anuchi

არადა კაკ რაზ პირველი ორი აბზაზი იყო სირობა..

მატარებელი უზარმაზარი გველივით და მატარებლის სულები და წწვიმაში ილუზიონისტის ხელიდან დამა ყვავი იტდ..

† Lord Borgeze †

მატარებელი მესამე აბზაციდანაა მე მომწონს და..

მეც მომეწონა

მე ესთარგმანიც მომწონს, მაგრამ სხვას არავის ჩემს გარშემო

http://demo.ge/new.php?do=stat&id=432 ტრისტან ძარა (არა ტცარა) დათო ბარბაქაძის თარგმანი

http://demo.ge/new.php?do=full&id=439

აშკარად მომწონს ეს არტ-პორტალი

მერე ამ კაცის შემოქმედებას უნდა გავეცნო, ალექსასთან საუბარმა და თანამედროვე ხელოვნებაზე მსჯელობამ დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.. ერთი-ორი ლექსი მაქვს წაკითხული ამის მარტო..


უი ტრფობა წამებულთა დათო ბარბაქაძის ყოფილა.. :წავედიჩაისჭიქაგავრეცხოსმაი

უთეგენათალე.. :*:*


ხო ფილოსოფიურს აზრს ჯერ ვერ ჩავწვდი, მაგრამ გასაგებია.. განვიმეოროთ

დათო ბარბაქაძე

ტრფობა წამებულთა


საწყალობელ იქმნა უბადრუკი გივი, რამეთუ უვარყო ცოლი ჭეშმარიტი და აღიარა მშვენიერი მირანდა და
მოტყნა. და იყო დღეთა მათ შინა კვალად განრისხება ცოლისა მისისა ნესტანისი, და ივლტოდა იგი და
ისწრაფა მიახლებად ზაზასა და მოტყნა ზაზამ ნესტანი. მაშინ დაჭმუნდა გივი და წარვიდა და მოტყნა ცოლი
ზაზასი, ლონდა. ხოლო შემდგომ ამისა ლონდა მოტყნა ბიძინამ. ხოლო დაი ბიძინასი, ვიოლეტა, მოტყნა
ჯიმშერმა, საღამომდი ილხინა, და წარემართა და მოტყნა მირანდა. ხოლო ბიძინა მსწრაფლ აღდგა ზე და
მოტყნა ცოლი ჯიმშერისი, ლუიზა. და არა სცხრებოდა იგი, და მოეთაყვანა ლონდას და მოტყნა. მერმე იძია
მცირე ოთახი და მუნ დაეყუდა და მოტყნა ნუნუ, ცოლისდა თვისი. ხოლო ქმარმან ნუნუსამან, ზურაბ,
განიწყო გული და იბრდღვენდა მისთვის, და შემდგომად სამისა დღისა მიუხდა ზედა ციალას, დისშვილსა
ბიძინასას, და განშიშვლდა და აღიღო ფალოსი და უხეთქნა მას თავსა, და ჩაჰფლა და თვალი ერთი
დაუბუშტა, და მჯიღითა სცემდა ძუძუსა მისსა უწყალოდ და თმითა მიმოითრევდა, და მხიარულ იქმნა ციალა
ფრიად და ნეტარებდა უზომოთ, და განძლიერდა ტყნაური მათი. და ეახლა მირანდა ზაზას, და ვითარცა
იხილეს ერთმანეთი, განიხარეს ფრიად და ყვეს ტყნაური. ხოლო ქმარი მირანდასი შეუჩნდა ლონდას, ახოვანი
თორნიკე შეუჩნდა ლონდას, და დაწვა ლონდა და აღიპყრნა ფერხნი თვისნი და მყოვარ ჟამ იტყნაურა. და
ესმა ციალას სიკეთე თორნიკეს ტყნაურმეტყველებისა და იღვაწა, და მაშინ აღუსრულა თორნიკემან ნება მისი
და ასწავა ტყნაური ჭეშმარიტი და სასწაულნი იგინი უჩვენა, რომელნი-იგი იქმნებოდეს ფალოსისგან
ცხოველისა, და ესე მრავალგზის იქმნა. ხოლო მასვე ჟამსა შინა გვანცამ, ცოლისდამან თორნიკესი, იხილვა
სასწაული დიდი, რამეთუ ზეცით გამოჩნდის ფალოსი ცეცხლისაი შემოსილი ვარსკვლავებითა და დგის იგი
დიდხანს, და გვანცა, აღძრული სურვილითა თაყვანისცემისათვის ფალოსისა ცხოველისა, ვიდოდა უხამური
და ცრემლითა დაალტობდა ქვეყანასა, და ჰკიდა მას თვალი მიხეილმა და მოუწოდა და სარეცელსა თვისსა
მიაწვინა და მოტყნა. ეუწყა ესე ამბავი კლარასა, ცოლსა მიხეილისასა, და მიისწრაფდა ვანოს მიმართ,
ქმარისა მიმართ გვანცაისი, და ხმობდა: `აწ იყავ ჩემ მიერ ფრიად პატივცემულ, ვითარცა მტყვნელი ჩემი, და
მრავალი სიმდიდრე მოგანიჭო შენ და იყო ყოველთა მიერ სახელოვან და დიდ ამას სადაქალოსა შინა ჩემსა.
და მოტყნა ვანომ კლარა, და შემდგომად ამისა წარვიდა აღვსებული სიხარულითა და სახელითა და მოტყნა
ნატალია, დობილი კლარასი, და მოტყნა აგრეთვე ლანა, მეორე დობილი კლარასი, და გამოხდა ხანი და
მოტყნა შორენა, მესამე დობილი კლარასი. ხოლო ზურაბმა მოტყნა ელისო. ბიძინამ მოტყნა მირანდა.
თორნიკემ მოტყნა ვიოლეტა. ზაზამ მოტყნა გვანცა. ზაზამვე მოტყნა ნატალია. და მოიწია ღამე და წარვიდა
ვანო და ესტუმრა ლონდას, ხოლო ლონდა ჯერ ნამეტნავის გაკვირვებითა და სიამოვნითა ხანამდის
გარეტებით იყო და, რა ჭკუას მოეგო, გარდახდა და განიძარცვა სამოსელი თვისი და მიუდგა, და სცა მას
ვანომან ფალოსი და მოტყნა. ხოლო დილით, ვანო რა აღდგა და დაუტევა იგი, მაშინ ლონდას ღაწვთა მათ
ვარდოვანთა იწყეს დაჭნობად და თვალთა მათ ტბაებრ მზისა შემცხრომელთა სიმრუდედ მიმართეს, და რა
ვეღარ გასძლო მისი სიშორე, უხმო ნუგზარს, მაზლისშვილს თვისას, და შეეყო დაუბრკოლებელად, და
საღამომდი ამ წესითა ლხინობდნენ. და შემდგომსა დღესა შემო-ვინმე-ვიდა და ჰრქვა ლონდას: `ნუ შრომასა
შემამთხვევ, მომეც!. და ვითარცა ესმა ესე მწოლიარე ლონდას, დაიწერა ჯვარი ხორცთა თვისთა და
აღაპყრო ზეცად თვალნი და თქვა: `უფალო, ვერაოდეს წინააღვუდგები მე მას!. და მან შემოსულმან
წარიხადა სამოსელნი ფერხთანი, და მათ შეუტევეს ერთმანეთსა და მათი შეტევა ჰგვანდა შემოდგომათა
ქართა, რომელ ხეთაგან ფურცელთა ჩამოჰყრის. ხოლო ლონდას ფრიად ეამა და ჰრქვა მას ხმითა
თაფლოვანითა: `დაღათუ ბევრეული ოქროისა და ვერცხლისაი მომცენ მე, გინა თუ ტანჯვითა და გვემითა
განმიკითხონ მე, ვერ განმაშორონ მე სიყვარულსა ყლისა შენისასა. მითხარ, რაი არს სახელი შენი?. და მან
მიუგო მას: `ჯუმბერ!. ხოლო მას მცირესა ჟამსა შინა ლანა მოტყნა ზურაბმა, შორენა მოტყნა მიხეილმა,
მირანდა მოტყნა ნუგზარმა, გვანცა მოტყნა თორნიკემ, ნატალია მოტყნა მიხეილმანვე, კლარა მოტყნა ბიძინამ,
ვიოლეტა მოტყნა ვანომ, ციალა მოტყნა ჯუმბერმა და ცოლად შეირთო, შორენავე მოტყნა გივიმ, ნესტანი
მოტყნა თორნიკემ. და იყო დღეი ხუთშაბათი, როცა ხატიამ, ციალას დამ, და ჯუმბერმა ამოიმარტოხელეს
ერთმანეთი და ჰრქვა მას ჯუმბერ: `მე თავსა ჩემსა ზედა ვერ თავისუფალ ვარ, ვინაითგან გარდარეული
სიყვარული აქვს შენდა მომართ ასპიტსა ჩემსა. და აწ არაი უწყი, რაი ვყო. ხოლო შვენებამოჭარბებულმა
ხატიამ მიუგო: `ხელთა შენთა ვარ!. და აღიზახნეს ორთავე და მიეტევნეს ურთიერთას და კეთილად
იტყნაურეს. მაშინ აღაგზნო შურმან გული ვიოლეტასი, პოვა ჟამი მარჯვე, ოდესცა ციალა და ხატია შორს
იყვნენ, და ჰრქვა ჯუმბერს: `არა გყავსა ძმობილი ვინმე პირტიტველი, რამეთუ ვწაფო?. ხოლო ჯუმბერ
მორცხვად მიუგებდა: `არა ერთი და არა ორი. და აღივსო ვიოლეტა ნეტარებითა და ილოცვიდა და როკავდა,
ვითარცა ბალღი. და წარადგინა ჯუმბერ წინაშე მისსა ძმობილი თვისი ჯემალ, და მყისვე განმარტოვდნენ
ვიოლეტა და ჯემალ და მოტყნა ჯემალმან ვიოლეტა. და შემდგომ ამისა წარუდგინა ჯუმბერმან სიდედრს
პაატა, მეორე ძმობილი თვისი, და მოტყნა პაატამ ვიოლეტა. და შემდგომ ამისა წარუდგინა ჯუმბერმან
სიდედრს ლადო, მესამე ძმობილი თვისი, და მოტყნა ლადომ ვიოლეტა. და შემდგომად სამისა დღისა
Pაგე 69
69
ჯიმშერის დაჩაზედ იხილა ლადომ მირანდა და წადიერებაი გულისა მისისაი აღავსო უფალმან, და ეძიებდა
ადგილსა და დროსა კრძალულსა, რათა მოტყნას იგი. ხოლო იგივეს ლამობდა გული ჯემალისი. და ჰყვეს
მათ თათბირი და პოვეს სახლაკი ერთი ჩრდილოით კერძო, მცირე და ბნელი, და მუნ შეიყვანეს მირანდა და
ერთობლივი ძალებით მოტყნეს. მასვე ჟამსა შინა ჯიმშერმან მოტყნა ნათია და გარებიძაშვილი მისი ლელა.
ხოლო შალვამ, ნათიას ქმარმან, მოტყნა ლუიზა. და რა იხილა არჩილმან, ჯიმშერის ძემან, ქალიშვილი
შალვასი ინგა და სცნა ტანსა მისსა ზომიერსა გრემანობა, თვალთა და ღაწვთა სპეტაკთა ზედა ვარდებრივ
ფეროვნობა, მორცხვივ ხედვა, ლაღი მიმოხედვა, ტკბილი პირი, მხიარული და ლიზღიანი სიტყვის სინარნარე
და ზრახვისა უჩუკნობა, მყის აღეგზნო და არცა სახელსა არცხვინა, არცა ინგას ფარული დასტური აუქმა
თვისსა ზედა, არამედ საქებელთა ზედა შერთო თავი და მოტყნა და იყო ესე ტყვნაი საკვირველი და უცნაური
ფრიად. და გარდაირია ინგა და აუწყა ნეტარებისა და განცხრომისა თვისისა გამო მთელსა სადაქალოსა
თვისსა, და ურიცხვ ნაკადად ედინებოდნენ არჩილისკენ დაქალნი მისნი, და მსწრაფლ შთაბრიალდა არჩილი,
ვითარცა არწივი, გარნა არა დააბნივნა ისინი, ვითარცა კაკაბნი, არამედ სახელოვნად მოტყნა. ხოლო იყვნენ
მოტყნულთა შორის ელისო, ნაირა, ციცინო, მედეა, ქალიშვილი მიხეილისა სახელად შუქია, იამზე, ლატავრა,
ნანული, ესმა, ძმისშვილი ნესტანისა ინეზა, და ქეთევან, და ფაცია, და სხვანიცა და სხვანიცა მრავლად.
ხოლო ნუგზარმან მოტყნა ნესტანი. პაატამ მოტყნა ლუიზა. მიხეილმა მოტყნა თედო, ძმაი ლელასი. ზურაბმა
მოტყნა ნატალია. ლადომ მოტყნა ნუნუ. ჯუმბერმა მოტყნა ინეზა. ხოლო ინეზა აგრეთვე მოტყნეს ვანომ,
შალვამ და შალვას დეიდაშვილმა ელიზბარმა. ელიზბარმავე მოტყნა ცოტნე, ძმაი ლონდასი. ხოლო არა
დარწყულდა მირანდა ოდენ ლადოთი და ჯემალითი, არამედ ეძიებდა სიყვარულსა ახალსა და იარებოდა
კურტუმომოძრავი, და არა დაახანეს და მოტყნეს იგი ზურაბმა, მიხეილმა, ჯუმბერმა, ლუიზას ნათლულმა
კოტემ, მიხეილის მძღოლმა ფირუზმა, იამზეს კლასელმა უჩამ. და დღესა ერთსა შინა სული მისი მოიცვა
შფოთმა, და თქვა: `ბრიყვი არს დედაკაცი იგი თურაშაულის პატრონი, რომელმან გარე-გარე ეძიოს პანტა. და
მყის უკუიქცა, მიისწრაფა და მივიდა ვანოსთან, ხოლო ვითარცა ზედმიწევნით ისწავა ვანომან მიზეზი მუნ
მისვლისა მისისაი, ატირდა და მოეხვია, კოცნა დაუწყო და მასვე წამსა თანადაიწვინა და გულისა ნება ქმნა.
ხოლო მირანდა ფალოსსა მისსა ეხვეოდა და სისხლისა ცრემლითა ასოვლებდა და სიკვდილსა ინატრიდა და
უმისოდ არდარჩომისათვის ეუბნებოდა. ხოლო მას ჟამსა შინა აღიზარდა შვილი მირანდასი ოთარ და დადგა
ასაკსა მამაკაცობისასა და მი-და-მო-იხედა და თვალი ჰკიდა ნინოს, ულამაზეს ასულს გივისას, და კარგად
მაგრად დაება მიჯნურობისა ბადესა და გახდა უიმედოდ გულგატეხილი და გულწყლული. რა თორნიკემან
თავისი მხოლოდშობილი ძის ეგევითარი ჭმუნვა იხილა, ჰკითხა მიზეზი სევდისა და დაღრეჯილობისა. ხოლო
ოთარ მიუგებდა: `ვაი, მამაჩემო, ნინო არს მიზეზი ჩემი წამებისა და გულისა დადაგულისა. ბევრი იცინა ამა
პასუხსა ზედა თორნიკემან, მერმე, რა გული იჯერა, უთხრა: `არა კაცი ხარა? ვითარცა შენ გინდის ქალი იგი,
ეგრეცა უნდის მას ყლეი მამაკაცისაი და ვინ პოვოს შენზე მშვენიერი და ვის ჰქონდეს ყლეი შენსაზე
მოუღლელი. აღსდექ და ეახლე, ვინძლო უარესად იწვის. ისმინა ოთარმან შეგონება და შეწყვიტა ჭმუნვა.
ხოლო თორნიკემან საჩვენებელი თითი გაბზიკა და ერთიცა ბრძანა: `დიაცი რაზომცა ფრთხილი და გონიერი
იყოს, ეგრეცა ჰამოისა კაცისა ენითა ძაბუნი იქმნების. მაშინ აღჯდა ოთარ მანქანასა ზედა თეთრსა და
ეახლა ნინოს. ხოლო ნინო ზეიმობდა გულსა შიგან, რამეთუ ისიცა მისის მიჯნურობითა ვითა ცვილი
დნებოდა. და მყის განმარტოვდნენ და მოუყარა მუხლი ოთარმან და ჰრქვა: `ნიადაგ ესრე ვტირ, ვითა
ცისკრისა ჟამსა ვარდსა ზედან იადონი და ვითა დილასა მთათა ზედა გაზაფხულისა ღრუბელი. მე შენთა
ლამაზთა თვალთაგან გულსა ასი ათასი ისარი მარჭვია და ფერხთა დაუხსნელი ემუდა მიყრია. დაკოდილსა
კანჯარსა მივჰგავ, მინდორთა შიგან რა სასისხლესა წამლიანი ისარი სცემოდეს. აწ შენგან ზენაარსა ვითხოვ
და შენსა მოწყალებასა ღონედ ვეძებ. მაშინ პასუხ უგო ნინომ ოთარსა და ჰრქვა: `ტანისა ჩემისა წამალი
შენი ყლეა და გულისა ჩემისა მაცოცხლებელი შენთან ტყნაურია. მე მაშინღა ვჰპოებ ჩემისა ცნობისა ჭკუასა,
ოდესაცა შენი ჰამო ხმა მესმის. თუმცა წელიწადია შენგან ჭირსა შიგან ვარ და სიხარულად
გარდაქცევისაგან ცრემლი დამწითლებია, პირი გამყვითლებია, და ეგრეცა შენი მიჯნურობა სულთა მირჩევნია.
და სულთა მებრძვის შენისა სიყვარულისაგან. არ ვეძიებ უშენოდ სიცოცხლესა და არცა უშენოდ სიხარულსა
ორგაზმისმიერსა. ოდესცა ჩემი მუტელი შენისა თესლისაგან გაძღეს, თავსაცა ზედა თმა ხრმლად შემექმნების.
დღისა სინათლე შენისა პირისაგან მაქვს და ღამისა სიბნელე _ შენისა თმისაგან. ჩემი მზე შენისა პირისაგან
ნათობს და ჩემი მუშკი შენისა თმისაგან სურნელობს. შენისა ტანისაგან ჩემი ბროლი უტალაო და შენისა
საუბრისაგან ჩემი სამოთხისა შვენება. მე ღმრთისგან დღე და ღამე ამას ვითხოვ, რომელ ერთხელ შენსა
შემოხედვასა მაღირსოს. მაგას მაგარსა ყლესა შენსა თუ შევეწყალო და სიბრალული ჩემი მოიღოს, წაზიდვად
ამპარტავნობა არ დაიწყოს. მოწყალე იქმენ ჩემ ზედა, ტანიცა შენვე შემოგწირო და გაისაკუთრე, თუარა
სულსა თანა ტანიცა გავწირო. მაშინღა ერთად დაწვნეს და გარდასულსა ჭირსა და ჭმუნვასა და შორით
ბნედის ამბავსა ერთმანეთსა უამბობდეს. საგებელი მათი ვარდისა და თვალისაგან ავსილ იყო. სიამოვნისა
მოედანსა შიგან ბურთი ჩამოეგდო და ასრე მაგრად შემოეჭირა ერთმანეთისათვის, თუცა დიდსა წვიმასა
მათზედა ეწვიმა, მკერდი არ დაუნამიანდებოდა. რა ნინომან ნახა ფალოსი ოთარისი, აკოცებდა, უყვავებდა და
ეტყოდა: `ჰე, სვიანო ოთარის ყლეო ჩემო და სულთაცა სარჩეო! ყოველი ქალი შენგან დაიკოდების და მე
დაკოდილობისაგან წყლულსა მალამისაებრ მერგები. ყლეი მკურნალი შენგან კიდე არ მინახავს. და მრავალი
დღე კეთილად იტყნაურეს. და განუტევა ნინომან ოთარ მრავლითა ნიჭითა, ხოლო თვით აღდგა და დაუტევა
სახლი თვისი და ეწვია ნუგზარს. და გამოვიდა იგი სიხარულით და შეიყვანა თავის თანა ღირსი ნინო, და
მოტყნა, და იყოფვოდა ნინო სახლსა შინა მისსა დღეი ორიოდე, და შემდგომ ამისა გამოვიდა და იჯმნა
ნუგზარისაგან, რათა წარსდგეს წინაშე არჩილისა, მუტლისა მისაცემად. და ვითარცა იწყო სლვად, მიემთხვია
Pაგე 70
70
კაცთა მოგზაურთა, რომელნი იყვნენ არსენ, ძმობილი ფირუზისი, ელდარ, ძმობილი მისივე, და მურად, ძმაი
ლატავრასი. ხოლო ამათ რა ნახეს, გაჰკვირდნენ მისსა შვენებასა და ტანისა ნაკვეთიანობასა, რომელ დიდად
სატყნაუროდ შექმნილი იყო. და ჰრქვა მას ელდარმან ხმითა ამოთი და ნარნარითა: `შენ დაი და ჩვენ ძმანი
შენნი. ჩვენ კაცნი პირმეტყველნი ვართ, არათუ მსგავსნი პირუტყვთა, რომელთა არა იციან მშობელი თვისი,
გინა ნათესავი თვისი, გინა შობილი, გინა ახლობელი. მადლითა ღმრთისაითა უწესობაი ჩვენს შორის არა
არს. და ნურც შენ გეშინის, ასულო ლამაზმანო. და ვითარ ესმნეს ესევითარნი სიტყვანი მათგან, ღმერთმან
მოამშვიდა პირი ნინოსი, და ჰრქვა მან მათ: `შიშმან და ზრუნვამან შემიპყრა მე და შეშფოთნა გონებაი ჩემი
და წამით-წამზე დავეცემოდი და მოვაკლდებოდი მეცნიერებისგან. აწ არა მეშინის თქვენი, არამედ ვინაობის
გაგება მწადის. და აუწყებდნენ მოგზაურნი თავ-თავის სახელს, და ნინოც მიუგებდა თავის სახელს
კურტუმოს ქნევითა ჰაეროვნით და მხიარულით. ხოლო მათ მოცინართა ჰრქვეს მას: `გზის პირს მაყვლოვანი
ვიცით შორიახლოს, და მუნ დაპატიჟება შენი გვსურის, ძვირფასო ნინო. ხოლო ძვირფასი ნინო მცირედ
შებრკოლდა, და მერე განიზრახა, და მსუბუქის რონინითა მიჰყვა. და ვითარცა ამათ მაყვალთა შინა შევიდა
ღირსი ნინო, მაშინ არსენმან, ელდარმან და მურადმან მეყსეულად მიყვნეს ფალოსნი მათნი მის ზედა და
სცეს იმავ ფალოსითა მოღერილსა ქედსა მისსა. და ერთსა ხანსა ასრე განერთვნენ. ხოლო ნინოსა უხაროდა
და ჰმადლობდა უფალსა და იტყოდა გულსა შინა: `გმადლობ შენ, რამეთუ ღირს მყავ მე და ამ ხალხს
შემყარე. მერმე განიღო თავი და უყარნა მუხლნი და აღმოიყარნა ძუძუნი, დავარდა პირსა ზედა და დადვა
პირი თვისი ფალოსსა მურადისსა ზედა. და იქმნა ტყნაური დიდი, და მტყვნელთა ხელთა შიგან მახვილნი
ფალოსნი იცინოდნენ ელვისაებრ, და თესლითა მათითა მდინარითა ირყწვოდა ადგილი იგი. და ოდეს
დარწყულდა და საკმარისად მოიქანცა გიშრისთვალება ნინო, ჰრქვა მათ მიმართ ხმითა მისავათებულითა: `აწ
გევედრებით, განმიტევეთ მე. ხოლო მათ უვარჰყვეს თხოვნა მისი, ხოლო ის აღიძრა გონებითა და ტიროდა
ფრიად, ხოლო იგინი ლმობიერ იქმნნეს და განუტევეს ნინო წარსვლად საქმედ მისდა. და განეშორა იგი,
განერა ხელთა მათგან და ივლტოდა, რამეთუ არა გარდაიფიქრონ მათ განტევება მისი და ხელი არა სტაცონ
და არა დააყოვნონ. და ვიდოდა. და ესრეთ მიიწია იგი კარსა არჩილისასა. და რაჟამს მიიწია, ათრთოლდა და
თავს ბრუ დაესხა. ხოლო რა არჩილმან სცნა მისვლა მისი, მისის სიყვარულისაგან გული აუდუღდა. ხოლო
ნინოს არჩილის ხელი ხელთა ჰქონდა და მიჯნურობისგან უჭკუო უბნობდა და მისისა სიყვარულისაგან და
თვით სიცივისაგანცა თრთოდა, ნარგისთათ სისხლსა ვარდსა ზედა ღვრიდა. მერმე ეხვეოდეს და აკოცებდეს
ერთმანეთსა. მერმე ქვე დაწვეს და დღე და ღამე იხარებდეს, ვითა სწადდა. შვიდი დღე ეგრე დაყვეს და
წარმატებით იტყნაურეს. მერმე გაიყარნენ იგი ყოველთა მიჯნურთაგან უსაყვარლესნი. დარჩა არჩილ მწარის
ყოფითა და შეჭირვებითა და მდუღრისა ცრემლითა ღმერთს ევედრებოდა. ხოლო მათ დღეთა შინა კოტემ
მოტყნა ციალა, ფირუზმა მოტყნა კლარა და შუქია, შალვამ მოტყნა ელისო, მურადმა მოტყნა ესმა, თენგიზმა,
მძღოლმა ჯიმშერისმან, მოტყნა ლუიზა, ჯიმშერმა მოტყნა ზაირა, ცოლი თენგიზისი, უჩამ მოტყნა მედეა,
პაატამ მოტყნა ნანული, გელამ, ქეთევანის ძმამან, მოტყნა ციცინო, არსენმა მოტყნა დალი, მედეას
დედისდისშვილი, არსენმავე მოტყნა ლატავრა, მურადმავე მოტყნა ზეინაბ, დაი არსენისი, ლადომ მოტყნა
ცოტნე, ზაზამაც მოტყნა ცოტნე, ჯუმბერმა მოტყნა ფაცია, ბიძინამ მოტყნა იამზე, ზურაბმა მოტყნა ნაირა,
გივიმ მოტყნა ლანა, ვანომ მოტყნა ნატალია, ელიზბარმა მოტყნა შორენა, ელიზბარმავე მოტყნა ნიკა,
ჯიმშერის ნათლული, გელამვე მოტყნა ინგა, როინმა, გივის მეზობელმან, მოტყნა ინეზა, მიხეილმა მოტყნა
ნათია, მიხეილმავე მოტყნა მათიკო, მეზობელი თვისი, ნუგზარმა მოტყნა შუქია, გაიოზმა, ზაზას მეზობელმა,
მოტყნა ლონდა. ხოლო მურმან, თანაკლასელი შუქიასი, რომელი ხშირად იარებოდა შუქიასას, მოიხიბლა
ერთი კეთილქმნული მეზობლითა შუქიაისითა, რომლისა სახელად იყო რუსუდან. და ჰრქვა მურმანმან
თანაკლასელსა თვისსა: `მომატყნევინე გოგო იგი. ხოლო შუქიამ მიუგო: `ჰე, გონებადაბნელებულო, ჯერეთ
მე მომტყან, მასპინძელი შენი, და მერეღა ეძიე მეზობელი გინა ასერგასი. და მყის მოტყნა მურმანმან შუქია
და არცთუ ურიგოდ. და ეახლა შუქია დღესა ერთსა შესაფერსა შინა რუსუდანს და ჰყო ბაასი მურმანის გამო
და ესრე უბნობდა: `კაცი არს მურმან სრული ყოვლითა სიკეთითა სულისა და ხორცთასა, სავსე სიბრძნითა
და გონიერებითა, განმზრახი, სვიანი და ფრთხილი, თანააღზრდილი აღმზრდელი პატრონისა და
თანაგანმკაფელი ყოველთა გზათა, საქმეთა და ღვაწლთა მისთა. ხოლო ყლეი მისი არს დაუცხრომელ და
ტყნაური მისი მოცული იდუმალებითა ფრიად. ხოლო რუსუდანმან ცუდად როდი განბჭო, არამედ წარსთქვა:
`მნებავს. მაშინ აფრინა შუქიამ ტელეფონოგრამა მურმანთანა და ამცნო სანატრელი დასტური რუსუდანისი.
და მეყსეულად ივლტოდა მურმან რუსუდანისკენ. ასრე ფიცხლად წავიდა, რომელ მტვერსა მისსა ნიავი ვერ
მიეწევოდა. რუსუდან მიელოდა, თვალი და ყური მისი გზისაკენ ჰქონდა. ანაზდად მტვერი გამოჩნდა, გამოვიდა
მურმან მტვერისაგან, გახელებულ იყო, რომელ სიკუშტითა ავსა კარგისაგან ვერ გამოარჩევდა. ვითარცა
მგელი სისხლითა აღმოსვრილი და ვითარცა ლომი განძვინვარებული მოიზახდა და ვნების სიჭარბითა
იდორბლებოდა. ხოლო რუსუდან და შუქია შეპყრობილნი შიშითა და საკვირველებითა მოეგებნენ. ხოლო
მურმანმან არა სალამი თქვა, არცა გამარჯობა, არამედ მსწრაფლ სტაცა ხელი რუსუდანსა და გააქანა და
განმარტოვდნენ, და მრავალგზის მოტყნა. და მერე იყო, რუსუდანი რომ მოტყნა აგრეთვე ფირუზმან, აგრეთვე
გელამ, აგრეთვე მურადმან. და მოტყნა შუქია თენგიზმა. ზაირა მოტყნა მიხეილმა. მათიკო მოტყნა გაიოზმა.
ელისო მოტყნა როინმა. ნაირა მოტყნა უჩამ. ციცინო მოტყნა თენგიზმა. მედეა მოტყნა არსენმა. დალი მოტყნა
კოტემ. იამზე მოტყნა ჯემალმა. ლანა მოტყნა ლადომ. ნატალია მოტყნა პაატამ. ლატავრა მოტყნა შალვამ.
ფაცია მოტყნა გიამ, ციცინოს ძმამ. ნესტანი მოტყნა ტარიელმა, ზაზას მეზობელმა. ინეზა მოტყნა გოჩამ,
ბიძინას მეზობელმა. ნინო მოტყნა მალხაზმა, ჯიმშერის მეზობელმა. მალხაზმავე მოტყნა ლუიზა. გოჩამვე
მოტყნა ელისო. ელდარმა მოტყნა კლარა. ბესიკმა, შალვას მეზობელმა, მოტყნა თედო. თედომ მოტყნა ვიაჩესლავი, ზაზას ძმა. ზაზამ მოტყნა ენრიკო, ნათიას ძმა. მალხაზმა მოტყნა ზაირა. ზაირავე მოტყნა
თენგიზმა. ჯიმშერმა მოტყნა ბორენა, მეზობელი თვისი. თორნიკემ მოტყნა ზაურ, ძმა გვანცასი. ჯემალმა
მოტყნა ციალა და პაატამაც მოტყნა ციალა და ლადომაც მოტყნა ციალა. მიხეილმა მოტყნა სალომე,
მეზობელი თორნიკესი. ელიზბარმა მოტყნა ინგა. შალვამ მოტყნა ქეთევან. მალხაზმა მოტყნა ბორენა. გაიოზმა
მოტყნა ინეზა. ბესიკმა მოტყნა ლონდა. ზაზამ მოტყნა მარეხ, დაი ბესიკისი. ჯუმბერმა მოტყნა მათიკო.
მიხეილმა მოტყნა ხატია. გივიმ მოტყნა შუქია. კოტემ მოტყნა გუგა, კლასელი ესმასი. ზაურმა მოტყნა
თორნიკე. ბიძინამაც მოტყნა თორნიკე. მურადმა მოტყნა მირანდა. როინმა მოტყნა ნანული. გიამ მოტყნა იამზე.
ბონდომ, უჩას ძმამ, მოტყნა ვიოლეტა. და არა ჰრულოდა ჯაბასა, ვიოლეტას ქმარყოფილსა, არამედ
გარდამოიფრინვა თებერვალსა ათოთხმეტსა და უცნაურად დაესხა ზედა ციცინოსა და მოტყნა. მერმე არა
დაახანა და მოტყნა ელისოი. მოტყნა ლუიზაი. მოტყნა ციალაი და წარემართა ნათიასად და ვითარცა მიიწია
და შევიდა წინაშე ნათიასა, მყის განიძარცვა ნათიამან სამოსელი და შეიბა მკლავნი ჯაბასი, და მოტყნა
ჯაბამ ნათიაი ამოდ. მერმე წარვიდა და ოთახსა ერთსა შინა შეჰყარა ერთად კლარა, შუქია, ნესტანი და ნინო,
და შეიჭრა მყისვე ბრძოლად მათდა შეწევნითა თვისისა ფალოსისა, და ვითა ლომი შეუზახებდა ხმითა
მაღლითა და ვითა გრიგალი მი-და-მო იქცეოდა, და ჰყო მან ტყნაური საკვირველი, და იქმნა სიხარული დიდი
მას დღესა შინა. ხოლო ღამესა მას გამოუჩნდა მარიამს, დასა ნინოსას უმრწემესსა, ძილსა შინა გივი და
ჰრქვა: `წარვედ სახლად ამირანისა და უქადაგე ცხოვრებაი და ტყნაურებაი ჩვენისა წესისაებრ! და ჰპოო შენ
მადლი წინაშე მამისა შენისა. და მე ვიყო მფარველი და ფეხის ამპყრობელი შენი. ხოლო იგი ეტყოდა
შეძრწუნებული: `ვითარ შესაძლებელ არს ეგე ჩემ მიერ? რამეთუ მე ქალწული ვარ და უსწავლელი. ანუ რაი
იყოს სასწაულად საქმისა ამის? მაშინ გივიმან შექმნა ფალოსი და მისცა ხელთა ღირსსა მარიამს და ჰრქვა:
`ესე იყოს მცველი შენი და ამით სძლო ყოველთა წინააღმდეგომთა შენთა. ესე რაი იხილა, განიღვიძა და
აქვნდა ფალოსი იგი ხელთა მისთა. ხოლო წვა მის გვერდით გივი და ძილითა ტკბილითა ეძინა. და ხვალისა
დღე მზისა აღმოსვლასა მყუდროდ განვიდეს ადგილსა მითითებულსა. და რა იხილა ამირანმა ქალწული
მარიამ, მყის აუწყა ოჯახობასა თვისსა და შეიწვიეს იგი სახლსა შინა. და ეტყოდა ამირან: `სიხარულითა
მრავლითა განვახვნეთ საუნჯენი ხორცთა და ხორცთა ჩვენთანი და მხიარულითა ყლეებითა და მოკისკისე
მუტლებითა გაქებდეთ შენ. მაშინ აუწყა მარიამმა მიზეზი თვისი სტუმრობისა და თავი ჩამოაგდო და ზე
აღარა აიხედა სირცხვილისაგან და ყელსა იგრეხდა, ვითა დაკოდილი გველი. ხოლო ამირან მიუგებდა: `შენცა
დასთხიე სისხლი თვისი სიყვარულისა ჩვენისათვის. ხოლო გურამმან, ამირანის ძემან, რა ცნა მარიამის
ქალწულობა, უჭკუოდ შეიქმნა და ისწრაფა დაუთმობლად მისისა მოხელებისათვის და ეძებდა ყოველსა
ღონესა, თუ ვით პირველმა მოტყნას იგი. ხოლო რევაზ, ძმაი გურამისი, გულხელდაკრეფილ როდი იყო,
არამედ გამოენთო აღტყინებული იმავ სურვილითა. გარნა ყველას ამირანმა სძლია სიტყვითა მართლითა:
`პატივი ეცით მშობელსა თქვენსა. და მოტყნა ამირანმან მარიამ და განაქალწულა. და რაღა განვავრცოთ,
მოტყნა გურამმან თეონა, ცოლი რევაზისი. რევაზმან მოტყნა ცოლი გურამისი, მაყვალა. მერმე ამირანმან
მოტყნა მაყვალა. მერმე გურამმან მოტყნა მარიამ. ამირანმან მოტყნა თეონა. რევაზმან მოტყნა მარიამ.
ამირანმან მოტყნა მასვე დღესა შინა ნესტან და შეირგო რამეთუ კეთილ. გივიმან მოტყნა ანგელინა, ცოლი
ამირანისი. მოტყნა გურამმან ნინო. მოტყნა რევაზმანაც ნინო. მაშინ მიუჩოჩდა და მოტყნა გივიმან გურანდა,
ქალიშვილი ამირანისი. მოტყნა ინეზა ამირანმან. ხოლო გივიმან მოტყნა მაყვალა. რევაზმან მოტყნა ინეზა.
რევაზმანვე მოტყნა ნესტან. ხოლო გივიმან მოტყნა თეონა და ერთობ აამა. მაშინ გურამმან შეჰყარა ერთად
ნესტან და ინეზა და მოტყნა. მერმე მარიამმან უხმო როინს და როინმან მოტყნა მარიამ. ხოლო მერი, ცოლი
როინისი, მოტყნა ამირანმან. ამირანმანვე მოტყნა ირინე, ქალიშვილი როინისი. ავთანდილმან, ქმარმან
ირინესმან, მოტყნა ნინო. ათანდილმანვე მოტყნა თეონა. რევაზმან მოტყნა ირინე. გურამმან მოტყნა მერი.
როინმან მოტყნა ნესტან. გივიმან მოტყნა მერი. როინმან მოტყნა თეონა. გურამმან მოტყნა ირინე. როინმან
მოტყნა ანგელინა. ხოლო სმენოდა ანგელინას არჩილის ფალოსის ქებაი და დიდებაი, და ეძია იგი და ჰპოვა
და მიუდგა და მოტყნა არჩილმან ანგელინა წარჩინებით, ვითარცა სჩვეოდა. ხოლო ავთანდილმან ტყვნა უყო
თეონას. რევაზმან მოტყნა მერი. როინმან მოტყნა მაყვალა. ავთანდილმან მოტყნა მარიამ. ავთანდილმანვე
მოტყნა ანგელინა და ესტუმრა ნესტანს და აღმოიყარნა ყვერ-ფალოსი და რქვა მას: `შეიწყნარეთ კარავსა
გვამისა თქვენისასა და სავანე განუმზადეთ, რამეთუ ყლესა ჩემსა ჰნებავს დამკვიდრებად მუტელსა შინა და
ძუძუ-გულსა შინა თქვენთა. მაშინ გამოსცა ნესტანმან სულნელებაი მოუთხრობელი და აღაპყრნა ფეხნი
ზეცად, და ტყნაურობდნენ იგინი სიხარულითა და მადლობითა ღმრთისაითა. ხოლო არა განძღა ავთანდილ
და წყობილითა სიტყვითა ესიტყვებოდა ნესტანს: `რამეთუ ყლესა გული უთქვამს მუტლისათვის და მუტელსა
ყლისათვის და ესე მხდომნი არიან ურთიერთას, ამისთვისცა ქრისტემან უბრძანა პეტრე მოციქულსა _ არა თუ
შვიდგზის ოდენ მოტყნა ქალი დღესა შინა, არამედ სამეოცდაათჯერ შვიდგზისო. ხოლო რა მისი ასეთი
ფალავნობა ნახა, გარდაირია ნესტან და მისსა ფალოსსა ზედა შველივითა ხტოდა. და ასრე ილხინეს
რამოდენიმე დღე და ღამე. და ნესტანიცა ჰბაძავდა და წყობილსიტყვაობდა: `ვითარცა წინასწარმეტყველი
იტყვის _ ტკბილ არიან სასასა ჩემსა ყლე და ყვერნი შენნი უფროის თაფლისა პირსა ჩემსა. მერმე
დაემშვიდობნენ ერთმანეთსა და ეძიებდნენ გზასა თავ-თავისსა. მიუდგა ნესტან თორნიკესა და კიდევ ერთხელ
მოტყნა მან იგი. მერმე შესთავაზა ტყნაურხელოვნებაი ვანოსი. ხოლო ინებებდა ნესტან ამოდ ღიმილსა და
მიუგებდა: `არა ერთგზის გასინჯულ მაქვის და არა ერთგზის შემრგებია. უმჯობეს არს, სიმაგრესა და
ძალოვანებასა ოთარისასა მაგემებდე. მას ჟამსა იყო ოთარ წლისა ათთვრამეტისა. და იყო იგი უმაღლეს
კაცთა მის ჟამისათა და უშვენიერეს სახითა და ძლიერი ძალითა. და უხმო მას თორნიკემან და ამცნო გულის
წადილი ნესტანისი. ხოლო ოთარ თავის გულსა შინ ჰკვირობდა: `დაყლევებულა მამაჩემი. დედად მერგების ასაკითა დედაკაცი ეგე. სცნა თორნიკემან ფიქრი მისი და ჰრქვა: `ბრიყვო, არა პირველ ხარ და არა
უკანასკნელ!. და განამარტოვა თორნიკემან ოთარ და ნესტან და თავად გაშპა. რა ნესტანმან კრძალულებაი
ოთარისა ნახა, მყის გამოსცა სულნელებაი მოუთხრობელი და ჰრქვა მას პირითა მხიარულითა: `ჰბაძევდ
ჭინჭველასა, მედგარო, და იქმენ მუშაკ მსგავს მისა, ვითარცა-იგი მან თვისსა უდიდესსა მარცვალსა მას
იფქლისასა შებმა უყვის გულმოდგინედ, ვიდრემდის აღიღის და წარიღის საზრდელად თვისა. ხოლო მან:
`მეცა გულსმოდგინე ვარ აღებად უძლიერესსა ჩემსა. და გარდახტა ოთარ და განაშიშვლა და ჰქმნეს მათ
ტყნაურებაი ეგევითარი, რომე ხმათა მათ მიერ გამოცემულთა მომსმენელსა ეგონებოდის, აღდგეს ქარნი
ძლიერნი და იქმნნეს ქუხილნი სასტიკნი და ხმანი საზარელნი და მეხისტეხანი შესაძრწუნებელნი. ხოლო
ნატყნაურევსა ზედა ასრე უბნობდა ოთარ ნესტანის მიმართ: `ჰე, ვარდო, მოცინარედ მოტყნაურევ, მიწყითმცა
ფეხნაღპყრობილ გნახე! რათგან სიბერისა ჟამსა ასეთი ყლისა წამღებელი ხარ, ნეტარ სიყრმისა ჟამსა ვითარი
ყოფილ ხარ? რათგან ვარდისაებრ ნახევარ დამჭნარი ესეთი ხარ, წინას მტყვნელთა შენთა სიცოცხლე ანუ
გონება ვით ჰქონებია! იმედი მაქვს, შენსა ასაკსა შინა ესეთივე იქნების ნინო. აწ რათგან გული დამიბნელე
და გარდამრიე, ბარე შენისა გვარისაგან ანუ კიდეგან მიქმ. ასული შენი შემრთე. მერმე კვლავ იტყნაურეს და
დათქვეს ჟამი ნინოს ხელის სათხოვნელად სტუმრობისა და გაიყარნენ. ხოლო მათ დღეთა შინა ავთანდილმან
მოტყნა მარეხ. ტარიელმან მოტყნა ლონდა. ბესიკმან მოტყნა ნათია. მალხაზმან მოტყნა ციალა. თედომან
მოტყნა თორნიკე. ბონდომან მოტყნა შუქია. გოჩამან მოტყნა ხატია. ელდარმან მოტყნა ფაცია. გიამან მოტყნა
მაყვალა. ფირუზმან მოტყნა ესმა. ლადომან მოტყნა კლარა. მურმანმან მოტყნა გვანცა. ელგუჯამ, ინეზას
ძმამან, მოტყნა ნინო. კოტემ მოტყნა ინგა. გუგამან მოტყნა სოსო, კლასელი ნანულისი. რევაზმან მოტყნა
მედეა. ვანომ მოტყნა დალი. გაიოზმა მოტყნა თეონა. გელამ მოტყნა ფაცია. უჩამაც მოტყნა ფაცია. ნოდარმა,
ამირანის მეზობელმა, მოტყნა ანგელინა. გურამმა მოტყნა ნაირა. პაატამ მოტყნა ფატი, დაი ფაციასი.
ნუგზარმა მოტყნა ნინელი, ცოლი მურადისი. კოტემაც მოტყნა ნინელი. პეტრემ, ნანულის ქმარყოფილმა,
მოტყნა ინგა. ტარიელმა მოტყნა ლამარა, მეზობელი კარისაი თვისი. ზაზამაც მოტყნა ლამარა. გრიგოლმა,
გივის მეზობელმა, მოტყნა მერი. როინმა მოტყნა ლიდა, ცოლი გრიგოლისი. ელგუჯამ მოტყნა ირმა,
ქალიშვილი როინისი. მამუკამ, ინგას კლასელმა, მოტყნა და ცოლად შეირთო ნანა, მეზობელი ესმასი.
ბიჭიკომ, ჯემალის ძმამ, მოტყნა ციური, შორენას ნათლია. გოგიმ, მიხეილის ძმამ, მოტყნა კლარა. ნიკამ
მოტყნა ნანა. ოლეგმა, ელისოს ქმარმა, მოტყნა ლია, ამირანის დაი. ზაურმა მოტყნა შიო, კლასელი ნიკასი.
ბონდომ მოტყნა გვანცა. თედომ მოტყნა შიო. ზურაბმა მოტყნა მერი. ავთანდილმა მოტყნა ნუნუ. პეტრემ
მოტყნა ქეთევან. მამუკამ მოტყნა ნინო. მერაბმა, ძმამ ელიზბარისა, მოტყნა ლელა. გოგიმ მოტყნა შუქია. გივიმ
მოტყნა ენრიკო. კოტემ მოტყნა ლუიზა. ბიჭიკომ მოტყნა ლანა. ირაკლიმ, ზაზას ძმამ, მოტყნა ლუიზა.
ტარიელმა მოტყნა ასმათ, დაი ნესტანისი. ნოდარმა მოტყნა თეონა. შალვამ მოტყნა გვანცა. თამაზმა, ბიძინას
ბიძაშვილმა, მოტყნა ბელა, შალვას დეიდაშვილი. გრიგოლმა მოტყნა მათიკო. მამუკამ მოტყნა სალომე. გიამ
მოტყნა ინგა. უჩამ მოტყნა ფატი. ხოლო მას ჟამსა შინა ინება ლევან, მეზობელმან ნატალიასი, რათა იძიოს
ყოვლით კერძო ქალი ქმნულკეთილი, რათა შეირთოს იგი ცოლად. და წარგზავნა ყოვლით კერძო მაძიებელნი
და ფოტოგრაფნი, რათა სადაცა ჰპოვებდენ ქალსა ქმნულკეთილსა, ფოტოსურათისა მიერ აუწყონ მას. ხოლო
ერთკერძონი იგი მიიწივნეს რაი გივის უბნად, ეუწყა ნინოსათვის სიკეთე და შვენიერებაი პირისა მისისაი. და
ვითარცა იხილეს, ჩაასურათეს იგი და წარგზავნეს წინაშე ლევანისა. და ვითარცა იხილა ფოტოსურათი იგი,
აღეგზნა სიყვარულითა მისითა და მსწრაფლ წარავლინნა მანქანანი და უბრძანა, რათა აუწყონ მშობელთა
ნინოსათა ნებაი მისი. ხოლო რა მაცნენი სასტიკითა უვარითა უკუ შემოიქცნენ, განრისხდა ლევან უფრიადეს.
და მყის აღისრბოლა, ვითარცა არწივმან, და მიუფრინდა და მიართო ნინოს ძღვენი და ტურფა შესამოსელი
ურიცხვი, და ტრფიალებითა აღგზნებული ჰლიქნიდა მას, რათა იქმნეს იგი ცოლად მისსა. ხოლო რა ნინომან
ნახა ეგზომი თვალ-მარგალიტი, ოქრო და ეგზომ მრავლად კიდებულნი აქლემნი და ჯორნი ლარითა,
მთრვალისაებრ ცნობა წაუვიდა და დაავიწყდა ოთარიცა და დღეცა ხელისა სათხოვნელად მისი მოსვლისა.
ხოლო თვისი ხელი მყის დასდვა ლევანისა ფალოსსა ზედა და მერმე შეახო მუტელსა თვისსა და სთქვა: `მე
ცოლი და შენ ქმარი!. და წარიყვანა ლევანმან ნინო და მივიდნენ შინა და შემოიფხრიწეს სამოსელი და
თავდავიწყებულსა ტყნაურსა მიეცემოდიან. ხოლო რა ოთარმან ესე ამბავი გაიგო, შეძრწუნდა და გამოადინნა
ცრემლნი. და ნესტანიცა ცრემლითა ილტობოდეს. ხოლო მათ დღეთა შინა ბელა მოტყნა ბესიკმა. გვანცა
მოტყნა ფირუზმა. ნესტან მოტყნა ნოდარმა. ლუიზა მოტყნა ბონდომ. ესმა მოტყნა ზაურმა. ფატი მოტყნა
ტარიელმა. ნაირა მოტყნა გაიოზმა. ბორენა მოტყნა ამირანმა. მანანა, დედა ლევანისი, მოტყნა გივიმ. ხატია
მოტყნა ოლეგმა. შუქია მოტყნა მერაბმა. მათიკო მოტყნა ნიკამ. ნიკა მოტყნა ზაურმა. ირინე მოტყნა ირაკლიმ.
მირანდა მოტყნა გოგიმ. ნუნუ მოტყნა გოჩამ. ქეთევან მოტყნა ელგუჯამ. ნანა მოტყნა ბეჟანმა, ძმამან ესმასმან.
მერი მოტყნა თამაზმა. ნატალია მოტყნა ბადრიმ, ლევანის ძმამ. ლალი, მამიდაშვილი სალომესი, მოტყნა
ანდრომ, ვანოს ბიძაშვილმა. სალომე მოტყნა გიამ. ასმათ მოტყნა აკაკიმ, მამამ ლევანისამან. ლატავრა მოტყნა
ჯუმბერმა. ნინელი მოტყნა პეტრემ. კლარა მოტყნა ილიამ, მალხაზის ძმამ. ციცინო მოტყნა ლადომ. მარიამ
მოტყნა ჯიმშერმა. ლამარა მოტყნა პაატამ. ნონა, დაი პაატასი, მოტყნა ზაზამ. ხოლო რა ლევან ხანი დაჰყო
ნინოსა თანა და ტყვნაი მისი მოეწყინა, მიჰყო ხელი თრობას. და მოიწყინა ნინომაცა. დაჭნა ვარდიცა მათისა
სიხარულისა, მათისა სიყვარულისა ქარი დადგა, მათი ნავი _ უტაროსობითა. რა სიყვარულისა მათისა
მშვილდი გატყდა, მიჯნურობისა მათისა ისარიცა დაილეწა, მათისა სიხარულისა სამოსელსა ალმასიცა
დაუძველდა, მათისა სიამოვნისა წყარო დაშრა. ხოლო ცდა როდი დააკლო ნინომ. მრავალჯერ დადგა იგი
წინაშე ლევანისა და გამოსცემდა ბრწყინვალებასა და ფრიადსა სულნელებასა, გარნა უძრავქმნილ იყო
ფალოსი ლევანისაი და ეშმაკისაგან დახრილ. მაშინ თქვა ნინომ გულსა შინა: `ყლე რა მართლად არა დანერგულ იყოს, სიმრუდე მაშინვე აჩნია. რა ყლესა ზედა ნაყოფი ცოტა გამოვიდოდეს, გაზაფხულ მისსა
აყვავებასა ზედა გამოჩნდების. და ცრემლით გარე განვიდა და იჯმნა ლევანისაგან და დაუბრუნდა სახლსა
მშობლიურსა და მოეგებებოდა ნესტან შიშნაცემი და მწუხარე ფრიად. ხოლო ნინო მიუგებდა: `მიაგოს მას
უფალმან, ვითარ მან უჟამოდ ნაყოფნი ჩემნი მოისთვალნა და სანთელი ჩემი დაშრიტა და ყვავილი ჩემი
დააჭნო, შვენიერებაი სიკეთისა ჩემისაი დააბნელა და დიდებაი ჩემი დაამდაბლა. და ღმერთმან საჯოს მის
შორის და ჩემს შორის. ხოლო მას ჟამსა შინა ოთარის ფალოსი საგონებლისა ცეცხლითა იწვოდა და ვერ
დაიდგმიდა ადგილსა. და რა ამბავი ნინოს ლტოლვისაი სცნა, აღჯდა მანქანასა თვისსა და მიისწრაფა და
მივიდა და უხმო. ხოლო ნინო შინა არა დახვდა, რამეთუ წასულ იყო სატყნაუროდ გრიგოლთანა. არამედ
ფალოსისუზომოთმოყვარეი ნესტან მოეგება და ჯეროვნად პატივ სცა და მრავლითა ტყნაურითა მოამშვიდა.
მერმე ტკბილითა მუსაიფითა თავს შეიქცევდნენ და ნინოს მოელოდნენ. მერმე მოვიდა სანატრელი. ოთარმან
რა იხილა, ზე აიჭრა. ხოლო ნინო ნამეტნავის გულისა ტკივილის და მწარეს ცეცხლის დებისაგან
ათრთოლდა ხის ფურცელივითა, დაბნდა. და რაღა ბევრი ვთქუა. ნესტანმან დაუტევა ოთახი იგი. ხოლო ნინო
და ოთარ გულისა მონაცემთაებრ მოეხვივნეს ერთმანეთსა, მოჰკოცნეს ერთმანეთი და მყის ერთი ჯერი
იტყნაურეს. მერმე საჭამადი და ღვინო მოიღეს. ზოგჯერ თავსა გარდანახადსა უბნობდეს, ზოგჯერ
ერთმანეთსა ეხვეოდიან. მერმე ქმნეს ტყნაური საკადრისი და ფუნდამენტური. მზე და მთვარე ერთად
შეიყარნეს, მუშკი და ამბარი ერთად შეიზილნეს, ვარდი, სუმბული და ნარგისი ერთად შეირია. ორთავე
პირთაგან დღისაებრ განათლდა ღამე. ფრინველნი შტოთა და იადონნი ვარდისა დაუბნებითა
ტყნაურულევარობასა მათსა აქებდეს, მათისა სიხარულისათვის წალკოტსა შიგან ყვავილნი მოცინარეობდის,
ვარდი მათგან ითხოვდა სურნელობასა და ნარგისი _ სანდომობასა. და მათ დღეთა შინა ყოველი ხარობდა
და ტყნაურობდა. მათ დღეთა შინა გივიმ მოტყნა ირინე. ჯიმშერმა მოტყნა ელისო. ზაზამ მოტყნა ნაირა.
ზურაბმა მოტყნა ვიოლეტა. ჯაბამ მოტყნა ნუნუ. ბიძინამ მოტყნა ზაურ. თორნიკემ მოტყნა შუქია. მიხეილმა
მოტყნა მეგი, გოგის ცოლყოფილი. ვანომ მოტყნა ირმა. ნუგზარმა მოტყნა ლატავრა. ჯუმბერმა მოტყნა ესმა.
დავითმა, ლუიზას მეორე ნათლულმა, მოტყნა ხატია. ნუგზარმა მოტყნა ციცინო. ჯუმბერმა მოტყნა გვანცა.
გიამაც მოტყნა გვანცა. ჯემალმა მოტყნა ზეინაბ. პაატამ მოტყნა ლელა. ელიზბარმა მოტყნა თეა, ცოლი
მერაბისი. ლადომ მოტყნა მათიკო. შალვამ მოტყნა ბორენა. შოთამ, რუსუდანის ძმამ, მოტყნა იამზე. შალვამ
მოტყნა თამარ, დაი შუქიასი. კოტემ მოტყნა ზაირა. ფირუზმა მოტყნა მაია, მიხეილის მეზობელი. უჩამ მოტყნა
ქეთევან. ანდრომ მოტყნა ნინო. არსენმა მოტყნა ბელა. ელდარმაც მოტყნა ბელა. მურადმა მოტყნა თორნიკე.
თენგიზმა მოტყნა სოფიო, ძმისშვილი თვისი. გელამ მოტყნა ფატი. როინმა მოტყნა სალომე. გაიოზმა მოტყნა
ნუნუ. მურმანმა მოტყნა დალი. მურმანმავე მოტყნა მზია, დაი ლადოსი. ტარიელმა მოტყნა ლეილა,
ვიაჩესლავის ცოლყოფილი. გოჩამ მოტყნა ლონდა. მალხაზმა მოტყნა ინეზა. ბესიკს ეწვია ალექსანდრე,
ძმობილი მარეხისი. და ვითარცა ესმა მისლვაი ამის ნეტარისაი, აღდგა და მიეგება წინა ბესიკ, და თაყვანი
სცა სიხარულით და ამბორს უყოფდა წადიერად ფალოსსა მისსა. და წარიყვანა სახედ თვისა და მრავალთა
დღეთა განუსვენა და კეთილად იტყნაურეს მრავალთა დღეთა. თედომ მოტყნა ინგა. ბონდომ მოტყნა მაია.
გურამმა მოტყნა ასმათ. რევაზმა მოტყნა ლამარა. ელგუჯამ მოტყნა გურანდა. გუგამ მოტყნა ენრიკო. მამუკამ
მოტყნა ნატალია. და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ. და მე ვითარ შემძლებელ ვარ აღწერად ყოველთა მათთა
მოტყნაურეთა მოღვაწებასა, არამედ კრძალულებითა ზღვაში წუეთი ვთქუი. და ვიტყვი ამასაცა: სრულ იქმნა
წამებაი მათი და შეირაცხნეს იგინი პირველთა მათ მოწამეთა თანა და მათ თანა იხარებენ სასუფეველსა
ცათასა გვირგვინოსანნი წინაშე უფლისა ჩვენისა იესუ ქრისტესა, რამეთუ სიყვარული იყო ყოვლადვე მათ
შორის და მათ ჭეშმარიტად მოტყნეს ერთურთი.
გამოყენებული ლიტერატურა
1. იაკობ ხუცესი,
შუშანიკის წამება
2. უცნობი ავტორი,
ევსტათი მცხეთელის წამება
3.
იოვანე საბანის ძე,
ჰაბოს წამება
4.
უცნობი ავტორი,
დავით და კონსტანტინეს წამება
5. უცნობი ავტორი,
ნინოს ცხოვრება
6. ჯუანშერი,
ცხოვრება ვახტანგ გორგასლისა
7. გიორგი მერჩულე,
გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება
8. ფახრ-ედ-დინ გორგანი,
ვისრამიანი (თარგმანი სარგის თმოგველისა)
9. უცნობი ავტორი,
მატიანე ქართლისა
10.
უცნობი ავტორი,
ცხოვრება მეფეთ-მეფისა დავითისი
11.
ბასილი ეზოსმოძღვარი,
ცხოვრება მეფეთ-მეფისა თამარისი
12.
უცნობი ავტორი,
რუსუდანიანი
13. ზურაბ ჭუმბურიძე,
რა გქვია შენ?,
თბილისი, 1982
14. აბრაამ მოლი,
ხელოვნება და ეგმ,
მოსკოვი 1975 (რუსულ ენაზე)
15. აბრაამ მოლი,
ინფორმაციის თეორია და ესთეტიკური აღქმა,
მოსკოვი, 1966 (რუსულ ენაზე)
16. მაქს ბენზე,
ესთეტიკა,
ბადენ-ბადენი, 1965 (გერმანულ ენაზე)
სექტემბერი, 1993

ღმერთი რომ მზესუმზირა იყოს
მე მას ყველას მუჭში დავუყრიდი
და გაზაფხულის თბილ საღამოს
დავუწყებდით კნატუნს, ფურთხებას
მაგრამ ღმერთი მზესუმზირა არ არის.


ღმერთი რომ ყლე იყოს
მე მას პირში ავიღებდი
და მთელი დღე ვანძრევდი
მაგრამ ღმერთი ყლე არ არის.


ღმერთი რომ უმა თურმანი იყოს
ყოველ მეორე ფილმში გადავიღებდი
ჩემს მკლავებზე გავაკრავდი
მაგრამ ღმერთი არც უმა თურმანია.



ცუდად ვარ მაგარი ვინმეა..

ბოლო დროს ჩვენს ლიტერატურაში ასე გავრცელებული უხამსი გამოთქმები. ზნე-ჩვეულებათაგან ასეთი მოჩვენებითი გათავისუფლება - ნამდვილი თავისუფლების მხოლოდ საცოდავი პაროდიაა და მეტი არაფერი. ამიტომაც ვერ ვიტან ამგვარ სექსუალურ კადნიერებას და სიტყვიერ ექსჰიბიციონიზმს. - ლუის ბუნუელი

ანუჩი ეს უკვე მოგახსენე და აქაც ვიტყვი მოდი ვიტყვი რა ბუნუელი იტყვის

აუ როგორ გაუტყდა ღმერთის ხსენება ტო..

რა იყო შე ჩემა მაინც და მაინც ქრისტე კი არ უგულისხმიათ..

† Lord Borgeze †

არც შენ არ გგულისხმობდნენ ბორგეზ

data


ხო ეგეც მართალია..

სასაცილოც აღარ არის უკვე.. ესეც თუ ლექსია და...
მთავარია თავი შევიკავო და გავიდე ამ თემიდან დროულად...

SmoK1e

შენ ბუნუელის ნათელ სიყვას უშიშრად მოაფენ ხალხში..

Tengobarca

ესეც ლექსია და ისიც ის ტიპი რო რეპავდა?..

როგორც ჩვენი დიდი წინაპრები იტყოდნენ: ერთი cazzo -ა რა

ბორგეზ ღმერთი რა შუაშია ეხლა ??? მე და ბუნუელს ერთი აზრი გვაქვს მაგაზე და რა ვქნათ

პროსტა სირობას როცა წაიკიტხავ, იქ ღმერთი იქნება ნახსენები თუ ჯულია რობერტსი არ აქვს მნიშვნელობა , სირობა სირობაა ეს არაერთხელ მითქვამს , რაც ზემოთ ვთქვი და კიდევ ვიტყვი : ) კონკრეტული ლექსი არ მომეწონა , თორე რა მაგ ტიპის თარგმანებსაც ვიცნობ და მომწონს ... არ თარგმნის ცუდად ...

ეხლა ბევრი ლაპარაკიც მეზარება და უკვე იმასაც მივხვდი რომ ვერაფერს გაგაგებინებ და ამიტომ გაატარე შენი საქმეა შენ რა მოგეწონება და გინდა ქრისტეს აგინე , გინდა ბუდას ... მე მაგარი მკიდია პირადად : )

ხო იასნა შენ ხარ ერთადერთი შეგნებული ადამიანი მსოფლიოში.. დალშე შეუგნებლები ვართ და ხისთავიანები.. რა გვეშველება..

რამე გეშველებათ უფრო სწორად რამდენიმე ვერსიაა , მაგრამ ტეხავს ხალხში თქმა

† Lord Borgeze †
კაროჩე მეზარება სიტყვებით რო შევამკო... ის შინაარსობრივად ნამდვილად ჯობია ამას

გზაჯვარედინზე

ერთ დილას სუფია გზების გასაყართან, გზის პირას იჯდა. მასთან ახალგაზრდა კაცი მივიდა და სთხოვა, შენი მოწაფე ვიქნებიო.

_ კარგი, ოღონდ მხოლოდ ერთი დღით, _ უთხრა სუფიამ.

მთელი დღის მანძილზე მგზავრები ჩერდებოდნენ და სუფიას ადამიანისა და მისი ცხოვრების, სუფიზმისა და სუფიების შესახებ კითხვებს უსვამდნენ, დახმარებას სთხოვდნენ ან უბრალოდ პატივისცემას გამოხატავდნენ, ის კი მჭვრეტელურ პოზაში იჯდა, თავი მუხლებზე დაედო და ხმას არავის სცემდა. უპასუხოდ დარჩენილი მგზავრები მალე გაეცლებოდნენ ხოლმე.

უკვე მოსაღამოვებული იყო, როცა მასთან ერთი მძიმე ტვირთ მოკიდებული, ღარიბი კაცი მივიდა და უახლოეს ქალაქში როგორ მოვხვდეო, ჰკითხა. სუფია სასწრაფოდ წამოდგა, ტვირთი ჩამოართვა, ზურგზე მოიკიდა, ღარიბი გააცილა, ქალაქის გზაზე დააყენა და ისევ გზაჯვარედინზე დაბრუნდა. _ ეს კაცი, ღარიბ გლეხს რომ ჩამოჰგავდა, შენიღბული წმინდანი და მაღალი რანგის ყარიბია თუ რა? _ ჰკითხა ახალგაზრდამ.

_ იმ ხალხს შორის, ვინც დღეს ვნახეთ, ეს კაცი ერთადერთი იყო, ვინც მართლა იცოდა, რა უნდოდა. _ მიუგო სუფიამ.



ადამიანი
ერთი ბეკტაშის საძმოს დერვიში ცნობილ ღვთისმსახურთან მივიდა და უთხრა:

_ გავიგე, თურმე ერთი ახალგაზრდა კაცი ბრბოს წინაშე გამოდის, მხურვალე სიტყვებს წარმოთქვამს და ხალხს კანონის დარღვევისკენ მოუწოდებს. არამიწიერ წარმომავლობას იბრალებს, `სასწაულებს~ სჩადის და საკუთარ თავს ეწინააღმდეგება.

_ საკმარისია! _ აღშფოთდა ღვთისმსახური, _ ჩვენ მას გავასამართლებთ, ღვთის გმობასა და საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევაში ვამხელთ და თუ არ შეინანებს, როგორც მაცდურსა და ერეტიკოსს, სიკვდილით დავსჯით. შენ მხოლოდ სახელი მითხარი მისი, დანარჩენზე კი მე ვიზრუნებ.

_ სიტყვები არ მყოფნის იმის გამოსახატად, თუ როგორი აღფრთოვანებული ვარ თქვენი საქმიანი მიდგომით, _ უთხრა დერვიშმა, _ მისი სახელია იესო.



განმარტების უფლება
სუფისტური ლიტერატურის თავისებურების გამო გზის მასწავლებელნი ხშირად ღირსეულ ადამიანებს თავიანთი წიგნების განმარტების უფლებას აძლევდნენ. მოთხოვნებს, რა თქმა უნდა, ყველა ვერ აკმაყოფილებდა. ბევრი `სუფია~ სუფისტ ოსტატთა წიგნების განმარტებით კარიერას იკეთებდა.

ამბობენ, ერთხელ, როცა ერთი დერვიში პოეტ ჯამის ერთ-ერთი პოემის აზრზე მსჯელობდა, დარბაზში ვიღაც შემოვიდა, პირველ რიგში დაჯდა უკმაყოფილების ნიშნად თავის ქნევას მოჰყვაო. ახლადშემოსული სულ უფრო აშკარად გამოხატავდა, რომ სწავლულის სიტყვებს არ ეთანხმებოდა.

ყველა მას მიაჩერდა. დერვიშმა მაეჭვით სავსე მზერა ესროლა და ჰკითხა:

_ თქვენ, როგორც გეტყობათ, არ მეთანხმებით, არა?

_ დიახ, არ გეთანხმებით.

_ დიდი ოსტატის, ჯამის ნებართვა თუ გაქვთ, მის ნაშრომებზე რომ იმსჯელოთ?

_ არა.

_ აბა ვინა ხარ და რა უფლებით შეგაქვს ეჭვი ისეთი მნიშვნელოვანი სწავლულის აზრში, როგორიც მე ვარ? _ დაუყვირა მოთმინებიდან გამოსულმა დერვიშმა.

_ მე ჯამი ვარ, _ თქვა უცნობმა და ბრბოში გაუჩინარდა.

ინტერიერი

ვცხოვრობდით.
არავინ მოდიოდა და მივდიოდით არსად.
ჩვენი თმა გავდა მწვანე ბალახს, ოქროსფერ მინდორს.
ვმღეროდით, როცა გვინდებოდა სიზმრების ნახვა
და ვჩურჩულებდით, როცა სიფხიზლეს არ ჰქონდა აზრი.
ყოველ საღამოს ვსხდებოდით ძველი მაგიდის გარშემო
და ვთვლიდით სიტყვებს, გაფიქრებულს, ნათქვამს, დაწერილს,
ვთვლიდით და გვქონდა უფრო მეტი ქონება თითქოს..
გვიყვარდა. მერე ვარდებოდა ყოველთვის ქარი,
მშრალ ჰაერს ვსრესდით ჩვენი ცივი ხელისგულებით,
როგორც ხორბალს, კალოზე მწიფედ დაყრილს, გასალეწს,
ვსრესდით ერთმანეთის სიტყვებს
და ვათავსებდით ჩვენივე გულების საკუჭნაოებში,
რომ შემდეგ ყინვის და ავდრების დროს
გაგვეხსნა, ამოგვეყარა და გავმთბარიყავით.
ვცხოვრობდით.
გვიყვარდა ყველა, ვინც არ მოდიოდა არასდროს ჩვენთან
და არასოდეს მივდიოდით მათთან, ვისაც ვუყვარდით ძლიერ.
ხეები გავდნენ გაქვავებულ, გამხმარ მეომრებს
და თვალებიდან საყვარელი ქალებისათვის,
ყრიდნენ თაფლისფერ ფოთლებს მიწაზე..
მერე ვცეკვავდით, უთავბოლოდ, გაუაზრებლად
და სცენა ჩვენი ჰგავდა ცეცხლისფერ ოკეანეს,
რომლის გარშემოც დასაწვავად გამეტებულ მორებს ჩეხავენ..
გვჯეროდა. დუმილის მიღმა ჩვენ ვხედავდით საკუთარ ტკივილს,
ვგრძნობდით ჩვენივე სიტყვებისგან გამოწვეულ ჭრილობებს,
გულთან და კიდევ უფრო ღრმად, შიგ გულში
და ყველაფერი უფრო მეტად ჰგავდა ცხოვრებას..

ფლორენცია. სიზმარი.
სალომე ბენიძე

მე ყოველღამე ვიბადები აბაზანის თეთრი ქაფიდან
ხელახლა, რადგან შენ ვერასოდეს,
ჩემი ვერცერთი ხელახალი გაჩენის შემდეგ
ვერ შემამჩნიე.
ჩემს აბაზანას ფანჯარა აქვს დიდი და ფართო.
გავყურებ ქალაქს,
სახურავებს,
წითელ კრამიტებს,
როცა ცაზე ამოდის მთვარე, ნათელი, მრგვალი,
მთვარე, რომელსაც შენს თაფლისფერ, უცნაურ, კეთილ,
დაღლილ თვალებს უგავს თვალები.
ვინ იცის, უკვე მერამდენედ დაბადებული,
იატაკზე ვაგდებ პირსახოცს,
სველ კვალს ვტოვებ ნიჟარიდან ფანჯრის რაფამდე.
მიყურებს მთვარე _
მე რაფაზე ვზივარ შიშველი
და ქალაქის ჩახუთულ ჰაერს,
უძველეს ჰაერს,
ვსუნთქავ ტანით, მკერდით, ფეხებით.
მე და შენ, ალბათ, ამ ქალაქში უნდა გვეცხოვრა,
არნოს ნაპირას, მორყეულ სახლში,
წყალდიდობის მუდმივ შიშში და თევზის სუნში,
დაგვიფარავდა წვიმისაგან კრამიტი ძველი
და ტკივილისგან _ რომელიმე წმინდანი ალბათ,
ქუჩის კუთხეში ამოტვიფრული,
მაგრამ რატომღაც ამ მშვიდ მთვარეს,
დედამიწის გარშემო მავალს,
ცალცალკე ვხედავთ, სულ სხვადასხვა წერტილებიდან,
მე _ აბაზანის ფართო ფანჯრიდან,
შენ _ არ ვიცი, იქნებ ისე გაგიტკბა ძილი,
რომ სავსე მთვარეს ვერც კი ამჩნევ,
აღარც ის გახსოვს, რომ ვარსებობ,
დავდივარ, ვსუნთქავ
და ყოველღამე ვორსულდები,
ასე, შიშვლად, რაფაზე მჯდომი,
რომ ასევე ყოველღამე საკუთარი თავი ვშვა ახლად,
რომ ოდესმე ამ ქალაქის წითელ კრამიტებს
ორივემ ერთად გადავხედოთ
ჩემი თეთრი აბაზანის ფანჯრის რაფიდან.
აქ მე და შენ ალბათ ერთად უნდა გვეცხოვრა...

20. 04. 2009.
ვენეცია-იღუმენიცა

რატომ დავწერე “ანტიტყაოსანი?”
პაატა შამუგია




ამთავითვე უნდა აღვნიშნო, რომ ეს იქნება ჩემი პირველი და უკანასკნელი წერილობითი განმარტება “ანტიტყაოსანთან” დაკავშირებით, რომელმაც მითქმა-მოთქმა და, ასე განსაჯეთ, მავანთა დაუფარავი აგრესიაც კი გამოიწვია. მგონი, ახლანდელ სიტუაციას მკაფიოდ ასახავს ლექსი, რომელიც ბავშვობაში დავწერე:
“როგორც ღრიჭოებს _ ობობა, შემოგვეჩვია სნობობა.”

როგორც ჩანს, ზოგი შემთხვევითი ჟურნალისტისთვის ტერმინი “ჟურნალისტური ეთიკა” სრულიად გაუგებარი რამეა, აღარაფერს ვამბობ, რომ ზოგი არც ადამიანის უფლებებს დაგიდევთ დიდად და ნაწარმოებზე საუბრის ნაცვლად ჩემს სავარაუდო პიროვნულ თვისებებზე საუბრობს, მაგ; მე ვარ თურმე: “სექსუალური მანიაკი”, “უტიფარი”, "მასონების მიერ მოსყიდული"... ან მეკითხება: “როდემდე უნდა ვიყო ამ განავალში” და ა.შ. ამბობენ, პერსონაჟს ყველა ეპითეტზე მეტად მისი ლექსიკა ასახავსო. ამიტომაც თუ მწერალს უნდა პერსონაჟის ~ბილწ~ აზროვნებას გაუსვას ხაზი, მას ალაპარაკებს ~ბილწი~ ლექსიკის მოშველებით. ჩემი “მგმობელების” ზრდილობაცა და ეთიკაც სწორედ მათი ლექსიკიდან გამოიკვეთა.



გარკვეული ხნის განმავლობაში, პრესა იკვებებოდა “ანტიტყაოსნის” შესახებ გამოთქმული არაკომპეტენტური ბრალდებების აფიშირებით. ცხადია, პრესამ უნდა ასახოს სიტუაცია, მაგრამ უმეტესად თვითონ “ჟურნალისტები” მხარეს წარმოადგენდნენ და ამის დამალვასაც კი ვერ ახერხებდნენ არაპროფესიონალიზმის გამო.

უნდა ითქვას, რომ ჩემს “გაკიცხვაში” მეტად აქტიურობდნენ რომელიმე სფეროში არშემდგარი ადამიანები, თანამედროვე ლიტერატურულ სივრცეში გავლით მყოფი პიროვნებები, “კაიბიჭური წარსულის მქონე ნათელმხილველები” (ფრაზა მიშელ ბაღსოსია), ან უბრალოდ, ყველაფერზე დაბოღმილი გუშინდელი დღის ადამიანები.



მე ცხადია, არ დავეცემი ამ შემთხვევითი “პიროვნებების” არაკორექტულობამდე. ჩვენ სხვადასხვა მორალურ და ინტელექტუალურ განზომილებებში გვიწევს ყოფნა.

“ეს წიგნი (“ანტიტყაოსანი” პ.შ.) უნდა დაიწვას”,_ პათეტიკურად გაჰკივის ერთი “ჟურნალისტი”. ასეთ ტენდენციურ და შუასაუკუნეებისათვის სახასიათო ფრაზას რა კომენტარი უნდა გაუკეთო?! ჰერმან ჰესე ალბათ ზედმეტად რთული მწერალია ამ ადამიანისთვის, მაგრამ ხანდახან თვალი გადაავლოს ხოლმე და იქ აუცილებლად ნახავს ამ ფრაზას: “სადაც წიგნები იწვება, იმ ქვეყანაში ადამიანებიც დაიწვებიან.”

ზოგი გაზეთი მისტიკის სფეროშიც შეიჭრა და “საშინელი “ანტიტყაოსნის” (და ზოგადად, თანამედროვე მწერლობის) შესახებ აზრს ორლარიან მკითხავებს ეკითხება. ეს მკითხავებიც არ ახანებენ, ყავას გადაჰკრავენ, ფილოსოფიურ მზერას ჭიქის ფსკერს ტყორცნიან და დასკვნაც მზად არის: “ანტიტყაოსანი” უნდა დაიწვას, თანამედროვე ლიტერატურას კი თურმე ეშმაკები და მასონები მართავენ.

ძნელია არ დაეთანხმო, ყავაში ხომ სწორედ ასე გამოჩნდა!



თუ მეცნიერება არ ტყუის და მართალია ის ფაქტი, რომ სიცილი ახანგრძლივებს სიცოცხლეს, მაშინ მე უკვდავება გარანტირებული მაქვს იმ სტატიების წაკითხვის გამო, სადაც ჩემს აღსაწერად გამოყენებულია შემდეგი ტერმინები: “ერის მოღალატე”, “სატანის ლუკმა”, “გადაჯიშებული ქართველი”, “სექსუალური მანიაკი”... აქვე აღვნიშნავ, რომ ყველა სტატია არ წამიკითხავს, შესაბამისად, ყველას მოსაზრებაზე კომენტარის წერა გამიჭირდება და ეს არცაა ჩემი მიზანი. ზემოთ ნახსენები ეპითეტები კი ჩემზე დაიხარჯა იცით, რატომ? იმიტომ, რომ მე გავბედე და დავწერე “ანტიტყაოსანი”, რომელიც თურმე ნუ იტყვი, “ანტიმართლმადიდებლურია.” ჯერ ერთი, რა შუაშია აქ მართლმადიდებლობა ან კრიშნაიდობა?! რატომ ცდილობენ მხატვრული ტექსტი გაიაზრონ, როგორც რელიგიური, კანონიკური ტექსტი?! ასე ხომ ნებისმიერი ნაწარმოები “ანტიმართლმადიდებლურია”, “ანტიბუდისტურია”, “ანტიიუდაისტურია” და ა.შ.



გავაკეთოთ ერთი არა პიროვნული, არამედ სიტუაციური ანალოგია. სწორედ ამ მიზეზით (“ანტიმართლმადიდებლური”, “ერეტიკული”) იდევნებოდა “ვეფხისტყაოსანი” საუკუნეების განმავლობაში. ვინც არ იცის, გადახედოს ანტონ კათალიკოსის, ტიმოთე გაბაშვილისა და სხვათა “ნააზრევებს” ამასთან დაკავშირებით.

ლევ ტოლსტოიც ეკლესიამ აკრძალა და დიდი ჩარევები გახდა საჭირო, რომ დაეშვათ მისი გამოცემა, ვინაიდან ისიც “ანტიმართლმადიდებლად” მონათლეს ლიტერატურის მცირედმცოდნეებმა... მთელი “ინკვიზიტორული ენციკლოპედია” შემიძლია შემოგთავაზოთ, მაგრამ...

როგორც ვნახეთ, გაკეთდა უაღრესად “მეცნიერული” აღმოჩენა, რომ, თურმე, მხატვრული ნაწარმოების სიკარგე ფასდება მისი “მართლმადიდებლობით”. მაშ ასე, რა ვუყოთ “საწყალ” ომარ ხაიამს, იასუნარი კავაბატას, ან სულაც ახლახანს გარდაცვლილ სოჰრაბ სეფეჰრის ან კურტ ვონეგუტს?! ისინი სულაც სხვა რელიგიურ მრწამს აღიარებდნენ. წავართვათ კლასიკოსების ტიტულები და თავად ისინი ცეცხლს მივცეთ?! დიახაცო,_მეტყოდა ჩემი კვაზიმართლმადიდებელი ოპონენტი, თან ასტამით გაჩხრეკდა ინკვიზიციის კოცონს.



ერთი “პროფესორი” ფრიად ეგზოტიკურ და სახალისო დასკვნებს გვთავაზობს: “ანტიტყაოსანი” ანტიპაატას ანტიმართლმდადიდებლური ანტიწიგნია(პროფ. თამარ ინჯია).” მე მესმის ის, რომ ამ ქალბატონს ეს საპირველკლასო ტავტოლოგიები ალიტერაცია ჰგონია და ხიბლშია ჩავარდნილი, მაგრამ მაინც მომიწევს ამ მეტაფიზიკურ ჩიხში მყოფი "პროფესორის" და მისი მსგავსები იმედების გაცრუება.

იმიტომ, რომ ამ და მისნაირებს პოეზია (და ზოგადად, ხელოვნება) წარმოუდგენიათ იდეოლოგიურ ძუკნად, რომლის ლირიკული გმირი გულში მჯიღს უნდა იცემდეს და ურაპატრიოტულ პათეტიკას ემსახურებოდეს.

იმიტომ, რომ ვერ ხვდებიან, მათი დრო წასულია, მათი ნეოფობია და ჰიპერპატრიოტული ღაღადი უკანასკნელ წუთებს ითვლის.

იმიტომ, რომ თანამედროვე არტი ვითარდება. ვითარდება ექსპერიმენტების, სითამამისა და თავისუფლების და არა კარჩაკეტილი ურაპატრიოტიზმის ხარჯზე.

ასეთი იდეოლოგიური მოტივებით დევნიდნენ გრ. რობაქიძეს, პაიოლო იაშვილს, ტიციანს... ნობელიანტ ჟოზე სარამაგუს, ტოლსტოის, ბერჯესს... აქვე დავამატოთ, რომ მე სიტუაციურ ანალოგიებს ვაკეთებ და არა პიროვნულს...



სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, იშვიათად მიწევს პრესის კითხვა (წიგნებს ვარჩევ), მაგრამ ხანდახან მეგობრებს მოაქვთ ხოლმე და იქ ვეცნობი “აზრებს” ჩემს შესახებ.

საქართველოში არ დარჩენილა გაზეთი თუ ჟურნალი, სადაც ამ “ანტიქართულ” წიგნზე პუბლიკაციები არ ყოფილიყოს. მაგრამ ამჯერად მინდა, ყურადღება გავამახვილო გაზეთ “ქრონიკაში” გამოქვეყნებულ სტატიაზე (ავტორი: მაია იასეშვილი), სადაც ზოგი ისეთი ფრაზაა გამოყენებული, მე რომ არც მიფიქრია: მაგ: მე ვამბობ თურმე, რომ “ამ წიგნის გამოცემის შემდეგ ვერ ვასწრებ სახოტბო მესიჯების კითხვას” და თურმე თაყვანისმცემლებს ვერ ავუდივარ. რაღა დაგიმალოთ და, არ მჩვევია თავის ქება, ეს ფრაზებიც “ჟურნალისტის” გამძაფრებული ფანტაზიის ნაყოფი მგონია. მაგრამ ეს წვეთია იმ ტენდენციურობის ზღვაში, რომელსაც ქვემოთ მოკლედ მიმოვიხილავთ.



პირველ რიგში, მ. იასეშვილსაც და ბევრ სხვასაც: გაიარონ კონსულტაციები ლიტერატურისმცოდნეებთან ან თავი ანებონ არაკომპეტენტური წერილების თხზვას. მაგ: ამ ქალბატონს არაფერი სმენია ტერმინ “ვერლიბრის” შესახებ და არ გაუგია უიტმენის, ელიოტის, ბეროუზის, გინსბერგის, ბოლოსდაბოლოს, ხარანაულის სახელებიც კი. რომ ცოდნოდა არ დაწერდა ასეთ რამეს:

“იქნებ ვინმემ შეძლოს და დამანახოს (სწორი იქნებოდა: დამანახვოს. პ.შ.), თუ თვითონ ხედავს სადმე რიტმს ან რითმას?!_ გვეკითხება აღშფოთებული ჟურნალისტი.

თვალს ვხუჭავ წინადადების ბუნდოვანებაზე, უბრალოდ, მინდა, შევახსენო ამ ადამიანს, რომ არსებობს სალექსო ფორმის რამდენიმე “ჯიში”: 1. კონვენციური (ტრადიციული ბოლორითმოვანი), 2. თეთრი ლექსი და 3. ვერლიბრი (თავისუფალი ლექსი)... საქართველოში ამ უკანასკნელი ფორმის პირველ ნიმუშად არაერთი მეცნიერის მიერ მიიჩნევა ქართული ჰიმნოგრაფია (მიქაელ მოდრეკილი, იოანე მინჩხი და სხვ.). დღეს ვერლიბრი მსოფლიოში წამყვანი სალექსო ფორმაა, რომელსაც აქვს დიდი ტრადიციები (უიტმენი, ელიოტი, ბიტნიკები). ვერლიბრის ფორმას იყენებდნენ: გალაკტიონი, ცისფერყანწელები... ვინც თვლის, რომ ლექსში რიტმის ან რითმის ქონა-არქონა წყვეტს მხატვრულ პრობლემებს, ძალიან ჩამორჩენილა თანამედროვე ხელოვნების აღქმის საკითხში.



მოკლედ, ბევრი რამის “დაღეჭილად” მიწოდება მიწევს, მაგრამ, ვატყობ, სხვა გზა არაა.

სტატიაში დამახინჯებულია ჩემ მიერ ნათქვამი სიტყვა: “ხელოვანი ამბოხების გარეშე იგივეა, რაც ანანისტი ხელების გარეშე.” ალბათ, არ იცის ჟურნალისტმა, რომ სწორი ფორმაა “ონანისტი”, მითუფრო არ ეცოდინება, რომ ამ ტერმინს ბიბლია უდევს საფუძვლად, სადაც პერსონაჟია ონანი და არა “ანანი” (ამ უკანასკნელ ფორმას “ბირჟავიკები” იყენებენ საუბრებში). მესმის, რომ აქ ერთი ასოა შეცდომით, მაგრამ ამ ქალბატონის მხრიდან ასოს წინაუკმო ხმარების გამო სიტყვა რუსულ ბგერადობას იძენს, რაც უსიამოვნოდ ხვდება ყურს (ყოველ შემთხვევაში, ჩემს ყურს).

მივყვეთ ჟურნალისტის სჯას:L “თუ სადმე პოეტურ ფრაზას გადავაწყდებით, მხოლოდ პლაგიატობის შედეგია. ერთ ადგილას სრულიად “გადაშამუგიებულია” ვაჟას ალუდა ქეთელაურიდან (პუნქტუაცია იასეშვილისაა. პ.შ. ) ალუდას სიზმარი “დავჯექ, ჯამ ვინამ დამიდგა, კაცის ხორც იყო წვნიანი...” პაატას სიზმარშიც ასმათი ტარიელს საკუთარ სხეულს აჭმევს:

“წვნიანი იყო გემრიელად შეზავებული,

ჰო მე ვარ კარგად მოხარშული და შეკმაზული.”

წერს ჟურნალისტი. ჯერ ერთი, ამ ორ ციტატას შორის საერთო მხოლოდ “წვნიანია”. ამ მოტივით მთელი სამზარეულოს წიგნების გავლენა მქონია (ისე, არაა ცუდი აზრი, ბოლობოლო, ალექსანდრე დიუმამ “კულინარიული ლექსიკონი” დაწერა). თანაც, ჩემთან ტარიელი თავის სხეულს მიირთმევს სიზმრად, ვაჟასთან კი როგორც არის, ციტატიდანაც ჩანს. გარდა ამისა, ამ ჟურნალისტს ინტერვიუს მიცემის დროს მივაწოდე ინფორმაცია, რომ არსებობს ასეთი ტერმინი: “რემინისცენცია”, რომელიც ლათინური წარმომავლობისაა და ქართულად “მოგონებას” ნიშნავს. ამ ტერმინს ლიტ.თეორეტიკოსები მაშინ იყენებენ, როცა ერთი მწერლის ტექსტში შემოდის სხვა მწერლის განწყობა, ან სიუჟეტი. მაგ: გოეთეს “ფაუსტი” გერმანული ფოლკლორის რემინისცენციაა, თავის მხრივ, ჯოისის “ულისე” ჰომეროსის “ოდისეასი” და ა.შ. (ცნობისთვის: ამ ტერმინის პოსტმოდერნისტული შესატყვისია “ინტერტექსტუალობა”).



როდესაც შემთხვევითი პერსონებისგან ჩემი მისამართით “გარყვნილი” ისმის, ეს გულისხმობს “ანტიტყაოსნის” ერთ უწყინარ ეროტიკულ პასაჟს, რომელიც გაცილებით მოკრძალებულადაა აღწერილი, ვიდრე მაგ: კლასიკოსებთან: კ. გამსახურდიასთან, მ. ჯავახიშვილთან, ოთარ ჭილაძესთან (იხ: “გოდორი”), აღარაფერს ვამბობ უცხოელ მწერლებზე (მაგ: უელბეკზე, რომელსაც მინეტის სცენა შესაშური ნატურალიზმით აქვს აღწერილი, არც ნობელიანტ გიუნტერ გრასზე ვამბობ არაფერს, რომელიც კინაღამ აკრძალეს ონანიზმის სცენის აღწერის გამო. სხვათაშორის, ჯანდაცვის სამინისტრომ უჩივლა გრასს. ჰეჰ, ეს არამკითხეები გერმანიაშიც ყოფილან)

რა მაგის პასუხია და, ვერაფრით გავარკვიე, ამ ხალხს რატომ ეშინია სექსის (მითუმეტეს, მხატვრულ ტექსტში)? ეს, უდავოდ, რაღაც ფსიქიკურ ტრავმასთანაა დაკავშირებული.

ამასწინათ ტელევიზორში გამოჩნდა ქართველი “არქიმედე”, რომელსაც, მართალია, “ევრიკაო” არ უყვირია, მაგრამ ძალიან თავდაჯერებულად “აღმოაჩინა”: “სექსი არის გარყვნილობა”_ო. ჯერ ერთი, “გარყვნილობა” კი არა _ “გარყვნილება” (ის ადამიანი ქართულის პედაგოგი იყო), და მეორეც: სექსი არის ადამიანის ბუნებრივი მოთხოვნილება ისევე, როგორც ძილი ან სუნთქვა და ზემონათქვამი “აღმოჩენის” ავტორიც სწორედ ამ “გარყვნილობის” შედეგია (არა მგონია, რომ ის ინკუბაციის ხერხით ყოფილიყოს მიღებული). საქმე ისაა, რომ მსგავსი ინტელექტუალურად და მენტალურად ბანკროტი ერთეულები ავლენენ ყველაზე მძაფრ რეაქციებს.



“ანტიტყაოსნის” “მკრეხელობის” გასამყარებლად ამბობენ, რომ თურმე რუსთველი ყოფილა ხელშეუხებელი. აი, ეს კი უმეცრების კულმინაციაა!!! რუსთველი არის კულტურის ნაწილი, ხოლო ნებისმიერი კულტურული კომპონენტი, თუ ის არ გახდა ადამიანებისათვის ხელშესახები, ჩანასახშივე მკვდარია. შესაბამისად, ის ადამიანები, რომლებიც რუსთველის “ხელშეუხებლობის თეორიას” ქადაგებენ, ამ გენიოსის კულტურული სივრციდან გარიყვას უწყობენ ხელს.

რუსთველი ზედმეტად ხელშესახებია და ამის გამო მოაღწია ჩვენამდე.

და მაინც: რატომ გააღიზიანა კონსერვატორულად მოაზროვნე ხალხი “ანტიტყაოსანმა?!”

პირველ რიგში იმიტომ, რომ არ წაუკითხავთ და ისე, აპრიორი, მსჯელობენ, სხვათა მონათხრობზე აგებენ მსჯელობას. ასე რომ არ იყოს, ისაუბრებდნენ იმავე წიგნში შესულ ჩემს ლექსებზეც (რომლებიც, პირადად მე გაცილებით მომწონს, ვიდრე ეს გახმაურებული პოემა). ზოგი წერს: “მე მაგ მკრეხელობას არ წავიკითხავ”. როგორც ხედავთ, დეფინიცია წინ უსწრებს ფაქტს. თუ ჯერ არ წაგიკითხავს, საიდან ასკვნი, რომ მკრეხელობაა?! ესეც ჩვენი სნობიზმი.

მესამე: წაიკითხეს “ანტიტყაოსანი”, მაგრამ არ წაუკითხავთ “ვეფხისტყაოსანი”.

მეოთხე: საერთოდ მოწყდნენ რეალობას. დაავიწყდათ, რომ უკვე 21-ე საუკუნეა. თანაც, დიდი ხნის წინ დაიწერა ბოკაჩოს “დეკამერონი” (რომელიც მსოფლიო კლასიკაა) და “ანტიტყაოსნის” ეროტიკულობაზე საუბარი რომ სისულელე გახლავთ, ვერ ხვდებიან. არც ის მოეხსენებათ, რომ ეროტიკა ხელოვნების სრულუფლებიანი ჟანრია (პორნოგრაფიისგან განსხვავებით).

მეხუთე: არ იციან, რომ “ანტიტყაოსანი” არის ინტერპოლატორების (და არა _დედნის) პაროდია. თუმცა, თავად დედნის პაროდიაც არაა ცუდი იდეა. ვიფიქრებ ამაზეც



ჩემო ძვირფასო “ოპონენტებო”, ზოგჯერ მეგობრებს მოაქვთ ჩემთან ის ჟურნალ-გაზეთები, სადაც ჩემზე “რეცენზიებს” წერთ და, სიმართლე გითხრათ, ძალიან ვერთობი ხოლმე (აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ამ ისტერიის გამო წიგნი კარგად იყიდება, რაც ღარიბი პოეტისთვის ერთგვარი შვებაა).

რაც უნდა იყოს, ახალი თაობის მწერლებთან დაპირისპირება არავის მოუტანს კარგ სახელს იმიტომ, რომ ისტორიას რეალურად მწერლები წერენ. ცნობილია, რომ ხრუშჩოვის საფლავის ქვა შექმნა მოქანდაკე ნეიზვესტნიმ, რომლის ხელოვნებასაც ხრუშჩოვმა “იდიოტური ხელოვნება” უწოდა. ჰოდა, (ღმერთმა ასი წელი გაცოცხლოთ, მაგრამ) ადრე თუ გვიან ზოგიერთის ბიოგრაფიას შეიძლება ჩემი პროვოკაციული ლექსები დაადგან თავზე “საფლავის ქვასავით”. აი, მერე მიყარეთ კაკალი

დასკვნის სახით კი გეტყვით: მიხარია, თქვენისთანები რომ არ მაქებენ, ეს ნამდვილად არ მესიამოვნებოდა.

ჩემი მხრიდან კი გპირდებით:

ყოველთვის დავწერ ისეთ ტექსტებს, რომლებიც თქვენისთანებს გააღიზიანებს.





P.S. ამელი ნოტომის ერთი პერსონაჟისა არ იყოს, მეც ტელევიზორში ძირითადად რეკლამებს ვუყურებ და არ მიყვარს, რეკლამებსშორის მხატვრულ ფილმს რომ ჩააჩხერენ (ჩათვალეთ, რომ ვიხუმრე). ერთი რეკლამა ვნახე ამასწინათ, სხვათაშორის, ერთი ცნობილი ისტორიული მოვლენის კარგი პაროდია იყო: “სნიკერსი” თხილით არსებობსო როცა იტყვის ერთი კაცი, მას ერეტიკოსობისთვის ინკვიზიციის კოცონზე “ააშიშხინებენ”. ერთი დასცინებს კიდეც: ჰო, აბა რა, დედამიწაც მრგვალია, არაო?!

ჰოდა, იმის თქმა მინდოდა, რომ, რაღა დაგიმალოთ და, “სნიკერსი თხილით” მართლაც არსებობს!







მომავალ ნაწარმოებამდე!

თქვენი(?) პაატა შამუგია






ასე კარგად დაწერილი ქართული სტატია მე კარგა ხანია არ წამიკითხავს პირადად

SmoK1e

მეტი უნდა იკითხო

data

შენს

data


ჩემი სიყვარული

უბრალოდ კარგი PR ქონდა "ანტიტყაოსანს" ისე ჩემი აზრით დიდი არაფერი, მაგრამ კი უნდა წაიკითხო ერთხელ კაცმა

თოვლმა დაფა ხედავ სოქარა
ძლივს იკავებდა თოვლის სიმძიმეს,
ხეთა რტოები და მძაფრი ყინვით
შებორკილია მდინარის წყალი.

უხვად შეყარე ბუხარში შეშა
განდევნე ყინვა და სბინური
სასმისით შესვი დაუზარებლად
ო, ტალარქე, ოთხი წლის ღვინო.

სხვა დანარჩენი ღმერთებს მიანდე
ისინი ძღვაძე მოღუშარ ქარებს,
კვლავ დააცხრობენ და კვიპაროსებს
აღარ შეარხევს მათი სიცივე.

ნუ ჩაფიქრდები ხვალეზე, ბედი
რასაც მოგაგებს-ის მიითვალე
ნუ გაექცევი შენ ტბილს სიყვარულს
ნურც ქნარის ხმას და ქორუმთა როკვას

ვიდრე ხარ ჭაბუკ, ვიდრე ჭაღარა
არ გაგრევია შენია ყველა..
შუაღამისას დათქმულ დროს ბნელში ჩუმი ჩურჩული
და გაცინება ქუჩის კუთხეში
შემალულ დიაცს უცებ რომ გასცემს
და სიყვარულის ნიშნად მოძღვნილი
ოქროს ბეჭედი ან სამაჯური.


ჰორაციუსი

William Shakespeare
Sonnet 47

Betwixt mine eye and heart a league is took,
And each doth good turns now unto the other:
When that mine eye is famish'd for a look,
Or heart in love with sighs himself doth smother,
With my love's picture then my eye doth feast,
And to the painted banquet bids my heart;
Another time mine eye is my heart's guest,
And in his thoughts of love doth share a part:
So, either by thy picture or my love,
Thy self away, art present still with me;
For thou not farther than my thoughts canst move,
And I am still with them, and they with thee;
Or, if they sleep, thy picture in my sight
Awakes my heart, to heart's and eyes' delight.

მთარგმნელი: რეზო თაბუკაშვილი

ჩემი დაწერილი ლექსი ვინც წაშალა მაგას მოხვდა მაუსი თავში

განდიდების მანიის კლასიკური შემთხვევა.

ქართული ენის მდიდარი ენობრივი მანიპულაციის შესაძლებლობებით სარგებლობს ეგ ადამიანი და სურს თავისი უსუსური არგუმენტები თავს მოახვიოს სხვებს. ამ სტატიაზე რა კომენტარი უნდა გავაკეატო? მხოლოდ ერთს ვიტყვი: ვაი შე საცოდავო!!!

tamplieri

რომელი ლექსი? კარგად გადამოწმე..



+1 ეს კი ახასიათებთ..

იმენა ცვეტში ეგრეა, ბოშყო..

არა აქ მის იდეას ან რამე ეგეთს არ ვეხებოდი თუ დააკვირდი ... ის რომ ავტორს როგორც შენ ამბობს " ქართული უნის მდიდარი ენობრივი მანიპულაციის შესაძლებლობებით " სარგებლობა შეუძლია მითუმეტეს მეტყველებს იმაზე რომ სტატია კარგადააა დაწერილი ... დაბალანსებულია და ზომიერად ეხება თემას ... აქ ჩვენ სტატიას ვაფასებდით და არა მის ავტორს ცნობისთვის ... დარწმუნებული ვარ შენ რომ არ გცოდნოდა ავტორის ვინაობა ან რა დაწერა მან იგივეს იტყოდი , რადგან მე პირადად არ ვიცნობ მის შემოქმედებას და ეს ხელს არ მიშლის რომ მისი კონკრეტული სტატია შევაფასო , მოდი გავთავხედდები და ვიტყვი რომ ობიექტურადაც : )

ეგ შენი სიტყვებია და მე შენს მოსაზრებას არშევხებივარ არანაირად.

მე იდეაზე მაქვს საუბარი და არა ამ სტატიის სიტყვათა წყობაზე. გეთანხმები ნამდვილად კარგად უმუშავია იმ მხრივ რომ ეგ არის ანტიპიარზე გათვლილი სტატია. ანუ ეს მეთოდიც აპრობირებულია როგორც პოპულარობის მოპოვების ერთ ერთი კარგი საშუალება. რაღაც გული მიგრძნობს ეგ მისი ქარაგმები სანაგვე ურნაში ან ბოდიში და ტუალეტში ჰპოვებს სამუდამო განსასვენებელს

tamplieri

ბოლოს ყველას მაგ სანაგვეზე მოისვრიან .... თავის დაწერილ სანაგვეზე ხვდება ყველა ... თვითონ წერს ისტორიას მწერლები წერენო და ისიც აქამდე ექნება გაცნობიერებული , რომ როგორც თვითონ ისვრის ვიღაცას ისტორიის სანაგვაზე , ცოტა ხანში მას მოისვრის სხვა იმავე სანაგვეზე ... ეს შესაძლოა ასეც უნდა იყოს , რადგან რაღაც განსხვავებული და საინტერესო სულ უნდა არსებობდეს , წინააღდმეგ შემთხვევაში ყველაფერი ერთფეროვანი ხდება .... და მკითხველს კიდე არაფერი არ მოსწონს ისე როგორც დაპირისპირებები და ინტრიგები ... რაც შეეხება პიარს, ეს სავსებით ნორმალურია , რადგან ის შესაძლოა უწევდეს რეკლამირებას საკუთარ პროდუქციას და ეს პროდუქცია მისი შემოქმედებააა ... ეს ნორმალურია ისევე როგორც ნებისმიერი ორგანიზაციის თანამშრომელი ცდილობს საკუთარ კომპანიას გაუწიოს რეკლამირება ... ამ ადამიანისთვის კი პიარ მენეჯერიც , მარკეტოლოგიც , გენერალური დირექტორიც, სმეთვალყურეო საბჭოც და უბრალო მუშაც ერთია და ეს ყველა ერთად თვითონაა ... ამიტომ დამიჯერე ესეც სავსებით ნორმალურია და იგივე ბიზნესია რა ... ოხ ეს დამპალი კაპიტალიზმი რა

გეთანხმები ბიზნესია. მაგრამ ეხლა არმითხრა ლიტერატურა (და არა მარტო ქართული) აღმავლობის გზას ადგასო. ჯოან როულინგი რომ მსოფლიოს ყველაზე ცნობილი და მდიდარი მწერალი გახდება ეგ ბიზნესია აბა რა. ბიზნესი რომელიც აწარმოებს ცუდი ხარისხის პროდუქციას

tamplieri



მთავარია ხალხი ეგება მაგაზე, შამუგიამ ყველაზე კარგი პიარი გააკეთა.. ამისთვის რესპექტ ი უვაჟუხა

ისე წაგიკითხავს "ანტიტყაოსანი"? ვგონებ არა და გირჩევდი

რამდენი წლის იყო ეგ ისე? ბუნდოვნად მახსოვს )) დედაჩემმა აღშფოთებულმა მითხრა ვიღაც ციგნლიანმა ბიჭმა ანტიტყაოსანი დაწერაო, გარყვნილებებიო ეკლესია მაგას არ შეარჩენსო..

http://www.tavisupleba.org/content/article/1963855.html

ანდერგრაუნდში არის და დარჩება

tamplieri

დაგვისახელეთ, თუ შეიძლება, თქვენის აზრით "კარგი ხარისხის პროდუქციად", კერძოდ კი "კარგი ხარისხის ლიტერატურად" რა ითვლება?

che


გალაკტიონი შჩ

პოტერომანებს არვპასუხობ. წინააღმდეგ შემთხვევაში მეორედ მოსვლამდე მოგვიწევს კამათი

tamplieri


მაშინ მე მიპასუხე

იგივე კითხვაზე

tamplieri



ძალიან არასწორი მიდგომაა კითხვა დაგისვეს და უპასუხე..




არ მგონია გეკამათონ


პს. რატო დავესიეთ ამ ბავშვს, ვერ იტან ასეთ რაღაცეებს

კონიუნქტურული “დედა ენა” უცხოელი ტურისტებისათვის (პუბლიცისტიკა ლექსად)



აი, ია
აი, თითი
აი, პუშკინის სკვერი
აი პარლამენტი
აი ამომგდები ძალის თეორია
აი აივენჰო
აი პოლიტიკოსი
აი მამარდაშვილის ძეგლი
აი ქართული ჩაი
აი შეთქმულების თეორიები
აი გუბაზ სანიკიძე
აი ღმერთი, თვინიერ რომლისა არ არსებობს გზა,
რომელიც რომში ჩაგვიყვანს,
სინამდვილეში, რომში ჩასვლას ღმერთი კი არა,
შენგენის ვიზა ჭირდება
და ორიოდე სუფთა საცვალი
და ორიოდე კონა 100-დოლარიანების.
აი ვალუტის გადამცვლელი ჯიხური
აი მთაწმინდა,
სადაც განისვენებენ
შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და ჯაბა იოსელიანი.
აი პატრიარქი, რომელსაც სინამდვილეში ფრთები აქვს
და ღამით გლდანის მასივის თავზე დაფრინავს
აი ცირკი
აი ბოზი
აი ბევრი ბოზი
აი “მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი”,
რომლებიც იდეაში ნეტარ არიან
აი დიდძუძუებიანი ქართვლის დედა
და პატარაძუძუებიანი ქართველი ვარსკვლავი
აი თბილისის მერი
აი გალაკტიონის “მერი”
აი მსუქანი მერი ჭანტურია (ჩემი მეზობელი)
აი ინგა გრიგოლია
აი პრეზიდენტი
აი თითი
(კერძოდ კი შუათითი)
აი ვარაზისხევი
აი შუქნიშანი
აი ერი, რომელიც წითელზე გადადის,
(რა დასამალია და, ხანდახან მწვანეზეც გადავდივართ)
აი მწერალთა კავშირი
აი თამაზ წივწივაძე რეზო ამაშუკელის წიგნით ხელში
აი მეორადი მოხმარების ტანსაცმელი
აი ჩემი ლექტორი
აი ქართული სუფრა
აი “ასავალ-დასავალი”
აი ქალწულობის შემნახველი სალარო
აი ეროვნული სული
აი ცივილიზაცია
აი ჩვენ!

data

ნწუ. ეგ დიდუბის მაყურებელია.

fernando magella...


კეკე ჯუღაშვილი რითმაში არ ჯდებოდა და...

ერთი პატარა გოგო მიყვარდა,
როგორც იყო და არა იყო რა,
მისმა ალერსმა გადამიყოლა,
მისმა ფერებამ გადამიყოლა.
როგორც ვაკოცე ან რა ვუთხარი,
ყველას უამბო თურმე სულელმა,
ვერაფერს გავხდი ხვეწნა-მუდარით,
მე მამტყუნებდა მერე სუყველა.
პატარას კარგი დედა ჰყოლია,
თურმე მის გაზრდას გადაჰყოლია,
მაგრამ იმ ბავშვთან რომ დამაშორა,
დედამისს გული არა ჰქონია.
ერთი პატარა გოგო მიყვარდა,
ერთი პატარა, ჩია გოგონა,
ჩემი ოცნების ციცინათელა,
ჩემი ბავშვობის ჭიაკოკონა.

შოთა ნიშნიანიძე

ნიშნიანიძის პირველი ლექსი რომელზეც გამეღიმა ))

data

მიდი რა ისეთი ლექსები დადე შენ რო იციხოლმე და მე წუბებეს გიწერ, არ გვინდა პუბლიცისტიკა და პოლიტიკა.. ისედაც ვიცით

anuchi

დანარჩენებზე იცინოდი ხო?

როგორი ლექსები ვიცი ?