ეგ არი თუ არი

.........

ჩვენ დავივიწყეთ ისტოორის
გუშინდელი გაკვეთილები:
მარტინ ლუთერ კინგი,ჰენდრიქსი,
მორისონი, ჯენის ჯოპლინი-
ტვიუსტი და " LSD"
მოგზაურობა თავისუფალი
სიყვარულის მშფიოთვარე ქალაქებში.
ნეტავი იამთ ვინც ცეკვავდა ბუგი-ვუგის.
ნეტავი იამთ ვინც თავს იქცევდა შეიკით
და როკ-ნ-როლით...
ჰიპები მოკვდნენ,ისინი არასდროს
დაბრუნდებიან,
ჰიპები გაქრნენ და დინაზავრებივით
გადაშენდნენ,
კატამანდუს ქვიშამ მიიბარა
უკანასკნელი პაციიფისტის
შეჭრილი თმები...

ელ-ქაფირუნ სურა

შეგვინდე, მამაო, რამეთუ ვიცით, რას ჩავდივართ.
შეგვინდე, რამეთუ ჩვენ ასეთებად არ ვშობილვართ,
არამედ ასეთებად გვაქციეს.

ჩვენ პური წაგვართვეს, მამაო, არსობისა,
ტაძრიდან ქუჩაში გამოგვყარეს,
გაგვასალახანეს, გაგვაბოროტეს და გვასწავლეს,
რომ ერთმანეთი უნდა დაგვეჭამა,
(ხოლო გადარჩება ის, ვინც ხელს ჩაიქნევს,
დროულად გაგვეცლება და თავს უშველის)
და მას აქეთ, ვჭამთ ერთმანეთს, მამაო,
გულმოდგინედ, დამშეული ვირთაგვებივით
და სისხლმოწყურებულ თვალებში ჩავძახით:

- ეჰეი, ურწმუნოებო,
ჩვენ არ ვცემთ პატივს იმას, რასაც თქვენ ეთაყვანებით,
თქვენც ჩვენი სათაყვანოს მოთაყვანენი არ ხართ,
ამიტომ თქვენი სარწმუნოება თქვენ
და ჩვენი სარწმუნოება ჩვენ! -

შეგვინდე, მამაო, რამეთუ ვიცით, რას ჩავდივართ...

ჩვენ გვასწავლეს, რომ ღმერთი სხვა არაფერია,
თუ არა სიტყვა, რომელიც ერთხელ უკვე იყო
და ამდენად, შეგვიძლია, უბრალოდ გვახსოვდეს,
მაგრამ არასდროს წარმოვთქვათ,
ან სულაც დავივიწყოთ მისი არსებობა...
რომ ძე ღვთისა, სხვა არაფერია, თუ არა ის,
ვინც ჯერ უნდა გაყიდო, ხოლო მერე ჯვარს აცვა
და რომ სული წმინდა, სხვა არაფერია,
თუ არა ენერგია, რომელიც უდრის
მასისა და სინათლის სიჩქარის კვადრატის ნამრავლს
და მას აქეთ, ჩვენ შევიძულეთ თეორიული ფიზიკა
და შევიყვარეთ პრაქტიკული ბუღალტერია,
რომ შემთხვევით, არცერთი ვერცხლი არ დაგვეკარგოს,
რომელსაც სამათხოვროდ გაწვდილ ხელებში გვიყრიან
ყოველთვის, როცა საკუთარ თავს ვყიდით
და ერთმანეთს ჯვარს ვაცვამთ ყველა სიტყვისთვის,
რომელიც ერთხელ უკვე იყო, - თუნდაც პირველად, -
როცა ერთმანეთს ვჭამთ, გულმოდგინედ,
დამშეული ვირთაგვებივით
და სიხლმოწყურებულ თვალებში ჩავძახით:

- ეჰეი, ურწმუნოებო,
ჩვენ არ ვართ იმის მოთაყვანენი, რასაც თქვენ ეთაყვანებით,
თქვენც ჩვენი სათაყვანოს მოთაყვანენი არ ხართ,
ამიტომ თქვენი სარწმუნოება თქვენ
და ჩვენი სარწმუნოება ჩვენ! -

შეგვინდე, მამაო, რამეთუ ვიცით, რას ჩავდივართ...

და ჩვენ გვასწავლეს, რომ ტრიპტიქი სხვა არაფერია,
თუ არა ერთგვარი, სამად მოსაკეცი სარკე,
(რომელსაც ისინი, ვინც ეს ყველაფერი გვასწავლა,
"ტრილიაჟს" ეძახიან) ხოლო ლოცვა -
წვერის პარსვის, ან მაკიაჟის მეტამორფოზა და მას აქეთ,
ყოველდღე სარკესთან ვდგებით და ვლოცულობთ
ჩვენ, ჩვენთვის, ჩვენსას, ჩვენო,
ხოლო ჩვენს იქით ყველა და ყველაფერი წყალს წაუღია,
მამაო...

შეგვინდე, რამთუ ვიცით, რას ჩავდივართ.
შეგვინდე, რამეთუ ჩვენ პოეტებად არ ვშობილვართ,
არამედ პოეტებად გვაქციეს


ვითხოვ ამ კაცის წიგნი გამოსცენ და მაჩუქონ..

anuchi


მაგ კაცის წიგნი ერთადერთხელ მის უჩუმრად გამოსცეს მისმა მეგობრებმა, მერე მაგ კაცმა რომ გაიგო, შეისყიდა მთელი ტირაჟი და დაწვა


მერე სანაძლეოც მოვუგეთ მე და იორიკმა, წაგებულს წიგნი უნდა გამოეცა.. ეჰ როგორ ჩავუშვა და ჯერჯერობით ფუფლოვდება

che

იცი რაა, ეგ უნამუსობაა ვისაც ინტერნეტი არ აქვთ და პოეზია უყვართ რა ქნან? იმათაც ხო უნდათ კარგი ლექსების კითხვა?

პს. ტუღუშის ვინაა ეგ კაცი?

###
დღეს სიცივეა ბევრად ნაკლები,
ანუ ცხელა და ვაღებ დარაბას,
წევს მარტოობა,როგორც აქლემი,
წარმოვიდგინე თავი არაბად.

შემარცხვინა და ხალხში გამთათხა,
ჩემი ბრალია,აბა რა მრჯიდა:
ფარდას,ვით ენას,ჩემი ოთახი,
გამვლელებს უყოფს ღია ფანჯრიდან.


###
ღრუბლებს ავდარმა ოფლი ადინა,
ვერ შეაკავებს ოცი არესი,
მერე ომებით გადინადირა,
შემოგარენი ოცინდალესი.

კვალი დატოვა მართლა მეფური,
გვატკბობს თვალების ამო ახელა:
წვიმებითაა გაციებული,
ქარაფმა ნისლი ამოახველა.


Super.... მაგრად ვიცინე.. :

წიგნი კი არა საღამო უნდა ქონოდა აპრილში და ჯერ ეგეც არ ყოფილა

ეხლა ვკითხულობ..
რთულია ცოტა

ეს არის ლექსი

მაჩუქეთ ღმერთი, დამწყვდეული ამ ხატებს მიღმა,
მაჩუქეთ ხათრი, სათნოება, ჩუმი სიმშვიდე...
მასწავლეთ ფიქრის შეჩერება, გაუცხოება,
მიჩვენეთ ის გზა, თქვენ რომელსაც მუდმივად ეძებთ,
ვერსად პოულობთ, როცა ებრძვით განმარტოებას!

გააღეთ კარი, შემოგინგრევთ შტურმით სარკმელებს,
მიბოძეთ აღთქმა, ვით მირონი ცინცხალი რწმენის...
მიმიღეთ, როგორც დაკარგული უმანკოება _
მე ვარ ამბოხი, თქვენ რომელსაც ნიადაგ დევნით!

მესროლეთ, როცა ღამ-ღამობით დავკეცავ აფრებს,
როცა არსენალს შევინახავ გულის სიღრმეში.
მომაძებნინეთ, რომელ ფრთის ქვეშ დავიდო ბინა,
რომელ დამცველებს ვეთაყვანო ციკლურ სივრცეში!

მიმყევით მასთან, ვინც სისხლიდან გამოხდის ღვინოს,
ვინც წყალს ამრიტად გადააქცევს ერთი შეხებით,
მიმყევით მასთან, ვინც სამყაროს თავიდან შეჰქმნის,
ვინც ოკეანეს გადალახავს ოქროს ფეხებით!



ბუნდოვანი

ეს კაცი მაგარი ვინმეა


იცით რა მაინტერესებს? ამ თემას პოეზია ქვია თუ ლიტერატურა? სულ ლექსებს რომ ვდებთ..

აბა ახლა ვინმემ რომ ტოლსტოის "ომი და მშვიდობა" გადმოაკოპიროს აქ, როგორ წარმოგიდგენია ეს ამბავი?

skiron

BAN!! BAN!! BAN!!

ჰო რავიცი.. იყოს ლექსები მარა რომელიმე პატარა მოთხრობა შეიძლება ალბათ ან მიმოხილვა რამე წიგნის..

აა... უი..

ხვალ...

და იწყებ ტირილს, წამოვა წვიმა,
და... რაზე ტირი?! ამ ცხოვრებაზე?!
დახუჭე თვალი, დაგავიწყდება
ცოცხალი რომ ხარ ამ ქვეყანაზე.

გაგეღვიძება ხვალ დილას ადრე,
შეხედავ კედლებს სულ სხვა ფერია,
საწოლიც უკვე სულ სხვა ფერებში,
წითელ ყვითელში შეუღებიათ.

გადაიხედავ გვერძე ფანჯრიდან,
სამყაროც ცისარტყელის ფერშია,
მაშინ მიხვდები, რომ შენს გარშემო,
ცხოვრება ისევ ბედნიერია.

ავტორი...

რაც მთავარია გააკრიტიკეთ.

უიმე...



ხვალ დილით..





ტავტოლოგია...

მსგავსი


გარეთ გამოვედი შეშლილი ალქაჯი,
სიბნელის მკვიდრი და ძლიერი ღამეში,
ბოროტის მსურველმა, სახლებს მოკაშკაშეს
გვერდი ავუარე და ქვემოთ დავეშვი.
ავი, თორმეტთითა, სიგიჟით სავსე,
ქალიც კი არ ითქმის ამნაირ ქალზე.
ვიყავი მსგავსი.

ტყის გულში ნაპოვნი ათასი ფუღურო
გავავსე ჩონჩხებით, ჩქერებით, ნაშალით,
აბრეშუმს ნახერხი ერევა _ ვუყურებ
და ტყის მობინადრეთ მივართვი ვახშამი,
მოთქმით და ტირილით, წყენით და შეშლით,
ასეთი ქალის ხომ არავის ესმის.
ვიყავი მსგავსი.

მედროგევ, მივლია მეც შენი ოთხთვალით,
გზად სოფლებს ვიხმობდი შიშველი მკლავებით,
გზებს ვიმახსოვრებდი, ჯერ კიდევ ცოცხალი,
მიწვავდა ბარძაყებს ვნება მხურვალებით.
ოთხთვალა ჩემს ნეკნებს ითვლის და მიდის.
ასეთ ქალს არა აქვს სიკვდილის რიდი.
ვიყავი მსგავსი.


ენ სექსტონი

ტერორიზმის ეტიმოლოგია

ქაბულის ცაზე დანაჩეხი მოჩანს ხედები,
მზე შუბისტარზე შურისგების გამო ააცვეს.
ნაჰაშიშარზე შარუშიში მოჯაჰედები
ომს დარაჯობენ მშვიდობისგან უკვე გაძარცულს.
შურისძიებამ გაუტენა გული შარიათს,
ჭროღა თვალები მოეწკურა ბებერ ეფენდის.
გადაერიათ იარაღი კაცებს შარიანს,
სისხლის ყივილით,სისხლის ტბებით, სისხლთან შეხებით.
ქვიშის საათი უნდო წუთებს ცრის ჩამომარცვლით,
უდაბნოს თავზე მოახვიეს მიზნად მირაჟი.
ქაბულის ზეცას ინისფერი ჩადრი მოაცვეს
და აზიური მაჯისცემა დგება ყირაზე...
ომს დარაჯობენ შარუშიში მოჯაჰედები,
ცა ისევე სდუმს, როგორც ადრე, ანდა არასდროს.
მოდის მშვიდობა იდაყვამდე მოჭრილ ხელებით
და ომის ღმერთებს უკანასკნელ ტყვიას სთავაზობს...

ნუ დავივიწყეთ ყივჩაღი

გიორგი ლეონიძე

«...ერთი მეც გადავუქნიე,
წვერიმც ვუწვდინე მიწასა...»
მუხრანული

ყურღანებიდან გნოლი გაფრინდა,
ყაბარდოს ველი გადაიარა,
ისევ აღვსდექი!
მუხრანის ბოლოს
ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს.

ქსანზედ, არაგვზედ ისევ ჰყვავიან
ხოდაბუნები თავთუხებისა,
შენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,
როგორც ბადაგი დადუღებისას.

ხოხბობას გნახე,
მიწურვილ იყო
როცა ზაფხული რუსთაველისა,
ნეტამც ბადაგი არ დამელია
და იმ დღეს ხმალი არ ამელესა!

ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე,
შემოვამტვერე გზები ტრიალი,
მცხეთას ვუმტვრიე საკეტურები,
ვლეწე ტაძრები კელაპტრიანი!

მაგრამ თვითონაც დაილეწება,
დაბადებულა ვინც კი ყივჩაღად,
მუზარადიან შენს ქმარს შემოვხვდი,
თავი შუაზე გადამიჩეხა!

მოდი, მომხვიე ხელი ჭრილობას,
ვეღარა გხედავ, სისხლით ვიცლები...
როგორც საძროხე ქვაბს ოხშივარი,
ქართლის ხეობებს ასდის ნისლები...

მოდი!
გეძახი ათას წლის მერე,
დამნაცროს ელვამ შენი ტანისა;
ვარდის ფურცლობის ნიშანი არი
და დრო ახალი პაემანისა!..

ხალხური

შემომეყარა ყივჩაღი


შემომეყარა ყივჩაღი
სამზღვარსა მუხრანისასა.
პური მთხოვა და ვაჭმიე,
ვურჩევდი თავთუხისასა.
ხორცი მთხოვა და ვაჭმიე,
ვურჩევდი ხოხობისასა.
ღვინო მთხოვა და ვასმიე,
ვურჩევდი ბადაგისასა.
ცოლი მთხოვა და ვერ მივეც
მიმყავდა სიდედრისასა, -
ან კი ცოლს როგორ მივსცემდი,
შვილსა გაზრდილსა სხვისასა.
ხელი მოჰკიდა, აკოცა,
მოზიდნა ნაწნავს თმისასა.
შესტირა საბრალო ქალმა:
„ვაი, ცოლს ცუდის ყმისასა“.
მეც გულმა ვეღარ გამიძლო,
მოვზიდნე ვადას ხმლისასა,
უმალვე იმან დამასწრო,
ელვასა ჰგვანდა ცისასა, -
ახლა მე შემოვუქნიე,
ვენდვე მადლს ლაშრის ჯვრისასა.
გავჭერი ცხენი და კაცი,
წვერიც ვუწვდინე ქვიშასა, -
არ იყო ღირსი, მოშორდა
ცქერას წითელის მზისასა.
აქეთ მე ვკვდები, იქით – ის,
ქალი წავიდა სხვისასა.

გოდერძი ჩოხელი

მე და ყივჩაღი

სამზღვარსა მუხრანისასა
რო ვეგდეთ მე და ყივჩაღი
ის რო სისხლს ლევდა, მენაცა
რო ვეყარენით პირჩაღმით
ცოლი რო სხვაგან წავიდა
რო გახდა დუშმანისია
ე მაგით ძალმიცემული
ყივჩაღი წამოიწია
მე რო ის მკვდარი მეგონა
ის თურმე არ მომკვდარიყო
შორით მიმზერდა ფიქრობდა
იქნება დრო დამდგარიყო
და როცა ჟამი იგულა
მომვარდა ხმალმოღერებით
პური კი აღარ მთხოვა
პური ისედაც მისია
ღვინო კი აღარ მთხოვა
ღვინო ისედაც მისია
ცოლი კი აღარ მთხოვა
ღმერთმა გაიგოს ვისია
მამული მთხოვა ვერ მივე
ის ჩემი წინაპრისია
შემომიტია ყივჩაღმა
ჯიქურ და ჯიქურ მიტია
ვაჰ, თუ მამული მას დარჩეს
მე გავხდე საძრახისია
იმედი მრჩება ღმერთისა
თან ჩემი პაპებისია

ლაშა გახარია

ყივჩაღის მონანიება

ვაი რა ცუდი ყოფილა ცოლზე ქართველის ცილობა
თავქვეშ თოქალო მიდია ათასგან მიჭირს ჭრილობა
ვაი რა მწარე ყოფილა სხვისი მიწისა შვილობა!
ირმისა ტყავსა სანაცვლოდ ჭინჭარში გდება ტიალად,
ხელუკუ ჩამორთმეული ძმურად მოწვდილი ფიალა
მაგრამ თუ ქალმა გაცდუნა მაგრამ თუ გულმა იალა
სისხლმა იყივლა აგჩინჩხლა თივისებრ აგაბრიალა
ხორცი ხოხბისა კი არა პური თავთუხის კი არა
ღვინო ბადაგის კი არა თმის ერთი ღერიც მოგარჩენს
ათასიმც გჭირდეს იარა!
ვაი რა ძნელი ყოფილა ქართველთან ცოლის ცილობა
ქვიშას ვჭამ მუხრანისასა ათასგანა მჭირს ჭრილობა

Once Upon A December

Dancing Bears,
Painted wings,
Things I almost remember,
And a song someone sings,
Once upon a December

Someone holds me ,
Safe and warm,
Horses prance through a silver storm,
Figures dancing gracefully,
Across my memory....

Far away,
Long ago,
Glowing dim as an ember
Things my heart used to know
Things it yearns to remember

And a song
Someone sings
Once upon a December.

აჰა ესეც მირზა...

დამაცადე, ნატყვიარში
დავიფიო ბალახი,
კვლავ ვიხილო მთები, ქარში
ჩემგან გადანალახი.

გაგიტაცო, ლურჯა მალი
მიგვაფრინდეს მალვითა.
მომკიოდეს შენი ქმარი
ასი მეომარითა.

ასსა ვკრავ და ასს მივაწვენ,
სისხლს გავუშვრებ ღვარადა,
ჩემს მეგობარ ხეს მივაღწევ,
ტოტს ვიფარებ ფარადა.

ბაგე მალო, ვერ დამალავ,
კოცნას მაინც დავაჩენ,
ერთი წუთით შენს შავ დალალს
ბალახებში დავაფენ.

მერე მომწვდნენ, მერე მნახონ,
აღარ მედარდებოდეს,
გადამკრან და გადამჩეხონ,
ხმალი მიწას სწვდებოდეს.

ბევრჯერ ვლესე შავი დანა
ბრაზით და გახელებით.
სისხლმა ბევრჯერ გადანამა
ჩემი თეთრი ხელები.

უფრო ბევრჯერ ღიმის ჩენით
ვზიდე გულის ტკივილი,
ახლაც ახსოვს ღამეს ჩემი
არწივული ყივილი.

და სიკვდილმა ჩემთან ახლოს
ბავრის თვალი მოფისა.
მთებსაც ახსოვს, ქარსაც ახსოვს
ეხო ჩემი თოფისა...

დამაცადე, შავ ღამეში
დაგილეწო კარები,
მოვიხვიო შენი ეშხი,
შენი შმაგი მკლავები...

მერე მომწვდნენ, მერე მნახონ
აღარ მედარდებოდეს,
გადამკრან და გადამჩეხონ,
ხმალი მიწას სწვდებოდეს.

შენი მოლოდინით
ისე დავიღალე....
განგებ დავიბრალე ღალატი
შენ კი ოდნავადაც არ იეჭვიანე
არ იეჭვიანე არაფრით.
ასე შეწყალებით
ასე შეწყნარებით
ასე გაღიმებით გამიშვი
მერე უდარდელად
თვალი გააყოლე
ქუჩის იქით გავლილ ქალიშვილს
....მე კი სიყვარულით
როგორ დავიღალე
როგორ დავიბრალე ღალატი.....

ეს რამე ცნობილი ამბავია?
ცნობილი სიუჟეტი და მერე დაწერილი ამაზე?
კონკურსისთვის გეგონება გაკეთEბული
აი თემას რო მიცემ და რო უნდა დაწეროს.
ის ყველაზე კაია
გნოლი რო აფრინდა.

N.L.O






ერთი თანამედროვე ვარინატშიც გვინდა ყივჩაღზე ლექსი რაა

anuchi
რამე დავაშავეთ? სკოლაში არ მეყოფოდნენ ყივჩაღები

qetusia

ფოლდერს ვასუფთავებდი და ესენი აღმოვაჩინე

* * *

იქ მთაწმინდაზე ერთი მზეწვია
ყოველ გაზაფხულს ვაჟას ჩასძახის, -
ადექი, ლუკა, მწვანე გვეწვია,
მთაშიც ხასხასებს ნაზად ბალახი!

არაგვმა უკვე ლახტი აიღო,
თეთრ მთასაც თოვლი ახუნდებაო,
და დაგიბარეს: - კაცო, რა იყო
ამდენ ხანს ბარში დაყუდებაო

ჯაბუშანური

ტიო-ნი

ჩემი პატარა ბიჭის სიკვდილზე

ო, კალიების მდევნელო ჩემო,
აწ რა უცნაურ ქვეყანაში
შეგირბენია?

ავტორი ნაწარმოები ჟანრი ჟანრი


ხვიარა

ცათამბჯენებივით
პოეზია
2009.05.03
------------------------------------------------

“ლიმონები და ფორთოხალები – წმინდა კლემენტის რეკენ ზარები”

ჯორჯ ორუელი



http://www.link.ge/file/244008/Anjelika-Ak...--Hope.mp3.html





ჩვენ დავემსგავსეთ შიშველ ცათამბჯენებს,
ინდუსტრიული კარმის ენერგიით გამოკვებილ
ტალახისფერ ფაბრიკა-ქარხნებს,
ჩვენ დავემსგავსეთ ეკლებდამტვრეულ
გამხმარ კაქტუსებს – წითელ პრერიებში.
ყოველი ჩვენი ამოსუნთქვა გავს ძველისძველი
ავტომობილების ნაცრისფერ გამონაბოლქვს
და ყოველ დილით, გაღვიძებისას,
ვრახრახებთ და ვწრიპინებთ,
როგორც გაზონსაკრეჭი მანქანები.
ჩვენ დავემსგავსეთ საკუთარ ფრჩხილებს,
უპეგადიდებულ თვალების მიღმა დარჩენილ სივრცეს
და ქაოსს, რომელიც ვიწრო ქუჩებში
დასრიალებს ჩხრიალა გველივით.
სანაგვე ურნებში აღმოჩენილ საჭმლის ნარჩენებივით
გვტკივა და გვიხარია, რომ ვიღაცისთვის
ჯერ კიდევ წარმოვადგენთ სასიცოცხლო მნიშვნელობის,
თუმცაღა ჯანმრთელობისთვის საშიშ წარმონაქმნებს.
ჩვენ დავემსგავსეთ ცათამბჯენების ფანჯრებიდან
უდროო დროს გადმოყრილ გაფუჭებულ საათებს,
გვიჭირს დავინახოთ სამყარო საკუთარ ქუთუთოებს მიღმა.
როგორ შეიცვალნენ ბავშვობისას,
ღრუბლების ფორმებში დანახული არსებები,
როგორ გაეზარდათ დინგები, რქები, ჩლიქები..
სადღაც არსებობს პლასტმასის ზარების სამრეკლო,
პოლიეთილენის გუმბათებით
და მათი ხმები ლეიტმოტივად ედებიან ჩვენს გაღვიძებას,
ჩვენს ღიმილებს, იავნანებს და შემდეგ სიზმრებს.
ჩვენ დავემსგავსეთ კლავიშაცვენილ როიალებს,
რომლებიც უკაცრიელ გზებზე
მარტოდ დარჩენილი ჰიჩჰაიკერებივით
დაგორავენ ქვაფენილიან დაღმართებზე,
ხანდახან გვესმის საიდანღაც ძაღლების ქშენა,
ხანდახან გვესმის.
და უფრო ხშირად სიჩუმეა, სრული სიჩუმე,
რომლის გარეშეც ჩვენ ვერ ვხვდებით ვსუნთქავთ თუ არა,
რომლის გარეშეც ვეღარ ვხედავთ
ერთმანეთის ტუჩებს შორის დარჩენილ ნაპრალს
და უსასრულოდ გაკივიან ჯართის ქარხნების საკვამურები,
როგორც დედები, ომში დახოცილი შვილების სასაფლაოზე.
ჩვენ დავემსგავსეთ ერთმანეთის უნაკლო კლონებს
და შენ კი მაღლა, ალბათ ახლა
ვეღარც კი არჩევ მომაკვდავებს ჩვილებისაგან,
რომ საგვამე ორმოები გაუნაწილო ადამიანებს.
როგორ ცივა ყოველთვის, როცა თიბავენ ქუჩებს..
როგორ ცივა ყოველთვის, როცა მოთიბული ქუჩების მიღმა
ჩანან ქაღალდის ეკლესიები
და ღმერთი, რომელიც უკვე რა ხანია ჩვენ დაგვემსგავსა.















შემთხვევა
------------------------------------------------



როცა ნაცრისფერ ტროტუარზე
მე ვიჯექი ზურგით გზისკენ
და სამართებლით იეროგლიფებს ვიხაზავდი
ყვითელ მაჯებზე,
შენ იდექი და მიყურებდი
ქარით აფრენილ გაზეთებსა და
ცელოფნის პარკებს მიღმა.
თმა დროგამოშვებით გიფარავდა სახეს
და თითქმის ისე, როგორც ზამთრისპირს,
ფოთლებდაცვენილ ალვის ხეების ტოტებს შორის
შემოპარული მზის სხივები,
შენ მიყურებდი საკუთარ თმას მოფარებული,
თითქოს ღმერთს სისხლი მოპარე დაბადებისას.
მე კანიდან ვთხრიდი სისხლძარღვებს,
რომ შემდეგ შიგნით ჩამემარხა მთელი ის დრო,
რაც იქ, გარშემო, ქარით აფრენილ ნაგავს მიღმა ჩამოვიტოვე.
როცა შენ მიხვდი, რომ ქალაქში
არ დარჩა სიტყვა, ასე დიდხანს რომ ვძებნეთ ორივემ ერთად,
არ დარჩა სუნი და ხმაური, რომელიც გზისკენ მოაბრუნებდა
ჩვენს შორის მყოფი ქარის ქროლვის ტრაექტორიას,
როცა შენ მიხვდი, რომ იდექი, როგორც მარტოხე
და შენი სუნთქვა ძლიერ გავდა
ქარიშხალში, შებინდებისას, მარტოდ დარჩენილ ლერწმის რხევას,
მე კი ქარისგან ჩამოტეხილ, წაქცეულ ჭიგოს,
ჩუმად გაბრუნდი და გაუყევი გზას მტვრიანი ჰორიზონტისკენ.

როცა ნაცრისფერ ტროტუარზე
მე ვიჯექი ზურგით გზისკენ
და გაყვითლებულ მაჯებიდან ვირეცხავდი წითელ საღებავს,
შენ თითქმის გაქრი, მიეფარე მტვრის ნაწილაკებს
და ალბათ დღემდე გგონია, რომ
შენი ბრალია.

"თითქოს გულისთქმას მისი სუნთქვით ასაზრდოებდა... "

არ ვიცი ეს ორიგინალიდანაა თუ ხვიარასი მარა მაგარია, ხო და მაგ ტექსტის წერილობითი ვარიანტი თუ გაქვთ დადეთ რა

ჰეი, ფიფლ !

ვინმემ თუ იცით,
გიო საჯაიას აქვს გამოშვებული ლექსების კრებული?

და თუ აქვს, რა ქვია იმ კრებულს?

ანნა

აუ, რა უნდოდა რაა :|



გამოუშვას.
ერთს ვიყიდი და მერე დაწვას მთელი ტირაჟი-1 თუ უნდა.

ანნა

სეხნიაა, შენც ჩემნაირი აზრები გქონია მარა თუ არ უნდა რას ვიზავთ.. ნაწილობრივ მესმის

:

.........

ჰოდა დებილი ვარ ეს წერილებში უნდა დამეპოსტა (ჩემი წინა პოსტი და რა ვქნა, როგორ წავშალო მითხარით )

ვაფშე რა დასაპოსტი ეგ იყო
რა უღAმს იჭერთ ამ ეგზისტენს გზავნილებში მე არ ვიცი.
დიდება ბუკოვსკის.
სუ ბოლოს მაგან მასიამოვნა.

ამინ

ამ ლექსის ავტორი სამწუხაროდ არ ვიცი,მაგრამ მაინც დავდებ,იმიტომ რომ მომწონს(იმედია პრობლემა არაა)თუ ვინმემ იცით,მიუთითეთ


შენ ქარიშხალი გინახავს ზღვაზე?
მოგისმენია ღრიალი ზღვისა?
იგი ბრაზდება საკუთარ თავზე,
როცა სიყვარულს უცქერის სხვისას...
რად არის იგი გაბრაზებული?
რად ახლის ნაპირს ტალღებს ქაფიანს?
ზღვასაც ჰყოლია შეყვარებული,
და მერე რწმენა დაუკარგია...
საკუთარ ტალღით მოუკლავს თურმე,
საკუთარ გულში დაუმარხია...

ახლა კი,როცა ბინდდება ზღვაზე,
როცა სიყვარულს უცქერის სხვისას,
საკუთარ სატრფოს იგონებს დარდით,
და ეს ღრიალი დარდია ზღვისა....

ზოოფილიაზე რამე ლექსი თუ იცით დადეეთ

მაგის მეტი ანტიკურ ლიტერატურაში რაა/
და რატო გაინტერესებს?
ავადმყოფობაა ეგ, პათოლოგია.
კიდე ისტორიაშია ბევრი ცნობილი ფაქტი მაგასთან დაკავშირებით.
ეკატერინა მეორეზე მაგალითAდ.
კალიგულაზე.

და ეს კიდე
ერთის ბლოგიდან.
კაი დარეხვილი ვინმეა
Нежная гражданская зоофилия
Свинюшка выгуливает старушку.
Старушка выгуливает пёсика.
У пёсика член болтается,
На белом фоне отчетливо выделяется.
Старушка...
...улыбается.
Очень ей все это нравится.

N.L.O

მეზობელ ფორუმზე, ერთმა გახსნა ამაზე თემა და ლექსებიც მინდა დავდო თუ მოიპოვება ნახე დაა.. ჩემი აზრით უნდა წაიკითხოს ყველამ, საინტერესო რაღაცეები დევს

http://literatura.ge/forum/index.php?showt...mp;#entry565741

ჩინგიზ აითმათოვი მაგარია,პროზაა

მიყვარს გაფრინდაშვილი





ღმერთო, მაპატიე უმიზნო ცხოვრება!
ღმერთო, მაპატიე პოეტობის სურვილი,
დღეს ჩემი ოცნება შენ გემათხოვრება
სუსხიან უცრემლო ქვითინით დაბურვილი.
უვიცს და უბედურს მე დიდხანს მეგონა _
საჭიროა დიდება, ბრწყინვალე სახელი,
ახლა ჩემი სული ლოცვას ჩაეკონა,
მფარველ ანგელოსის მომესმა ძახილი.
შენ, სულო, ღმერთისკენ მუდამ მიდიოდი,
ქვეყანა ცოდვიანი, უცნობი გაშინებს,
შევსცქერი მსოფლიოს, როგორც იდიოტი,
ირიბი სამყარო მთლად გადამაშენებს.
თუ ვერ მოვახერხე, მაინც ხომ მწყუროდა,
მაინც ხომ მინდოდა ქრისტეს სიყვარული,
მაგრამ მაწვალებდა სარკის ფუღუროდან
ვიწრო ყელსახვევით აჩრდილი ფარული.
თუმცა მე პოეტად თავი გავასაღე,
თუმცა გამოვკვეთე თრთოლვა იქითური,
არ იყო ჩემს ყოფაში სიმართლის ნასახი,
მეხალისებოდა ცხოვრება ბითური.
ვიყავი უკმეხი, როგორც რაძივილი,
და ახლა ვათავებ ისევ მონანებით,
მიიღე, უფალო, ჩემი ლოცვის ტკივილი,
გამაბედნიერე შენივე ზმანებით...

რა პონჩი გახსნა
თვითონ აქ მიდრეკილება?-აქ არ ვკაეFობ, პროსტა კითXვა დამებადა.
და ეგ ფორუმი რა ფორუმია?
შტაინერს აქ რაღAც საინტერესო აზრები ექკსკრემენტებთAნ დაკავშირებით.
ექკსკრემენტების, ადამიანის და ბუნების ურთიერთობაზე.
სამეცნიეროდან ეს გამახსენდა და ფილმია კიდე ერთი
პაზოლინის
რა ქვია არ მახსოვს
თAვის დროზე მაგარი სკანდალი ააგორა
და ძირითAდად ჩაჭრილი ვერსიებია ახლა
მანდაა ეგეთ ავადმყოფ ტიპებზე
იმენა შეაგროვებენ და სადილობენ
რწყევა სცენაა
ძაან ძLიერი.
ეგეთი შოკი სხვა არ ერთ ფილმს არ მოუცია.

N.L.O

ნახე ლინკი ხომ დაგიდე, არ ვიცი თითონ აქვს თუ არა მიდრეკილება უფრო არა თორემ არ გახსნიდა.. მანდ დევს ერთი მოთხრობა "ვირთხები", შოკი რამდენად რ ვიცი, მაგრამ დავხიე და სანაგვეში გადავუძახე.. მთელი დღე დაგრუზული ვიყავი და მანდ დევს კიდევ რაღAც ვიდეობი, ნაე რა იტოგში, ლიტ.გეა

აბესალომ, აბესალომ


აბესალომ, აბესალომ,
ეს ბზუილი - აბეზარი -
ჩემი თმების მკბენარების, თუ - მაისის ხოჭოების -

მოგაცილე.
როგორც პირზე ხელისგულის აფარება,
ყელში - კრაზანების ბუდე და სიტყვების საფლავები -

\"ვისაც სურდეს - მისი იყოს\" -
ვენახი რომ ისეტყვება, ცა - ყინულს რომ პეშვით აყრის,
ისე ცვივა ეს სიტყვები.

შენს დარბაზში - პეპლის ფრთები -
თვალს ატკბობდეს, მე კი - სადმე -
ქვის ხვრელებში - შებინდება და ქუხილის სადენები.

თუ ქურუმი იდგა ვინმე -
ვის სახელზეც ლოცულობდა -
მისი ენის წახნაგები, მისი ზეცის მოცულობა -

წარსულისკენ რომ ისრუტავს
სულს და თვალებს - დავიფარე - ძილისათვის.
ხვალიდან კი კვლავ ჩემი მზე დამიფარავს.

და ტუჩებზეც - კვლავ ფუტკრები, როგორც ლექსის გადარჩენა.
თან ძნელი და თან მსუბუქი
\"არც შენ, არც ის\" - განაჩენი.



ლელა სამნიაშვილი

დაწყევლა და შთაგონება

ფანტასტიურო, წვრილთავა კრეტინებო
მე ვიცდი, როდესაც რომელიმე თქვენგანი
წამოდგება მთელი სიმაღლით…
მსუქანო, გულკეთილო მამათმავლებო
ბოსტნის თხებო და ნახვრეტის ვეტერანებო,
ჯიუტო, გამოთაყვანებულო წმინდანებო,
განავალძმებო და ინდივიდუალისტებო,
გავაათრეულო სახელმწიფო მოხელეებო,
ტუჩნაკვნეტო ბედგაცრუებულნო
შერყვნილო პორნოგამყიდველებო
ჩემო მეომარო დენდებო
უცნაურ ურჩხულთა რიგებო
რომ შეიგრძნეთ ღვინის კასრების სურნელი,
ჩვენ მოგესალმებით – ჩვენსავე პროცესიაზე!..


მორისონი

მომწონს რა ეს ბუნდოვანის თარგმანი

აი ესეც იყოს


An appearance of the devil
on a Venice canal.
Running, I saw a Satan
or Satyr, moving beside
me, a fleshy shadow
of my secret mind. Running,
Knowing.


და ესეც

open

The Night is young
& full of rest
I can't describe
the way she's dress'd
She'll pander to some strange
requests
Anything that you suggest
Anything to please her guest