილიყო.
თევზმა ბრძენებთან სიარული დაიწყო. მათ უმეტესობას არაფერი ჰქონდა სათქმელი, მაგრამ საკუთარი ავტორიტეტის, `გურუს~ სახელის შესანარჩუნებლად ათასგვარ სისულელეს ელაპარაკებოდნენ.
ერთმა ბრძენმა თევზმა უთხრა, ოკეანემდე მიღწევა არც ისე ადვილია, ამისათვის ჯერ ფარფლების მოძრაობას სრულყოფილად დუფლებულ თევზთა რვასაფეხურიანი გზის გარკვეული პოზები და მოძრაობები უნდა შისწავლოო. მეორე ბრძენმა, გურუ-თევზმა დამოძღვრა, გზა ოკეანისკენ გასხივოსნებულ თევზთა მიერ გადმოცემულ სამყაროს საფუძველთა შესწავლაზე გადისო. მესამემ ასწავლა, რომ ოკეანემდე მიღწევა ძალზე რთულია, რომ ამისთვის მხოლოდ რჩეულთა შორის რჩეულებს მიუღწევიათ და რომ ოკეანემდე მიღწევის ერთადერთი გზა მანტრა `რამ-რამ-რამ~_ის გამუდმებული გამეორებაა.
ერთხელ ათასგვარი მოძღვრებით თავ-გზააბნეული თევზმა წყლმცენარეებში შეცურა. იქ მას ერთი ჩვეულებრივი, არაფრით გამორჩეული თევზი შეხვდა. მისი რთული და სიძნელეებით აღსავსე ძიების შესახებ რომ შეიტყო, უბრალო თევზმა მას უთხრა:
_ ოკეანე, რომელსაც შენ ასე გამწარებული დაეძებ, ყოველთვის იყო დაშენთან იქნება. ის თავის ბინადართ დღემუდამ კვებავს, გარს არტყია და საფრთხისაგან იცავს. შენც ოკეანის ნაწილი ხარ, მაგრამ ვერ ამჩნევ ამას. ოკეანე შენშიცაა და შენს გარშემოც, შენ კი მისი საყვარელი ნაწილი ხარ. ყოველი თევზი ამ უკიდეგანო ოკეანის ტალღაა!
ოკეანეში ერთი ჩვეულებრივი თევზი ცხოვრობდა. ოკეანეზე ბევრი რამ უამბეს და მანაც გადაწყვიტა, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, იქ უნდა მოხვედრილიყო.
თევზმა ბრძენებთან სიარული დაიწყო. მათ უმეტესობას არაფერი ჰქონდა სათქმელი, მაგრამ საკუთარი ავტორიტეტის, `გურუს~ სახელის შესანარჩუნებლად ათასგვარ სისულელეს ელაპარაკებოდნენ.
ერთმა ბრძენმა თევზმა უთხრა, ოკეანემდე მიღწევა არც ისე ადვილია, ამისათვის ჯერ ფარფლების მოძრაობას სრულყოფილად დუფლებულ თევზთა რვასაფეხურიანი გზის გარკვეული პოზები და მოძრაობები უნდა შისწავლოო. მეორე ბრძენმა, გურუ-თევზმა დამოძღვრა, გზა ოკეანისკენ გასხივოსნებულ თევზთა მიერ გადმოცემულ სამყაროს საფუძველთა შესწავლაზე გადისო. მესამემ ასწავლა, რომ ოკეანემდე მიღწევა ძალზე რთულია, რომ ამისთვის მხოლოდ რჩეულთა შორის რჩეულებს მიუღწევიათ და რომ ოკეანემდე მიღწევის ერთადერთი გზა მანტრა `რამ-რამ-რამ~_ის გამუდმებული გამეორებაა.
ერთხელ ათასგვარი მოძღვრებით თავ-გზააბნეული თევზმა წყლმცენარეებში შეცურა. იქ მას ერთი ჩვეულებრივი, არაფრით გამორჩეული თევზი შეხვდა. მისი რთული და სიძნელეებით აღსავსე ძიების შესახებ რომ შეიტყო, უბრალო თევზმა მას უთხრა:
_ ოკეანე, რომელსაც შენ ასე გამწარებული დაეძებ, ყოველთვის იყო დაშენთან იქნება. ის თავის ბინადართ დღემუდამ კვებავს, გარს არტყია და საფრთხისაგან იცავს. შენც ოკეანის ნაწილი ხარ, მაგრამ ვერ ამჩნევ ამას. ოკეანე შენშიცაა და შენს გარშემოც, შენ კი მისი საყვარელი ნაწილი ხარ. ყოველი თევზი ამ უკიდეგანო ოკეანის ტალღაა!
სურნელი და სინამდვილე
ერთხელ მოძღვარი ბახაადდინი ვახშმობის შემდეგ მასთან სწავლის მოსურნე ახალგაზრდებსა და მოხუცებს შორის იჯდა. როგორც იქნა სუჩუმე ჩამოვარდა და მასწავლებელმა დამსწრეთ კითხვების დასმის ნება დართო.
_ ჭეშმარიტების შეცნობის გზაზე რა ხდება ყველაზე დიდი დაბრკოლების მიზეზი? _ ჰკითხეს მას.
_ ადამიანები ზედაპირულები არიან. როგორც ფუტკარს ყვავილთა სურნელი, მათ ქადაგებები, ამბები და ჭორები იზიდავს და აფორიაქებს.
_ კი მაგრამ როგორ უნდა იპოვოს ფუტკარმა ყვავილი, თუ არა სურნელი შეშვეობით? და როგორ უნდა შეიცნოს კაცმა ჭეშმარიტება, თუ არა მასზე მონათხრობის მიხედვით?
_ მონათხრობის, ჭორისა და ქადაგების, წიგნებისა და გრძნობების მეშვეობით ადამიანი ჭეშმარიტებას უახლოვდება, _ მიუგო ოსტატმა, _ მაგრამ ახლოს მისული სიბრძნეს კი არ უერთსულდება, არამედ ისევ იმას ეტანება, რაც მოსვლაში დაეხმარა.
ფუტკრები სურნელით პოულობენ ყვავილს, მაგრამ რომ იპოვნიან, კიდევ უფრო მეტ სურნელს კი არ ითხოვენ, ნექტარს დაეწაფებიან ხოლმე. ნექტარი რეალური სიბრძნის სიმბოლოა, სურნელი კი _ ყველა მონათხრობისა და წარმოდგენის. ასე რომ ადამიანთა შორის `ნამდვილი ფუტკარი~ ძალიან ცოტაა. მაშინ, როცა ყველა ფუტკარი ფუტკარია იმ მნიშვნელობით, რომ ნექტარის შეგროვება შეუძლია, ყველა ადამიანი ადამიანი არ არის, რადგან იმას ვერ აღიქვამს და ხორცს ვერ ასხამს, რისთვისაც შეიქმნა.
_ ყველა, ვინც აქ, კასრ ალ არიფინში იმიტომ მოვიდა, რომ რაღაც წაუკითხავს, ფეხზე ადგეს. _ განაგრძო ოსტატმა. ბევრი დამსწრე წამოდგა.
_ ახლა ისინი ადგნენ, ვინც იმიტომ მოვიდა, რომ ჩვენზე რაღაცას მოჰკრა ყური. კიდევ რამოდენიმე ადამიანი ადგა.
_ იმათ, ვინც ზის, ჩვენი თავისებურება რაღაც განსაკუთრებული, მოუხელთებელი გზით შეიგრძნო, მათ შორის კი, ვინც დგას, სულერთია მოხუცი იქნება თუ ახალგაზრდა, ბევრია ისეთი, ვისაც უნდა, ისევ და ისევ აღაგზნონ გრძნობებმა, ვისაც ან გართობა სწყურია, ან სიმშვიდე. რომ გაიგონ, რა უნდათ მაინც და მაინც აქ, მათ გართობის ნაცვლად ცოდნის მოთხოვნილება უნდა იგრძნონ.
აქ ისეთებიც არიან, ვისაც მასწავლებლის სახელი და რეპუტაცია იზიდავს. ისინი შორიდან ჩამოდიან მოძღვართან და ისევ და ისევ პრესტიჟის გამო მისი სიკვდილის შემდეგაც დიდხანს ივლიან მის საფლავზე. სანამ მათი მისწრაფებები ისე არ გარდაიქმნება, როგორც ლითონი ალქიმიურ რეტორტაში, ისინი არ ეძებენ ჭეშმარიტებას. და ბოლოს, აქ ნამვილად არიან არიან ისინი, ვინცმასწავლებელთან იმიტომ კი არ ჩამოვიდა, რომ მოძღვართა შორის უდიდეს მოძღვრად მიაჩნია, არამედ იმიტომ, რომ მის ჭეშმარიტ ბუნებას გრძნობს. ადრე თუ გვიან ყველას მიენიჭება ეს ნიჭი.
თუმცა ჩვენს შემთხვევაში მთელი თაობების საქმე ერთმა კაცმა უნდა გააკეთოს. მოსედ რომ იქცეთ, თქვენი ფარაონი უნდა დაამარცხოთ. კაცი, რომელიც მასწავლებელთან იმიტომ დადის, რომ მისი რეპუტაცია ხიბლავს, უნდა შეიცვალოს და უნდა გახდეს ის, ვინც მხოლოდ იმიტომ სტუმრობს მოძღვარს, რომ მის ჭეშმარიტ ბუნებას გრძნობს. სწავლის დაწყებამდე ესაა მისი სამუშაო. მანამდე, სანამ ამას არ გაიგებს, ის უფრო დერვიშია, ვიდრე სუფია. დერვიშს სურს, სუფია კი აღიქვამს.
ერთხელ მოძღვარი ბახაადდინი ვახშმობის შემდეგ მასთან სწავლის მოსურნე ახალგაზრდებსა და მოხუცებს შორის იჯდა. როგორც იქნა სუჩუმე ჩამოვარდა და მასწავლებელმა დამსწრეთ კითხვების დასმის ნება დართო.
_ ჭეშმარიტების შეცნობის გზაზე რა ხდება ყველაზე დიდი დაბრკოლების მიზეზი? _ ჰკითხეს მას.
_ ადამიანები ზედაპირულები არიან. როგორც ფუტკარს ყვავილთა სურნელი, მათ ქადაგებები, ამბები და ჭორები იზიდავს და აფორიაქებს.
_ კი მაგრამ როგორ უნდა იპოვოს ფუტკარმა ყვავილი, თუ არა სურნელი შეშვეობით? და როგორ უნდა შეიცნოს კაცმა ჭეშმარიტება, თუ არა მასზე მონათხრობის მიხედვით?
_ მონათხრობის, ჭორისა და ქადაგების, წიგნებისა და გრძნობების მეშვეობით ადამიანი ჭეშმარიტებას უახლოვდება, _ მიუგო ოსტატმა, _ მაგრამ ახლოს მისული სიბრძნეს კი არ უერთსულდება, არამედ ისევ იმას ეტანება, რაც მოსვლაში დაეხმარა.
ფუტკრები სურნელით პოულობენ ყვავილს, მაგრამ რომ იპოვნიან, კიდევ უფრო მეტ სურნელს კი არ ითხოვენ, ნექტარს დაეწაფებიან ხოლმე. ნექტარი რეალური სიბრძნის სიმბოლოა, სურნელი კი _ ყველა მონათხრობისა და წარმოდგენის. ასე რომ ადამიანთა შორის `ნამდვილი ფუტკარი~ ძალიან ცოტაა. მაშინ, როცა ყველა ფუტკარი ფუტკარია იმ მნიშვნელობით, რომ ნექტარის შეგროვება შეუძლია, ყველა ადამიანი ადამიანი არ არის, რადგან იმას ვერ აღიქვამს და ხორცს ვერ ასხამს, რისთვისაც შეიქმნა.
_ ყველა, ვინც აქ, კასრ ალ არიფინში იმიტომ მოვიდა, რომ რაღაც წაუკითხავს, ფეხზე ადგეს. _ განაგრძო ოსტატმა. ბევრი დამსწრე წამოდგა.
_ ახლა ისინი ადგნენ, ვინც იმიტომ მოვიდა, რომ ჩვენზე რაღაცას მოჰკრა ყური. კიდევ რამოდენიმე ადამიანი ადგა.
_ იმათ, ვინც ზის, ჩვენი თავისებურება რაღაც განსაკუთრებული, მოუხელთებელი გზით შეიგრძნო, მათ შორის კი, ვინც დგას, სულერთია მოხუცი იქნება თუ ახალგაზრდა, ბევრია ისეთი, ვისაც უნდა, ისევ და ისევ აღაგზნონ გრძნობებმა, ვისაც ან გართობა სწყურია, ან სიმშვიდე. რომ გაიგონ, რა უნდათ მაინც და მაინც აქ, მათ გართობის ნაცვლად ცოდნის მოთხოვნილება უნდა იგრძნონ.
აქ ისეთებიც არიან, ვისაც მასწავლებლის სახელი და რეპუტაცია იზიდავს. ისინი შორიდან ჩამოდიან მოძღვართან და ისევ და ისევ პრესტიჟის გამო მისი სიკვდილის შემდეგაც დიდხანს ივლიან მის საფლავზე. სანამ მათი მისწრაფებები ისე არ გარდაიქმნება, როგორც ლითონი ალქიმიურ რეტორტაში, ისინი არ ეძებენ ჭეშმარიტებას. და ბოლოს, აქ ნამვილად არიან არიან ისინი, ვინცმასწავლებელთან იმიტომ კი არ ჩამოვიდა, რომ მოძღვართა შორის უდიდეს მოძღვრად მიაჩნია, არამედ იმიტომ, რომ მის ჭეშმარიტ ბუნებას გრძნობს. ადრე თუ გვიან ყველას მიენიჭება ეს ნიჭი.
თუმცა ჩვენს შემთხვევაში მთელი თაობების საქმე ერთმა კაცმა უნდა გააკეთოს. მოსედ რომ იქცეთ, თქვენი ფარაონი უნდა დაამარცხოთ. კაცი, რომელიც მასწავლებელთან იმიტომ დადის, რომ მისი რეპუტაცია ხიბლავს, უნდა შეიცვალოს და უნდა გახდეს ის, ვინც მხოლოდ იმიტომ სტუმრობს მოძღვარს, რომ მის ჭეშმარიტ ბუნებას გრძნობს. სწავლის დაწყებამდე ესაა მისი სამუშაო. მანამდე, სანამ ამას არ გაიგებს, ის უფრო დერვიშია, ვიდრე სუფია. დერვიშს სურს, სუფია კი აღიქვამს.
სულხან საბაში არ იყო ეს კაცო? მარა სხვა კონტექტით :| კაცი "ავსიტყვა"
მოტყუებული
გონგახსნილობა დიდ სიკეთედ ითვლება, მაგრამ ზოგჯერ გარკვეული გაგებით ეგოიზმის უკიდურეს ფორმასაც წარმოადგენს, რადგან ადამიანს საშუალებას აძლევს, სხვისთვის მიუწვდომელ სიმაღლეებს მიაღწიოს. დაკარგვის შიში და შეძენის სურვილი _ აი, ის სტიმულები, რომლებიც იმ დროებით აღგზნებას წარმოშობს, რომელიც ასე სწყურიათ ადამიანებს, მაგრამ ზღუდეებად არიან აღმართულნი უფრო ღრმა შემეცნების გზაზე. ბევრი ადამიანი იმდენადაა დამონებული სხვა ადამიანებს, საკუთარ იდეებსა და გარემოს, რომ წარმოდგენაც კი არა აქვს, რომ ამ ზედაპირულ რამეებისგან განსხვავებული აღქმის სფეროც არსებობს.
სპარსელი პოეტი, ლივაი ამის საილუსტრაციოდ ძველისძველ ამბავს გვიამბობს, რომელიც საინტერესოც არის და ჭკუის სასწავლებელიც:
ერთი შეძლებული კაცი ხანგრძლივი მოგზაურობის შემდეგ სახლში ბრუნდებოდა. ქალაქს რომ მიუახლოვდა, გზისპირას ჩემოჯდა, რომ წაეხემსა. გემრიელი საჭმლით ტკბებოდა და თან თავის სახლზე, თავის თავზე და იმ სარფიან გარიგებაზე ფიქრობდა, ცოტა ხნის წინ რომ დადო.
გზაზე კაცი გამოჩნდა. მდიდარმა ის იხმო და ქალაქში საქმე როგორ არის, ჰკითხა.
_ ყველაფერი კარგადაა, _ მიუგო მან.
_ ჩემი სახლი ხომ იცი. ჩემი ცოლი და შვილი როგორ არიან?
_ შენი ბიჭი თავს მშვენივრად გრძნობს, დედამისი კი, ისევ ისეთი მშვენიერია, როგორიც იყო.
_ ჩემი აქლემი?
_ ჯანმრთელია და დაპურებული.
_ ჩემი ძაღლი?
_ როგორც ყოველთვის, შენი ერთგულია და შენს სამფლობელოს თვალმოუხუჭავად დარაჯობს.
მდიდარს გულზე მოეშვა და საჭმელს გაორმაგებული მადით შეექცა, მგზავრს კი არაფერი შესთავაზა. კაცმა გადაწყვიტა მდიდრისთვის ჭკუა ესწავლებინა.
ბუჩქებში გაზელმა გაიელვა. მგზავრმა ამოიოხრა.
_ რა მოხდა? _ ჰკითხა მდიდარმა.
_ უბრალოდ ვიფიქრე, შენი ძაღლი ცოცხალი რომ ყოფილიყო, ამ გაზელს თავისუფლად დაეწეოდა-თქო.
_ რა? ჩემი ძაღლი მოკვდა? როგორ მოხდა?
_ შენი აქლემის ხორცი ბევრი მოუვიდა და...
_ ჩემი საყვარელი აქლემის ხორცი? იმას რაღა დაემართა?
_ შენი ცოლის დაკრძალვაზე სტუმრების დასაპურებლად დაკლეს.
_ ჩემი ცოლის?!
_ ჰო, შვილის სიკვდილი ვერ გადაიტანა და...
_ რა მოუვიდა ჩემს შვილს?
_ შენი სახლი რომ დაინგრა, ნანგრევებში მოჰყვა.
ამის გაგონებაზე ვაჭარი წამოხტა, ტანისამოსი შემოიხია და ბღავილით გავარდა უდაბნოში.
მას რომ თანამემამულესთვის გაეზიარებინა ტრაპეზა, შეიძლება ასეთი საზარელი განცდის გადატანასაც აცდენოდა. მაგრამ მეორეს მხრივ, ასეთი ხარბი რომ არ ყოფილიყო, საკუთარი თავის გვერდიდან დანახვის შესაძლებლობაც არ მიეცემოდა. თუმცა, ხარბი რომ არ ყოფილიყო, დასჭირდებოდა კი ამგვარი შოკური თერაპია და საკუთარ თავზე დაკვირვება?
მოტყუებული
გონგახსნილობა დიდ სიკეთედ ითვლება, მაგრამ ზოგჯერ გარკვეული გაგებით ეგოიზმის უკიდურეს ფორმასაც წარმოადგენს, რადგან ადამიანს საშუალებას აძლევს, სხვისთვის მიუწვდომელ სიმაღლეებს მიაღწიოს. დაკარგვის შიში და შეძენის სურვილი _ აი, ის სტიმულები, რომლებიც იმ დროებით აღგზნებას წარმოშობს, რომელიც ასე სწყურიათ ადამიანებს, მაგრამ ზღუდეებად არიან აღმართულნი უფრო ღრმა შემეცნების გზაზე. ბევრი ადამიანი იმდენადაა დამონებული სხვა ადამიანებს, საკუთარ იდეებსა და გარემოს, რომ წარმოდგენაც კი არა აქვს, რომ ამ ზედაპირულ რამეებისგან განსხვავებული აღქმის სფეროც არსებობს.
სპარსელი პოეტი, ლივაი ამის საილუსტრაციოდ ძველისძველ ამბავს გვიამბობს, რომელიც საინტერესოც არის და ჭკუის სასწავლებელიც:
ერთი შეძლებული კაცი ხანგრძლივი მოგზაურობის შემდეგ სახლში ბრუნდებოდა. ქალაქს რომ მიუახლოვდა, გზისპირას ჩემოჯდა, რომ წაეხემსა. გემრიელი საჭმლით ტკბებოდა და თან თავის სახლზე, თავის თავზე და იმ სარფიან გარიგებაზე ფიქრობდა, ცოტა ხნის წინ რომ დადო.
გზაზე კაცი გამოჩნდა. მდიდარმა ის იხმო და ქალაქში საქმე როგორ არის, ჰკითხა.
_ ყველაფერი კარგადაა, _ მიუგო მან.
_ ჩემი სახლი ხომ იცი. ჩემი ცოლი და შვილი როგორ არიან?
_ შენი ბიჭი თავს მშვენივრად გრძნობს, დედამისი კი, ისევ ისეთი მშვენიერია, როგორიც იყო.
_ ჩემი აქლემი?
_ ჯანმრთელია და დაპურებული.
_ ჩემი ძაღლი?
_ როგორც ყოველთვის, შენი ერთგულია და შენს სამფლობელოს თვალმოუხუჭავად დარაჯობს.
მდიდარს გულზე მოეშვა და საჭმელს გაორმაგებული მადით შეექცა, მგზავრს კი არაფერი შესთავაზა. კაცმა გადაწყვიტა მდიდრისთვის ჭკუა ესწავლებინა.
ბუჩქებში გაზელმა გაიელვა. მგზავრმა ამოიოხრა.
_ რა მოხდა? _ ჰკითხა მდიდარმა.
_ უბრალოდ ვიფიქრე, შენი ძაღლი ცოცხალი რომ ყოფილიყო, ამ გაზელს თავისუფლად დაეწეოდა-თქო.
_ რა? ჩემი ძაღლი მოკვდა? როგორ მოხდა?
_ შენი აქლემის ხორცი ბევრი მოუვიდა და...
_ ჩემი საყვარელი აქლემის ხორცი? იმას რაღა დაემართა?
_ შენი ცოლის დაკრძალვაზე სტუმრების დასაპურებლად დაკლეს.
_ ჩემი ცოლის?!
_ ჰო, შვილის სიკვდილი ვერ გადაიტანა და...
_ რა მოუვიდა ჩემს შვილს?
_ შენი სახლი რომ დაინგრა, ნანგრევებში მოჰყვა.
ამის გაგონებაზე ვაჭარი წამოხტა, ტანისამოსი შემოიხია და ბღავილით გავარდა უდაბნოში.
მას რომ თანამემამულესთვის გაეზიარებინა ტრაპეზა, შეიძლება ასეთი საზარელი განცდის გადატანასაც აცდენოდა. მაგრამ მეორეს მხრივ, ასეთი ხარბი რომ არ ყოფილიყო, საკუთარი თავის გვერდიდან დანახვის შესაძლებლობაც არ მიეცემოდა. თუმცა, ხარბი რომ არ ყოფილიყო, დასჭირდებოდა კი ამგვარი შოკური თერაპია და საკუთარ თავზე დაკვირვება?
ათასჯერ შეიძლება დაამარცხო კამათში ის ხალხი, თავი სწავლულად რომ წარმოუდგენია და მათი სწავლების უაზრობა დაამტკიცო, მაგრამ ეს ისევე დროის დაკარგვა იქნება, როგორც ცარიელი ქოთნითვის ჯოხის ცემა. თანაც ამით იმხელა მნიშვნელობას ანიჭებ ინტელექტუალებს, რამხელასაც ისინი ნამდვილად არ იმსახურებენ.
2 აპრილი საბავშო წიგნის საერთაშორისო დღეა, ასევე ამ დღეს დაიბადა ჰანს კრისტიან ანდერსენი
წიგნის მაღაზიათა ქსელი ექსლიბრისი თქვენ და თქვენს პატარებს გეპატიჟებათ ახალი მაღაზიის საზეიმო გახსნაზე
ალ. ყაზბეგის 24 (აქსისი სავჭარო ცენტრი). დასაწყისი 16 საათზე
პრეზენტაციაზე გაიმართება სხვადასხვა სახალისო, საბავშვო კონკურსი
დასასრულს გელით უგემრიელესი ტორტი.
მთელი დღის განმავლობაში ყველა წიგნი გაიყიდება 20% ფასდაკლებით!
ესეც ფეისბუქის ევენთ გვერდი
http://www.facebook.com/event.php?eid=151623344901571
დასწრება და ტორტი უფასოა? 
... მაშინ მოვფრინავ 
... მაშინ მოვფრინავ
ცოდნა გირჩევნიათ თუ ტორტი...
ციტატა
ცოდნა გირჩევნიათ თუ ტორტი...
ტორტი
ეს სწორი პასუხია...
მე კარგად მახსოვს, ყველაფერი მოხდა თანდათან,
პირველმა ჭიქამ შარშანდელი ეჭვი გაფანტა,
მეორემ - მტერთან შემარიგა, ხოლო მესამე
ჭიქით მტკივნეულ მოგონებებს გამოვესალმე,
მეხუთემ ჩემი საიდუმლო გაიზიარა
და შეუმჩნევლად მომიშუშა ძველი იარა,
მეშვიდემ სევდა დამავიწყა გუშინწინელი,
ფერები გათბა, მოერია წითელს წითელი,
საგნები ნელა გამომჟღავნდნენ ნეგატივივით
მერვემ დააცხრო გუშინდელი გულისტკივილი.
მეცხრემ ეჭვების უმნიშვნელო კვალიც წაშალა,
გადაეფარა კენჭებივით გამორიყულებს,
ახლა სარკეში შევცქერი და ვხედავ აშკარად
სარკიდან ჩემზე ბედნიერი კაცი მიყურებს!
პირველმა ჭიქამ შარშანდელი ეჭვი გაფანტა,
მეორემ - მტერთან შემარიგა, ხოლო მესამე
ჭიქით მტკივნეულ მოგონებებს გამოვესალმე,
მეხუთემ ჩემი საიდუმლო გაიზიარა
და შეუმჩნევლად მომიშუშა ძველი იარა,
მეშვიდემ სევდა დამავიწყა გუშინწინელი,
ფერები გათბა, მოერია წითელს წითელი,
საგნები ნელა გამომჟღავნდნენ ნეგატივივით
მერვემ დააცხრო გუშინდელი გულისტკივილი.
მეცხრემ ეჭვების უმნიშვნელო კვალიც წაშალა,
გადაეფარა კენჭებივით გამორიყულებს,
ახლა სარკეში შევცქერი და ვხედავ აშკარად
სარკიდან ჩემზე ბედნიერი კაცი მიყურებს!
data
+1
ოღონდ ჭიქების რაოდენობა გაიზარდოს
ან მოცულობა დაკონკრეტდეს
ციტატა
მე კარგად მახსოვს, ყველაფერი მოხდა თანდათან,
პირველმა ჭიქამ შარშანდელი ეჭვი გაფანტა,
მეორემ - მტერთან შემარიგა, ხოლო მესამე
ჭიქით მტკივნეულ მოგონებებს გამოვესალმე,
მეხუთემ ჩემი საიდუმლო გაიზიარა
და შეუმჩნევლად მომიშუშა ძველი იარა,
მეშვიდემ სევდა დამავიწყა გუშინწინელი,
ფერები გათბა, მოერია წითელს წითელი,
საგნები ნელა გამომჟღავნდნენ ნეგატივივით
მერვემ დააცხრო გუშინდელი გულისტკივილი.
მეცხრემ ეჭვების უმნიშვნელო კვალიც წაშალა,
გადაეფარა კენჭებივით გამორიყულებს,
ახლა სარკეში შევცქერი და ვხედავ აშკარად
სარკიდან ჩემზე ბედნიერი კაცი მიყურებს!
პირველმა ჭიქამ შარშანდელი ეჭვი გაფანტა,
მეორემ - მტერთან შემარიგა, ხოლო მესამე
ჭიქით მტკივნეულ მოგონებებს გამოვესალმე,
მეხუთემ ჩემი საიდუმლო გაიზიარა
და შეუმჩნევლად მომიშუშა ძველი იარა,
მეშვიდემ სევდა დამავიწყა გუშინწინელი,
ფერები გათბა, მოერია წითელს წითელი,
საგნები ნელა გამომჟღავნდნენ ნეგატივივით
მერვემ დააცხრო გუშინდელი გულისტკივილი.
მეცხრემ ეჭვების უმნიშვნელო კვალიც წაშალა,
გადაეფარა კენჭებივით გამორიყულებს,
ახლა სარკეში შევცქერი და ვხედავ აშკარად
სარკიდან ჩემზე ბედნიერი კაცი მიყურებს!
+1
ოღონდ ჭიქების რაოდენობა გაიზარდოს
ან მოცულობა დაკონკრეტდეს
Mathias_Sammer
ბარსამანის სტატუსი ნახე შენ და იქ დაგიზუსტებ ჭიქების მოცულობასაც და რაოდენობასაც
ბარსამანის სტატუსი ნახე შენ და იქ დაგიზუსტებ ჭიქების მოცულობასაც და რაოდენობასაც
data
ეგ ვნახე უკვე და ჩემი კეთილი ნებაც გამოვხატე
ეგ ვნახე უკვე და ჩემი კეთილი ნებაც გამოვხატე
ერთმა მამაჩემის მეგობარმა მითხრა რომ შოთა ნიშნიანიძე მისი ახლო ძმაკაციიი იყოო.. ხო და შემშურდა მეორე ძმაკაცი გალაკტიონს მხრებით დაყავდა და მე რას ვიტყვი ეხლა, რამით ხო უნდა ვუპასუხოხოლმე )))) მეც მინდა ვინმე მწერალი ნაცნობი (არ მგონია სათქმელად მინდოდეს და პაკაზუხობისთვის, ისე მინდა.. მართლლა 
) შეიძლება სხვა რამეებს გამოც მარა მინდა.
"ქალმა თეთრეული გამოფინა
და თოკზე სიზმარიც გადაჰკიდა,
სიზმარი შეირხა და აფოფინა
გასვლა მოინდომა ქალაქიდან.
თითქოს დასაჭერად დაედევნენ,
უცებ პეპელასებრ აფახულდა,
როგორც უხილავმა მანეკენმა,
ტანზე გადაიცვა გაზაფხულმა.
ერთი აბლაბუდა პერანგია,
ცისარტყელასავით ტანხატულა,
ისეთი ცბიერი და ვერაგია,
შიგ ბევრის მზე გახლართულა.
ქარმა იასრულა განზრახული
პერანგში შეძვრა და გაილურსა,
სუსტი,კაფანდარა გაზაფხული
უცებ შემოდგომად დაიყუსა.
თოკზე სიზმარია გაკიდული,
რძის და გაზაფხულის სურნელია,
ყველა ფანჯარა და ცხრაკლიტული
კვირტივით დახსნის მსურველია.
მიფრინავ პერანგი რია-რია
ფრთასავით მოქნეულ სახელოთი...
ბევრისთვის მწარე სიზმარია
და ერთ-ერთს კეთილად ახდენოდეს."
მეორე ძმაკაცი გალაკტიონს მხრებით დაყავდა და მე რას ვიტყვი ეხლა, რამით ხო უნდა ვუპასუხოხოლმე )))) მეც მინდა ვინმე მწერალი ნაცნობი (არ მგონია სათქმელად მინდოდეს და პაკაზუხობისთვის, ისე მინდა.. მართლლა ) შეიძლება სხვა რამეებს გამოც მარა მინდა. "ქალმა თეთრეული გამოფინა
და თოკზე სიზმარიც გადაჰკიდა,
სიზმარი შეირხა და აფოფინა
გასვლა მოინდომა ქალაქიდან.
თითქოს დასაჭერად დაედევნენ,
უცებ პეპელასებრ აფახულდა,
როგორც უხილავმა მანეკენმა,
ტანზე გადაიცვა გაზაფხულმა.
ერთი აბლაბუდა პერანგია,
ცისარტყელასავით ტანხატულა,
ისეთი ცბიერი და ვერაგია,
შიგ ბევრის მზე გახლართულა.
ქარმა იასრულა განზრახული
პერანგში შეძვრა და გაილურსა,
სუსტი,კაფანდარა გაზაფხული
უცებ შემოდგომად დაიყუსა.
თოკზე სიზმარია გაკიდული,
რძის და გაზაფხულის სურნელია,
ყველა ფანჯარა და ცხრაკლიტული
კვირტივით დახსნის მსურველია.
მიფრინავ პერანგი რია-რია
ფრთასავით მოქნეულ სახელოთი...
ბევრისთვის მწარე სიზმარია
და ერთ-ერთს კეთილად ახდენოდეს."
"პაწია გულო ვინ გაგიმეტა,
გულო მოკლულო და უსალბუნო
დაჭრილ ჩიტივით გულში მიფეთქავ
და სულს გიბერავ რომ მოგაბრუნო.
ასე კვდებიან ალბათ ჩიტები,
ასე ჩუმად და ასე უბრალოდ.
ვაიმე,მგონი მართლა მიკვდები.
როგორ გაგათბო,რით გიმკურნალო?
სიცივითა ხარ გულო მოკლული
და სითბო გიხსნის შულ უმნიშვნელო.
გავხდები ისევ ცოლის ორგული
მკერდში ჩაგისვამ...სხვა რა გიშველო"
;(
გულო მოკლულო და უსალბუნო
დაჭრილ ჩიტივით გულში მიფეთქავ
და სულს გიბერავ რომ მოგაბრუნო.
ასე კვდებიან ალბათ ჩიტები,
ასე ჩუმად და ასე უბრალოდ.
ვაიმე,მგონი მართლა მიკვდები.
როგორ გაგათბო,რით გიმკურნალო?
სიცივითა ხარ გულო მოკლული
და სითბო გიხსნის შულ უმნიშვნელო.
გავხდები ისევ ცოლის ორგული
მკერდში ჩაგისვამ...სხვა რა გიშველო"
;(
ხალხ, ის მინდაა.. აი სულხან საბას ზუსტი ციტირება ვერსად ვიპოვე:
"დიდი მტერს უნდა ეხვეწო ან გადაეხვეწო
და ა.შ..
და მწყემსის დარიგებაც
"დიდი მტერს უნდა ეხვეწო ან გადაეხვეწო
და ა.შ..
და მწყემსის დარიგებაც
videocun is live...
სიცხე მაქვს
და უახლოეს სამ საათში არ დამეძინება.. რა წავიკითხო.
და უახლოეს სამ საათში არ დამეძინება.. რა წავიკითხო.
QUOTE (bella_trix @ Nov 26 2010, 11:40 PM) 
ვარდისფერი აბსურდი
1
მუშტების მაგივრად, ბუშტები ვურტყათ ერთმანეთს და ვიცინოთ
ბევრი. ეს არის ცხოვრების ერთადერთი აზრი. ალბათ.
ცხოვრება ხომ ვარდისფერი ბუშტია ცაში.
ცხოვრება ხომ შენ ხარ და მე ვარ.
ცხოვრება ხომ კოსმიური ვეილს კონცენტრაციაა.
ცხოვრება ხომ ბავშვია, ნაყინს რომ ლოკავს.
ცხოვრება ხომ ვარდისფერი აბსურდია.
ცხოვრება ხომ კატაა, წინ რომ გადაგირბენს.
ყველაფერი მარტივია, როგორც ჰაიკუ. ეს წუთიც ჰაიკუა წვი-
მის წვეთებზე, ჩემს პოზაზე, გალუმპულ ბეღურაზე, ნაცნობი
ადამიანის სიარულის მანერაზე, გაკრულ ნაწერზე. დრო თითქ-
მის არასდოს არ ჩერდება. კოსმოსში მილიონობით ბოთლი
დაცურავს, რომელშიც წერილებია: “მიშველეთ, მარტო ვარ
დედამიწაზე . . .” ჩემი ყოფნის ჩემეული კონცეფცია კი იმდენად
ალოგიკურია, რომ მეც მეშინია მარტოობის. ეგოისტი ვარ? ალ-
ბათ ყველაზე ნაკლებად. იდიოტი, გიჟი? ეგ კიდევ შეიძლება
ფანჯრის ქვეშ ვზივარ და ძალიან მიყვარს ამ სიმღერის და-
საწყისი, “სარკალური ნირვანა” რომ ჰქვია. ნოსტალგია მაქვს.
ვფიქრობ რომ ყველაფერ მაღალფარდოვანს აზრი ეკარგება,
როცა შენზე ვფიქრობ და მინდა დავწერო ეს: “მე გავურითმავ
ტუჩებს, შენს ნაკვთებს. . . ” რაში გვარგია სრულყოფილება?
როცა აღარაფერი მაინტერესებს და მხოლოდ ფურცლეზე ვხ-
ატავ კეთილი სახის, პატარა კაცუნებს. დეპრესიაში ვარ.
უცნობმა გოგომ მითხრა, თუ დეპრესია გაქვს, საკუთარ თავს
ჩაუღრმავდიო. ვერ მივხვდი როგორ. ალბათ გავმარტივდი
ძალიან
უბრალოდ მეოცნებე ვარ. გავნსხვავდები სხვებისგან. დიდი
ხანია თავში ამივარდა და აცილდა კიდეც ჩემს სხეულს. ავა-
რდა სადღაც ვარდისფერი პლანეტისკენ, რომელიც გულზე
მკიდია და ხელში მიჭირავს. არაფერი არ ვიცი. გაფრენა მინდა!
არ მინდა ვიყო ამ სამხედრო მანქანის ნაწილი. არ მინდა ვიყო
მზრუნველი მამა, მოსიყვარულე ქმარი და სიყვარული მხოლოდ
ხანმოკლე სიზმარი იყოს ჩემთვის. სიყვარული ჩემი ცხოვრების
წესია და მე ვიცი რასაც ვამბობ. მე მეოცნებე ვარ. ადამიანების
უმრავლესობა კი გავს დამსკდარ ასფალტზე, კატაფალკიდან
გადმოვარდნილ ყვავილს, ისევ კატაფალკას რომ მისდევს.
მომბეზრდა ამდენი უაზრო პასუხისმგებლობა. გამოზომილი,
გათვლილი, დაგეგმილი კვირეები უნდა გავცვალო ერთ ლამაზ
დღეზე, როცა გაიქცევი იქ, სადაც ცხოვრობენ შენი ოცნებები . . .
2.
მზე გავიდა და ღამე ისე მოიჯახუნა, რომ ძაღლები აყეფდნენ.
წვიმაც წავიდა და დატოვა მხოლოდ მოწყენილება, გუბეები
და ელექტროსადენებზე, სკამებზე, ფოთლებზე მოსრიალე
წვეთები, რომელთაც სიბნელეში ვეღარ ხედავ. ლუდი მომინდა
ან რამე უფრო მაგარი
სიკვდილი?
3.
მე მისანი ვარ, საიდუმლოს გაგანდობთ:
არსებობს წიგნი და ეს წიგნი კოსმიური სივრცეა.
ჩვენი გალაქტიკა იმ დამწერლობის ერთი ასოა,
რომლითაც ეს წიგნი იწერება.
თითოეული ადამიანი ერთი წინადადებაა ამ წიგნიდან.
წინადადების ყოველი სიტყვა მტრედის სიზმარია.
მტრედი – ვარდისფერი ნათებაა.
მტრედის სიზმარი – სიტუაციებია,
რომელთაც ადამიანი ან ქმნის ან ვერ ქმნის.
მტრედი წიგნია დიდი, ვარდისფერი აბსურდის არსი.
ყოველი მომენტი ცხოვრების, წიგნის ერთი თავია.
დაბადება და სიკვდილი, მხოლოდ გზაა – არარსებული.
ყოველი დღე ჩვენთვის ტალღაა სიცარიელიდან.
ბუნების კანონები – სისულელეა.
სიცარიელე – ვარდისფერი აბსურდია.
ვარდისფერი აბსურდი – “ოქროს უსასრულობა”
4.
გავაღე კარი. ორპირმა ქარმა ფარდა ააფრიალა. მომინდა ორივე
ხელის გაშლა და გაფრენა. თვალები დავხუჭე. კარი ქარმა მია-
ჯახუნა. ხმაური აღვიქვი, როგორც სამუდამოდ მიტოვებულის ფიქრები ამოხვნეშა.
ფიქრები გაფრინდნენ სადღაც შორს, თუმცა ჩემგან
არც წასულან, სიკვდილთან ერთად დაიწყეს სეირნობა და აუტა-
ნელი ხმით ძახილი ამიტეხეს. ფანჯარაში დავდექი, ქარიშხალი
ვაჩუქე სხეულს. მთვარე დავინახე უზარმაზარი და კიდევ ერთი
შორეული ვარსკვლავი მომეჩვენა, რომ შენ მომეჩვენე, როგორც
კადრი დაუვიწყარი: ხიდი ზღვისკენ მიმავალი და კიბეები. შენი
ფეხები, თმები, ზურგი. შენი ხმა და სირბილი ზღვისკენ. შენ
ერთადერთი გესმის ჩემი და ზღვის. ველოდებით ჩასვლას მზის.
გვეჩქარება ღამეში. გვეჩქარება ჩვენს ვარდისფერ ოთახში, საიდა-
ნაც არასოდეს გამოვდივართ. ჩვენი ოთახი – ზღვის სანაპიროა,
ჩვენი ოთახი – სკამია, მიტოვებულ ბაღში. ჩვენი ოთახი – კიბეებია,
ძველი ბიბლიოთეკის. ჩვენი ოთახი – ერთმანეთის ტუჩებია . . .
გახსოვს? გითხარი: ეს ბავშვი, ჩვენი შვილი რომ იყოს. შენ
შემომხედე და გვირილებს მოკიდე ხელი. გახსოვს? გაიღვიძე
და გამიღიმე. დალიე ჩაი, ჩამეხუტე. მე გაკოცე. გახსოვს?
წყალი მთხოვე და დამემალე. სულელო, მე მოვალ შენთან მალე
გახსოვს? ერთად ვიჯექით და ვფიქრობდით სახლზე, ტბის
პირას ტყეში.
ნაწვიმარ ტყეში შეპარული მზის სხივები. ტოტიდან ტოტზე სხ-
ლტებიან წვეთები. ჩიტები. ტბა ლივლივებს, ირეკლავს ხეებს და
სახლს. ნავი ტბაში, ჰგავს მოწყენილ სახლს, რომელიც გველო-
დება. სახლი ჰგავს შენს სევდიან თვალებს . . .
შენი თვალები არ მინახავს, უკვე მეორე კვირაა. უფრო ხშირად
ვფიქრობ შენზე.
5.
“ რას შვები ვარდისფერო ბაბუაწვერავ? მე ვარდისფერმა
ციცინათელებმა მთვარეზე ამიყვანეს და გამჭირვალე პეპლებს
ვეთამაშები. მოციმციმე ვარსკვლავებს კი შენზე ვეჭორავები.
მაგრამ რომ მცივა, რა ვქნაა?”
6.
არაფერი არ არის მნიშვნელოვანი და ყველაფერს თავისი
მნიშვნელობა აქვს. ყოველი დღე გვაახლოებს დასასრულს,
დასასრულს, რომელიც არ არსებობს. მატარებელი სადგურისკენ
მიდის, ავარია გარდაუვალია
როცა დაინახავ როგორ ხტება შავი მინებით შემინული ბიზ-
ნესცენტრის სახურავიდან შენი ოცნების ქალი, შიშველი და
აპათიური. როცა მიახლოვდები მის გვამს და სისხლის გუბეში
დაინახავ შენს ანარეკლს, მიხვდები რომ ერთადერთი რაც შე-
გიძლია სიყვარულია . . .
და რომ სიყვარული უკვდავება არ არის, მას შეუძლია მხოლოდ
განაპირობოს დანაპირების უნაპირობა. დანაპირების რომელსაც
ყოველწამს ვაძლევთ თავს, მაგრამ არ ვიცით ამის შესახებ.
როცა მთელი ღამე წვიმა არ წყდება, დილას აღებ ფანჯარას
და ხედავ ხეზე დაკიდებულ სველ, დაწყვეტლ გულებს . . . ხედავ
მიწას მიმოფანტულს დაჭმუჭნული ქაღალდებით, ორქიდეებით
და დახოცილი მტრედებით, მუზების მუზეუმის ექსპონანტებს
რომ ჰგვანან. ხვდები, რომ ცხოვრება წყვეტილია.
როცა დაინახავ შაქრის გზას, რომლითაც მიყვები გოგონას
რომელიც ბრუნდება მაღაზიიდან სახლში გახვეული ცელოფ-
ნით იგრძნობ რომ საოცრად კეთილი, ჭკვიანი და ზარმაცი
ჭიანჭველა ხარ.
წადი ვარდებით უფსკრულისკენ!
საკრალურია, ნაკვალევი რომ მიდის ცისკენ,
რომელიც წითელი ფრინველებით არის დაფარული.
გაჩერდი უფსკრულთან !
გაჩერდი მზის სხივებით ფარდამსხვრეული ფარაონივით,
გაჩერდი ბრმა ბალერინასავით,
გაჩერდი უსახლკარო ლოკოკინასავით
და თქვი: მე მინდა გაფრენა !
მე ვიფარფატებ, პეპელად რომ გადავიქცევი. გვირილებით მორ-
თული ციდან კი დაეშვება ვარდისფერი ანგელოზი და შეეცდება
ჩემს დაჭერას . . .
7.
ვუყურებ ზღვას და ზღვაში მზეს,
მზეში ვარდს და ვარდში შენ.
ვუყურებ ცას და ცაში მტრედს,
მტრედში ბავშვს და ბავშვში შენ.
გიყურებ შენ და შენში . . .
8.
მინდორი. გვირილები.
ვარდისფერი ბაბუაწვერა.
მოწყენილი ვარდისფერი ბეკეკა.
9.
საიდუმლო მეორე: მე ვბაძავ ჯეკ კერუაკს, იმიტომ რომ ისიც
მომბაძავდა, ჩემს შემდეგ რომ ეცხოვრა.
10.
და ბოლოს, როგორც ჩემი მეგობარი ქრისტე იტყოდა: გიყვარდეთ
ერთმანეთი . . .
ვგიჟდები ამ ლექსზე..
:*
1
მუშტების მაგივრად, ბუშტები ვურტყათ ერთმანეთს და ვიცინოთ
ბევრი. ეს არის ცხოვრების ერთადერთი აზრი. ალბათ.
ცხოვრება ხომ ვარდისფერი ბუშტია ცაში.
ცხოვრება ხომ შენ ხარ და მე ვარ.
ცხოვრება ხომ კოსმიური ვეილს კონცენტრაციაა.
ცხოვრება ხომ ბავშვია, ნაყინს რომ ლოკავს.
ცხოვრება ხომ ვარდისფერი აბსურდია.
ცხოვრება ხომ კატაა, წინ რომ გადაგირბენს.
ყველაფერი მარტივია, როგორც ჰაიკუ. ეს წუთიც ჰაიკუა წვი-
მის წვეთებზე, ჩემს პოზაზე, გალუმპულ ბეღურაზე, ნაცნობი
ადამიანის სიარულის მანერაზე, გაკრულ ნაწერზე. დრო თითქ-
მის არასდოს არ ჩერდება. კოსმოსში მილიონობით ბოთლი
დაცურავს, რომელშიც წერილებია: “მიშველეთ, მარტო ვარ
დედამიწაზე . . .” ჩემი ყოფნის ჩემეული კონცეფცია კი იმდენად
ალოგიკურია, რომ მეც მეშინია მარტოობის. ეგოისტი ვარ? ალ-
ბათ ყველაზე ნაკლებად. იდიოტი, გიჟი? ეგ კიდევ შეიძლება
ფანჯრის ქვეშ ვზივარ და ძალიან მიყვარს ამ სიმღერის და-
საწყისი, “სარკალური ნირვანა” რომ ჰქვია. ნოსტალგია მაქვს.
ვფიქრობ რომ ყველაფერ მაღალფარდოვანს აზრი ეკარგება,
როცა შენზე ვფიქრობ და მინდა დავწერო ეს: “მე გავურითმავ
ტუჩებს, შენს ნაკვთებს. . . ” რაში გვარგია სრულყოფილება?
როცა აღარაფერი მაინტერესებს და მხოლოდ ფურცლეზე ვხ-
ატავ კეთილი სახის, პატარა კაცუნებს. დეპრესიაში ვარ.
უცნობმა გოგომ მითხრა, თუ დეპრესია გაქვს, საკუთარ თავს
ჩაუღრმავდიო. ვერ მივხვდი როგორ. ალბათ გავმარტივდი
ძალიან
უბრალოდ მეოცნებე ვარ. გავნსხვავდები სხვებისგან. დიდი
ხანია თავში ამივარდა და აცილდა კიდეც ჩემს სხეულს. ავა-
რდა სადღაც ვარდისფერი პლანეტისკენ, რომელიც გულზე
მკიდია და ხელში მიჭირავს. არაფერი არ ვიცი. გაფრენა მინდა!
არ მინდა ვიყო ამ სამხედრო მანქანის ნაწილი. არ მინდა ვიყო
მზრუნველი მამა, მოსიყვარულე ქმარი და სიყვარული მხოლოდ
ხანმოკლე სიზმარი იყოს ჩემთვის. სიყვარული ჩემი ცხოვრების
წესია და მე ვიცი რასაც ვამბობ. მე მეოცნებე ვარ. ადამიანების
უმრავლესობა კი გავს დამსკდარ ასფალტზე, კატაფალკიდან
გადმოვარდნილ ყვავილს, ისევ კატაფალკას რომ მისდევს.
მომბეზრდა ამდენი უაზრო პასუხისმგებლობა. გამოზომილი,
გათვლილი, დაგეგმილი კვირეები უნდა გავცვალო ერთ ლამაზ
დღეზე, როცა გაიქცევი იქ, სადაც ცხოვრობენ შენი ოცნებები . . .
2.
მზე გავიდა და ღამე ისე მოიჯახუნა, რომ ძაღლები აყეფდნენ.
წვიმაც წავიდა და დატოვა მხოლოდ მოწყენილება, გუბეები
და ელექტროსადენებზე, სკამებზე, ფოთლებზე მოსრიალე
წვეთები, რომელთაც სიბნელეში ვეღარ ხედავ. ლუდი მომინდა
ან რამე უფრო მაგარი
სიკვდილი?
3.
მე მისანი ვარ, საიდუმლოს გაგანდობთ:
არსებობს წიგნი და ეს წიგნი კოსმიური სივრცეა.
ჩვენი გალაქტიკა იმ დამწერლობის ერთი ასოა,
რომლითაც ეს წიგნი იწერება.
თითოეული ადამიანი ერთი წინადადებაა ამ წიგნიდან.
წინადადების ყოველი სიტყვა მტრედის სიზმარია.
მტრედი – ვარდისფერი ნათებაა.
მტრედის სიზმარი – სიტუაციებია,
რომელთაც ადამიანი ან ქმნის ან ვერ ქმნის.
მტრედი წიგნია დიდი, ვარდისფერი აბსურდის არსი.
ყოველი მომენტი ცხოვრების, წიგნის ერთი თავია.
დაბადება და სიკვდილი, მხოლოდ გზაა – არარსებული.
ყოველი დღე ჩვენთვის ტალღაა სიცარიელიდან.
ბუნების კანონები – სისულელეა.
სიცარიელე – ვარდისფერი აბსურდია.
ვარდისფერი აბსურდი – “ოქროს უსასრულობა”
4.
გავაღე კარი. ორპირმა ქარმა ფარდა ააფრიალა. მომინდა ორივე
ხელის გაშლა და გაფრენა. თვალები დავხუჭე. კარი ქარმა მია-
ჯახუნა. ხმაური აღვიქვი, როგორც სამუდამოდ მიტოვებულის ფიქრები ამოხვნეშა.
ფიქრები გაფრინდნენ სადღაც შორს, თუმცა ჩემგან
არც წასულან, სიკვდილთან ერთად დაიწყეს სეირნობა და აუტა-
ნელი ხმით ძახილი ამიტეხეს. ფანჯარაში დავდექი, ქარიშხალი
ვაჩუქე სხეულს. მთვარე დავინახე უზარმაზარი და კიდევ ერთი
შორეული ვარსკვლავი მომეჩვენა, რომ შენ მომეჩვენე, როგორც
კადრი დაუვიწყარი: ხიდი ზღვისკენ მიმავალი და კიბეები. შენი
ფეხები, თმები, ზურგი. შენი ხმა და სირბილი ზღვისკენ. შენ
ერთადერთი გესმის ჩემი და ზღვის. ველოდებით ჩასვლას მზის.
გვეჩქარება ღამეში. გვეჩქარება ჩვენს ვარდისფერ ოთახში, საიდა-
ნაც არასოდეს გამოვდივართ. ჩვენი ოთახი – ზღვის სანაპიროა,
ჩვენი ოთახი – სკამია, მიტოვებულ ბაღში. ჩვენი ოთახი – კიბეებია,
ძველი ბიბლიოთეკის. ჩვენი ოთახი – ერთმანეთის ტუჩებია . . .
გახსოვს? გითხარი: ეს ბავშვი, ჩვენი შვილი რომ იყოს. შენ
შემომხედე და გვირილებს მოკიდე ხელი. გახსოვს? გაიღვიძე
და გამიღიმე. დალიე ჩაი, ჩამეხუტე. მე გაკოცე. გახსოვს?
წყალი მთხოვე და დამემალე. სულელო, მე მოვალ შენთან მალე
გახსოვს? ერთად ვიჯექით და ვფიქრობდით სახლზე, ტბის
პირას ტყეში.
ნაწვიმარ ტყეში შეპარული მზის სხივები. ტოტიდან ტოტზე სხ-
ლტებიან წვეთები. ჩიტები. ტბა ლივლივებს, ირეკლავს ხეებს და
სახლს. ნავი ტბაში, ჰგავს მოწყენილ სახლს, რომელიც გველო-
დება. სახლი ჰგავს შენს სევდიან თვალებს . . .
შენი თვალები არ მინახავს, უკვე მეორე კვირაა. უფრო ხშირად
ვფიქრობ შენზე.
5.
“ რას შვები ვარდისფერო ბაბუაწვერავ? მე ვარდისფერმა
ციცინათელებმა მთვარეზე ამიყვანეს და გამჭირვალე პეპლებს
ვეთამაშები. მოციმციმე ვარსკვლავებს კი შენზე ვეჭორავები.
მაგრამ რომ მცივა, რა ვქნაა?”
6.
არაფერი არ არის მნიშვნელოვანი და ყველაფერს თავისი
მნიშვნელობა აქვს. ყოველი დღე გვაახლოებს დასასრულს,
დასასრულს, რომელიც არ არსებობს. მატარებელი სადგურისკენ
მიდის, ავარია გარდაუვალია
როცა დაინახავ როგორ ხტება შავი მინებით შემინული ბიზ-
ნესცენტრის სახურავიდან შენი ოცნების ქალი, შიშველი და
აპათიური. როცა მიახლოვდები მის გვამს და სისხლის გუბეში
დაინახავ შენს ანარეკლს, მიხვდები რომ ერთადერთი რაც შე-
გიძლია სიყვარულია . . .
და რომ სიყვარული უკვდავება არ არის, მას შეუძლია მხოლოდ
განაპირობოს დანაპირების უნაპირობა. დანაპირების რომელსაც
ყოველწამს ვაძლევთ თავს, მაგრამ არ ვიცით ამის შესახებ.
როცა მთელი ღამე წვიმა არ წყდება, დილას აღებ ფანჯარას
და ხედავ ხეზე დაკიდებულ სველ, დაწყვეტლ გულებს . . . ხედავ
მიწას მიმოფანტულს დაჭმუჭნული ქაღალდებით, ორქიდეებით
და დახოცილი მტრედებით, მუზების მუზეუმის ექსპონანტებს
რომ ჰგვანან. ხვდები, რომ ცხოვრება წყვეტილია.
როცა დაინახავ შაქრის გზას, რომლითაც მიყვები გოგონას
რომელიც ბრუნდება მაღაზიიდან სახლში გახვეული ცელოფ-
ნით იგრძნობ რომ საოცრად კეთილი, ჭკვიანი და ზარმაცი
ჭიანჭველა ხარ.
წადი ვარდებით უფსკრულისკენ!
საკრალურია, ნაკვალევი რომ მიდის ცისკენ,
რომელიც წითელი ფრინველებით არის დაფარული.
გაჩერდი უფსკრულთან !
გაჩერდი მზის სხივებით ფარდამსხვრეული ფარაონივით,
გაჩერდი ბრმა ბალერინასავით,
გაჩერდი უსახლკარო ლოკოკინასავით
და თქვი: მე მინდა გაფრენა !
მე ვიფარფატებ, პეპელად რომ გადავიქცევი. გვირილებით მორ-
თული ციდან კი დაეშვება ვარდისფერი ანგელოზი და შეეცდება
ჩემს დაჭერას . . .
7.
ვუყურებ ზღვას და ზღვაში მზეს,
მზეში ვარდს და ვარდში შენ.
ვუყურებ ცას და ცაში მტრედს,
მტრედში ბავშვს და ბავშვში შენ.
გიყურებ შენ და შენში . . .
8.
მინდორი. გვირილები.
ვარდისფერი ბაბუაწვერა.
მოწყენილი ვარდისფერი ბეკეკა.
9.
საიდუმლო მეორე: მე ვბაძავ ჯეკ კერუაკს, იმიტომ რომ ისიც
მომბაძავდა, ჩემს შემდეგ რომ ეცხოვრა.
10.
და ბოლოს, როგორც ჩემი მეგობარი ქრისტე იტყოდა: გიყვარდეთ
ერთმანეთი . . .
ვგიჟდები ამ ლექსზე..
:*არ მჯერა
თვითშთაგონება ყველაფერია
არა არა
ისეთი სუსტი როგორ უნდა იყო ადამიანი, რომ დაჯდე და ლექსებისწერა დაიწყო.
მე ამას არ ვიკადრებ! ))))))
ისეთი სუსტი როგორ უნდა იყო ადამიანი, რომ დაჯდე და ლექსებისწერა დაიწყო.
მე ამას არ ვიკადრებ!
))))))
ვაიმე ნერვები მეშლება, იგავ-არაკები მეწრინებ მარშუტკაში ფიქრისას )) არ მინდა როგორ გავაქრო???? აღარც წიგნები მინდა, აღარც პერსონაჟები, აღარც ლექსები რომ არსებობდეს ჩემს გონებაში!!! 
მე რო შემეძლოს მარშუტკებს გავაქრობდი
monogamist
მერე როგორ გადაადგილდებოდი ვარკეთილიდან საბურთალოზე? ფეხით თუ ცხენით ))))))) თუ სპილოთიიი?
არა, მართლა ცუდად ვარ. აღარ მინდა ამდენი.. თამუნიკოს უნდა ვკითხო რცევა ორშაბათს
მერე როგორ გადაადგილდებოდი ვარკეთილიდან საბურთალოზე? ფეხით თუ ცხენით ))))))) თუ სპილოთიიი?
არა, მართლა ცუდად ვარ. აღარ მინდა ამდენი.. თამუნიკოს უნდა ვკითხო რცევა ორშაბათს
ციტატა
არა, მართლა ცუდად ვარ. აღარ მინდა ამდენი.. თამუნიკოს უნდა ვკითხო რცევა ორშაბათს
რაა გჭირთ?
რა ყველა ცუდადაა
monogamist
ეს მჭირს და ფსიქოლოგიის ლექტორს ვკითხავ, რადგან მოვლენის ამხსნელი და პასუხის გამცემი არავინ მყავს. მეთვითონ შეიძლება, თუმცა სუბიექტური ვიქნები და არ ვენდობი თავს...
QUOTE
ვაიმე ნერვები მეშლება, იგავ-არაკები მეწრინებ მარშუტკაში ფიქრისას )) არ მინდა როგორ გავაქრო???? აღარც წიგნები მინდა, აღარც პერსონაჟები, აღარც ლექსები რომ არსებობდეს ჩემს გონებაში!!!
ეს მჭირს
და ფსიქოლოგიის ლექტორს ვკითხავ, რადგან მოვლენის ამხსნელი და პასუხის გამცემი არავინ მყავს. მეთვითონ შეიძლება, თუმცა სუბიექტური ვიქნები და არ ვენდობი თავს...
გარკვევით დამიწერე
მიმხვედრი ასეც მიხვდებოდა
ყაყაჩოსა სიწითლითა,
ყანა დაუმშვენებია.
ყმაწვილსა კარგი სწავლითა,
დედა გაუხარებია
ყაყაჩოსა სიწითლითა,
ყანა დაუმშვენებია.
ყმაწვილსა კარგი სწავლითა,
დედა გაუხარებია
მიხეილ ბულკათის "ალანური ბალადა" ძალიან მაგარი წიგნია;
ვინც მეთანხმებით +1 დამიწერეთ!
ვინც მეთანხმებით +1 დამიწერეთ!
freddie krueger
+1.. ეხლა ვკითხულობ და მოაქვს.
+1.. ეხლა ვკითხულობ და მოაქვს.
ეხლა მე წავიკითხე მიურეი ლეინტსერის "პირველი კონტაქტი" კი ძაან მაგარია მაგრამ ერთადერთი ის არ მომეწონა რომ ამის დაწერა ბევრად ვრცლად შეიძლებოდა, კააი შვიდასგვერდიანი გამოვიდოდა, განსხვავებით "სოლარისისგან" რომელიც უაზროდ გაწელილი მგონია
იოანეს სახარებას ვკითხულობხოლმე ძილისწინ, მშვიდად წყნრად და ერთმა ბიძიამ მაჩუქა "ნოედან ფარნავაზამდე" თქვენ არ გეცოდინებათ )) საბავშო ბიბლიური წიგნია, მეც მეტი რა მინდა :დდ
საერთოდ მაგიჟებს სიტყვათშეხამება "საბავშვო ბიბლია" და ყველაფერი მასთან დაკავშირებული!
იმენნა მკვლელი ცნებაა!
იმენნა მკვლელი ცნებაა!
freddie krueger
რა მარტივია შენი გაგიჟება : საბავშვო ბიბლია! საბავშვო ბიბლია! საბავშვო ბიბლია! )))))
მარტივი ენის დაწერილს ნიშნავს დარლინგ, 12-13 წლამდე ბავშვებმა რომ გაიგონ.. მოგაწვდი მერე თუ გინდა და წაიკითხე
რა მარტივია შენი გაგიჟება :
საბავშვო ბიბლია! საბავშვო ბიბლია! საბავშვო ბიბლია! )))))მარტივი ენის დაწერილს ნიშნავს დარლინგ, 12-13 წლამდე ბავშვებმა რომ გაიგონ.. მოგაწვდი მერე თუ გინდა და წაიკითხე
bella_trix
როგორც წერია, ის არ ესმის ბევრს და "მარტივი ენით დაწერილი" როგორ უნდა გაიგოს?
"საბავშვო ბიბლია"
არმინდა, გმადლობ.
მე "დარლინგ" ვარ? პირველად მესმის.
როგორც წერია, ის არ ესმის ბევრს და "მარტივი ენით დაწერილი" როგორ უნდა გაიგოს?
"საბავშვო ბიბლია"
არმინდა, გმადლობ.
მე "დარლინგ" ვარ? პირველად მესმის.
freddie krueger
მოიცა სკოლაში "საღმრთო ისტორია" არ გისწავლია? სკოლის ასაკის ბავშვებსთვის დაწერილი, ან რელიგიას არ გასწავლიდნენ?
ლამაზად ილუსტირერებული, რავიცი.. ყავისფერი წიგნი იყო მახსოვს, ფორთხოლისფერი შტრიხებით და ზუსტად ასე ერქვა. "საღმრთო ისტორია" 4 კლასი თუ არ ვცდები.. და ეს არის "საბავში ბიბლია" ავტორმა თქვა რომ ეს არის წიგნი პატარებისთვის და თუ მოეწონათ მაშინ შემდეგი ეტაპი იქნება უკვე დიდი ბიბლიის წაკითხვაც, ერთგვარი მოსამზადებელია. ბევრი მულტფილმიცაა გადაღებული და ათასი რამეა.. აი მაგლიად:
ჯერ შენ გაიგე და სხვებზე მერე იზრუნე კაი?
დამავიწყდა რომ ამ ფორუმზე ყველა სუბიექტურია და ყველა კამათობს.. და მოსაუბრე რას ამბობს გაგება არ უნდათ. არ მგონია რამე ახალი, ან აღმაშფოთებელი და გასაგიჯებელი მეთქვა
QUOTE
"მარტივი ენით დაწერილი" როგორ უნდა გაიგოს?
მოიცა სკოლაში "საღმრთო ისტორია" არ გისწავლია? სკოლის ასაკის ბავშვებსთვის დაწერილი, ან რელიგიას არ გასწავლიდნენ?
ლამაზად ილუსტირერებული, რავიცი.. ყავისფერი წიგნი იყო მახსოვს, ფორთხოლისფერი შტრიხებით და ზუსტად ასე ერქვა. "საღმრთო ისტორია" 4 კლასი თუ არ ვცდები.. და ეს არის "საბავში ბიბლია" ავტორმა თქვა რომ ეს არის წიგნი პატარებისთვის და თუ მოეწონათ მაშინ შემდეგი ეტაპი იქნება უკვე დიდი ბიბლიის წაკითხვაც, ერთგვარი მოსამზადებელია. ბევრი მულტფილმიცაა გადაღებული და ათასი რამეა.. აი მაგლიად:QUOTE
როგორც წერია, ის არ ესმის ბევრს და
ჯერ შენ გაიგე და სხვებზე მერე იზრუნე კაი?
დამავიწყდა რომ ამ ფორუმზე ყველა სუბიექტურია და ყველა კამათობს.. და მოსაუბრე რას ამბობს გაგება არ უნდათ. არ მგონია რამე ახალი, ან აღმაშფოთებელი და გასაგიჯებელი მეთქვა
bella_trix
და ეგ კარგი პონტია?
რატომ მეაგრესიულებით, ქალიშვილო?
N.B. არ მისწავლია მე ეგეთი საგნები.
"საბავშვო ბიბლია"
"სახალისო სახარება"
გონების სავარჯიშო "პაზლი"_ააწყვე ქრისტეს ხატი 15წუთში. ©
და ეგ კარგი პონტია?
ციტატა
ჯერ შენ გაიგე და სხვებზე მერე იზრუნე კაი?
რატომ მეაგრესიულებით, ქალიშვილო?
N.B. არ მისწავლია მე ეგეთი საგნები.
"საბავშვო ბიბლია"
"სახალისო სახარება"
გონების სავარჯიშო "პაზლი"_ააწყვე ქრისტეს ხატი 15წუთში. ©
საბოვშო ფროიდი
freddie krueger
ეგ წაკითხული მაქვს
ციტატა
"სახალისო სახარება"
ეგ წაკითხული მაქვს
ქაXილები მაგადია!
ციტატა
ეგ წაკითხული მაქვს
+ სახალისო ბიბლია + წმინდა ბუნაგი..
და დავასკვენი რომ ტაქსილი არის სლე.
† Lord Borgeze †
+ ბევრი
ციტატა
და დავასკვენი რომ ტაქსილი არის სლე.
+ ბევრი
მარა სასაცილოა ხანდახან.. განსაკუთრებით ბუნაგი..
ეს არის ფორუმის 'მსუბუქი' (lo-fi) ვერსია. თუ გსურთ იხილოთ სრულად, სურათებით, გაფორმებით და მეტი ინფორმაციით, დააწკაპუნეთ აქ.