უკვე მოვდივარ ძვირფასო ჩემო

ტირილი მესმის ყრუ, იდუმალი
თუ აღარ მესმის, არა გავიგე
ეს წამიერი, სუსტი დუმილი
მხოლოდ გლოვისას ღრმა ჩასუნთქების
და გარინდების ნიშანი იყო.
აი, გაისმა ოხვრა, ვაება
და კვლავ მოიცვა ჩემი გონება.
მე ვეღარ ვითმენ, არ შემიძლია
უკვე მევსება გული ცრემლებით.
ის კი არ წყვიტავს და სადაცაა
თავის მბზინვარე ცრემლების ნაკადს
ამოაყოლებს თავის ეულ სულს.
ირგვლივ ხმაური, გლოვა და ოხვრა
მე მისუსტებულს კი მხოლოდ მესმის
იმ მომტირალის გულის ძგერის ხმა.
უცებ დავკარგე, ის ხმა დავკარგე
მე ვხედავ მხოლოდ მის ფერმკრთალ სახეს.
იგი ეცემა, მის პირი-სახეს
დანამულს ცხელი, წმინდა ცრემლებით
ძლივს ეფინება მშვიდი ღიმილი.
,,უკვე მივდივარ ძვირფასო ჩემო."
ეს სიტყვებიღა აღმოხდა მხოლოდ
რომელთა მწველმა სიმხურვალებამ
ყველა მოგვიცვა და დაგვატყვევა.

ირგვლივ ხმაური, გლოვა და ოხვრა,
სევდა, ვაება, ცრემლების ფრქვევა.
უკვე დავტირით ორ მიცვალებულს,
ორ თავგანწირულ, დაღუპულ მიჯნურს.

რას იტყვით აბა როგორია?

მოდილიანი

ხელებგაშლილი,
მტირალი ცხარე,
ჩამოშვებული თმებით ლოყაზე -
ამგვარდად იდგა ფანჯრის რაფაზე,
საავადმყოფოს ერთ ძველ ოთახში,
ქალი ლამაზი, რომლის სინაზეც,
ლოყაზე ცრემლებს დაესერათ ბედის ჯინაზე!
გარეთ კი წვიმდა,
და წვეთები ფანჯრის მინაზე,
ეყარა, როგორც სიმძიმენი სასწორთ პინაზე!
მას არ უნდოდა მომკვდარიყო,
თუმც არ უნდოდა ქვეყნად სიცოცხლე,
რადგან იმ ერთის სულისათვის, ვისით ცოცხლობდა ,
კარგა ხანია უკვე ილოცეს!
სრულად უგრძნობლად გადაეშვა ის წვიმის თქეშში,
და ვიდრე თოვლილ მიწას ენარცხებოდა,
კიდევ ერთხელაც გაიხსენა ფიქრების ტევრში,
იმ ერთადერთის დაუვიწყარი, უკვდავი სახე!-
შავი თმებით და ყოველთვის მთვრალი თვალებით,
ბავშვის ღიმილით, უდარდელი წითელ ღაწვებით,
ოდესღაც ჩვილი, ებრაული გვარით-სახელით,
და საღებავით მოთხუპნილი მხატვრის თითებით,
ვეღარასოდეს რომ შექმნიან აწი შედევრებს,
გენიოსი ხომ საავადმყოფოს ბნელ ოთახში
საუკუნო ძილით ისვენებს!
ქალი კი მიწას უახლოვდება,
და არც კი ესმის მომაკვდავი ჩვილის გოდება,
მუცლით რომ ისმის, დაბადებას ამაოდ რომ ელოდება!
არაფრად აგდებს სულთამბრძოლი სხეულთ ბოდებას!
იცის, რომ სადღაც ელოდება ის ბოთლით ხელში,
ისევ ამაყი, უდარდელი საღებავთ ფერში!
დაღლილ სახეზე ყოველი ნაკვთი მიდის და მოდის,
სულ ბოლოს ხვდება ის თავის სატრფოს, ლეგენდას -
მოდის!

დიმიტრი გეგენავა

che


ჯერ სად ხარ?... მე მთელი კრებული წავიკითხე..

თუ


თუ ძალგიძს დარჩე ძველებურად მშვიდი და მტკიცე,
და არ დაიბნე, როცა თავგზა ებნევა ყველას,
თუ ძალგიძს სიმხნედ, შემართებად და რწმენად იქცე,
როცა შენს ირგვლივ მკვდარი არის შენდამი რწმენა;

თუ ძალგიძს მკაცრი მოთმინებით ელოდო ხვალეს,
ცრუს, გაუტანელს არ მიაგო სიცრუე ავი,
მოძულეს შენსას მძულვარება შეუნდო მალე
და თან არც ქრისტედ არ აჩვენო არავის თავი,-

თუ შეგიძლია, სულში მარად ოცნება რეკდეს,
მაგრამ ოცნების არასოდეს არ გახდე მონად,
გამარჯვებას და დამარცხებას ტანაბრად შეხვდე
და ამ ორ თაღლითს მიეგებო ტოლად და სწორად;

თუ შეგიძლია აიტანო, სიმართლე შენი
ბრბომ სულმდაბალმა ვით აქცია ხითხითის საგნად,
იხილო ერთ დღეს დანგრეული, სიცოცხლის დღენი
რასაც შესწირე, და შენებას შეუდგე ახლად,-

თუ შეგწევს ძალა, მაგიდაზე დაყარო ჩალად
რაც გაგაჩნია, გიშოვია ოფლით და სისხლით,
წააგო წყნარად, წაგებული ჩათვალო არად,
იშოვნო კვალად და სასწორზე შეაგდო რისკით,

თუ შეგწევს ძალა, წარბი შეჰკრა, მოთოკო გული,
მოუხმო ნერვებს, გამაგრდე და ივარგო ასწილ
ეს მაშინ, როცა სულიერად დაღლილს და დაცლილს
ნებისყოფაღა გეუბნება: "წინ-მეთქი, გასწი"

თუ შეგწევს ძალა, ბრბოში იყო და დარჩე კაცად,
მეფეებს ახლდე და გახსოვდეს ყოველთვის ხალხი
შენი ღირსება არ დაჰკარგო აროდეს არსად
მტერ-მოყვარესთან პირდაპირი იყო და ლაღი,

თუ შეგწევს ძალა, გაიაზრო ყოველი წუთი
აზრით დატვირთო სამოცივე ფეხმარდი წამი
მაშინ შენია, შვილო ცემო, ეს მიწის ბურთი
ადამიანიც მაშინ გქვია, და გერქვას - ამინ!



კიპლინგი


ლებანიძის თარგმანია

კაცი ქვით

მოვიდა კაცი ქვით
და მას შემდეგ ამ აივანს
ცეცხლი უკიდია, ღმერთო.

ვხედავ როგორ დგას
და გამჭვირვალე ხიდებს მიწვდის:
ტირის.

ხან მანდარინის ბაღებს გადმომიფენს,
ხან წაბლის ტყეებს გადმომიშლის.
მე კი სხეულიდან სიტყვების ნაცვლად
ცარცი მცვივა და ცეცხლში ვყრი, ღმერთო.
ჭრილობიდან სისხლის ნაცვლად გოგირდი ჟონავს,
თვალებიდან მარილის ნაცვლად კუპრი მდის და
ჩრდილზე გაცვლილი ჩრდილიც ვეღარ მიცავს, ღმერთო.

ოღონდ ეგაა, აღარაფერი მესმის:
ცეცხლმოდებული აივნიდან
აწივლებულ წიწილებს რომ ვყრი,
დღეები და სურვილებია, სხეულიდან დანით ათლილი,
ჩემი.

ის, კი, ვხედავ, დგას
და ქვებს მიწვდის:
ტირის.

ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, რაც მიყვარს.
და რაც მტკენს: მისი ფარჩის სამკუთხედი,
ფერდობზე საიმედოდ მიფენილი:
ვერ თმობს.
ეს ხმა და ხელებია, ჩემთვის სამყოფი და საიმედო.
ქვებს რომ მიწვდის და ვერ მიმეტებს.
ეს ნიშნავს: მოვკლა.

პატარა და თბილო წიწილებო,
სანამ დაგმარხავთ, ნორჩი ბალახების ფესვებს გიფენთ თვალებში
და მშვიდი ვარ: ქვას შობს ყველა ნერგი,
ვისაც არ შეხვდა საკუთარი ნიადაგი,
და სიყვარულიც ვალივით მოიხადა, ღმერთო.

მთელი ამ სიმშვიდის მყიფე ქერქი
სიმწრით გადამალულ მარილს ფარავს.
ის კი, ვხედავ, დგას,
ბაღებს და ტყეებს და ხიდებს მიწვდის:
ტირის.

ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, მკერდთან
და უფრო: რაც მიყვარს.
ეს გამჭვირვალე ხიდებია მისი, ლურჯი.
სადაც ვდგავარ და
მისგან მოწვდილი ქვებით მაქვს სავსე უბე.

ეს არჩევანია ჩემი, საბოლოო.
ვის გაუგონია ასეთი სიყვარული:
თითქოს ფეხდგომელას სხვის სახლში მძინავს
და ღამღამობით ვიღაც, უხილავი,
სეტყვას მაყრის თავზე.


© ნათია ნაცვლიშვილი


ეს ლექსი ახლა ვიპოვე და რა მაგარია

გამარჯობა. საუკუნეა არ მინახიხარ,
ამდენ ხანს თუ ვიცოცხლებდით
რას ვიფიქრებდი. რა ლამაზი ხარ.

არ მიყვარს როცა ლექსები მიტევენ