http://avoe.ge/movies/one.php?mid=8798ამას არაუშავდა

დარწმუნებული ვარ წიგნი უკეთესია
99 ფრანკი
ფრედერიკ ბეგბედერი
ყველფერი დროებითია: სიყვარული, ხელოვნება, დედამიწა, თქვენ, მე. სიკვდილი იმდენად გარდაუვალია, ყველას მოულოდნელად დაადგება ხოლმე თავს. საიდან უნდა იცოდე, რომ დღევანდელი დღე უკანასკნელი არ აღმოჩნდება? ფიქრობ, დრო თავზე საყრელი გაქვს და უცბად, მორჩა, ყველაფერი მთავრდება, იძირები, იხრჩობი. სიკვდილი ერთადერთი პაემანია, წინდაწინ რომ არ გაქვს დაგეგმილი.
ყველაფერი იყიდება: სიყვარული, ხელოვნება, დედამიწა, თქვენ, მე. ამ წიგნს იმისთვის ვწერ სამსახურიდან რომ დამითხოვონ. ჩემით რომ წამოვიდე კომპენსაციას აღარ მომცემენ. მე თვითონ უნდა მოვჭრა ის ტოტი ჩემივე კეთილდღეობაა რომაა ჩამოკიდებული. ჩემს თავისუფლებას ახლა უმუშევრობის დაზღვევა ჰქვია. მირჩევნია უფროსმა დამითხოვოს ვიდრე სიცოცხლემ. მეშინია და იმიტომ! ირგვლივ ჩემი კოლეგები ბუზებივით იხოცებიან: დახრჩობა, კოკაინის გადაჭარბებული დოზა - მიოკარდიუმის ინფარქტად გასაღებული, ავიაკატასტოფა, ავარია. ჰოდა, წუხელ დამესიზმრა ვითომ ვიხრჩობოდი. ვხედავდი როგორ მივყვებოდი დინებას, ფარფლებზე ვეფერებოდი უაზარმაზარ თევზს და ფილტვები წყლით მქონდა სავსე. ნაპირიდან ლამაზი ქალი მეძახდა. პასუხს ვერაფრით გავცემდი - პირი მარილიანი წყლით მქონდა სავსე. ვიხრჩობოდი და შველას მაინც არ ვითხოვდი. და განა მარტო მე, ყველა ასე იყო - ყველა დინებას მიჰყვებოდა და დახმარებას არ ითხოვდა. ვფიქრობ, დროა ყველაფერს თავი დავანებო - ზედაპირზე ტივტივი აღარ მეხერხება.
ყველაფერი დროებითია და ყველაფერი იყიდება. ადამიანიც ერთი ჩვეულებრივი პროდუქციაა რეალიზაციის განსაზღვრული ვადით. აი რატომ გადავწყვიტე 33 წლის ასაკში პენსიაზე გასვლა. ეს მგონი იდეალური ასაკია სიკვდილის მერე რომ აღსდგე.
2
მე ოქტავი მქვია, ტანსაცმელს APC-ში ვუკვეთავ ხოლმე. სარეკლამო აგენტი ვარ - ხო, მართალი ხართ, სამყაროს ვაბინძურებ. ყველანაირ ნაგავს გასაღებთ. ისეთ რაღაცეებზე გაოცნებებთ რაც არასდროს გექნებათ: უღრუბლო ცაზე, ლამაზ ქალებზე, სრულყოფილ ბედნიერებაზე, ფოტოშოპში დამუშავებულივით რომაა, იდეალურ სურათებზე და ქარის მოტანილ სიამოვნებებზე. როცა ბოლოს და ბოლოს, დიდი ხნის ნაგროვები თანხით თქვენი ოცნების მაქანას შეძენთ, - აი იმას, ჩემი ბოლო სარეკლამო კამპანიის დროს რომ შემოგაჩეჩეთ, - მე უკვე მოდიდან გამოვიყვან. მე ხომ წინდაწინ სამი მოდა მაინც მაქვს მარაგში და ყველაფერს ვაკეთებ სახტად რომ დაგტოვოთ. გლამური ის ქვეყანაა ვერასდროს რომ ვერ აღწევენ. მე თქვენ ნარკოტიკივით გაჩვევთ სიახლეებს, სიახლის უპირატესობა კი ისაა რომ არასოდეს რჩება ახალი. ყოველთვის მოიძებნება ახალი სიახლე წინა რომ დააძველოს. ჩემი სამუშაო იმაშია, გამუდმებით ნერწყვი გაყლაპოთ. ჩემი პროფესიის ხალხს თქვენი ბედნიერება არ აწყობს რადგან ბედნიერი ადამიანები აღარ მოიხმარენ...
რაც მეტად იტანჯებით მით მეტად ძლიერდება ვაჭრობა. ჟარგონზე ამას “ყიდვის შემდგომ იმედგაცრუებას” ვეძახით. თქვენ სასწრაფოდ გესაჭიროებათ ესა თუ ის პროდუქცია, მაგრამ რა წამს შეიძენთ, მაშინვე სხვანაირი გინდათ. ჰედონიზმი ჰუმანიზმი არაა, ფულის დინებაა. დევიზი რა არის? - “ვხარჯავ მაშასადამე ვარსებობ.” მაგრამ საჭიროებების შესაქმნელად აუცილებელია გააღვივო ეჭვი, შური, ტკივილი, დაუკმაყოფილებლობა - აი ესაა ჩემი იარაღი. სამიზნე კი თქვენ ხართ.
ცხოვრებას თქვენს მოტყუებაში ვატარებ და ამისთვის კარგადაც მიხდიან. 13 000 ევრო მაქვს ხელფასი (თუ არ ჩევთვლით ათასგვარ ხარჯებს, სამსახურის მანქანას, საფონდო აქციებსა და ოქროს პარაშუტს*). ევრო იმისთვის იქნა გამოგონილი მდიდრების ხელფასი გაცილებით ნაკლებად აღმაშფოთებლად რომ გამოიყურებოდეს. ბევრს იცნობთ ისეთს ჩემს ასაკში 13 000 ევროს რომ შოულობდეს? მე თქვენით ვმანიპულირებ და ამისთვის ახალთახალ მერსედეს SLK- ს მჩუქნიან (ავტომატურად რომ ეხდება სახურავი) ან BMW Z3-ს, Porshe Boxter-ს, ან კიდევ Mazda MX5-ს. (ჩემი სუსტი წერტილი როდსტერი BMW Z3-ა - მისი ძარის აეროდინამიკური ესთეტიზმი ექვსი ცილინდრის მიერ გამომუშავებულ 321 ცხენის ძალასთან ერთიანდება, რაც მანქანას საშუალებას აძლევს 54 წამში 0-დან 100 კმ/სთ-ზე გადავიდეს. გარდა ამისა ეს მანქანა გიგანტურ სუპოზიტორს ჰგავს დედამიწისთვის უკან შესატენად მშვენივრად რომ გამოდგება).
ტელევიზორში შუა ფილმის ყურებაში რომ ხართ ზუსტად მაშინ ჩაგირთავთ ხოლმე რეკლამებს და ამისთვის სენ-ბართზე, ლამუში, ფუკეში ან ლასკაბანზე (კერსი) დასასვენებლად მიშვებენ. ჩემს სლოგანებს ჩავჩხერ ხოლმე თქვენს საყვარელ ჟურნალებში და პროვანსულ აგარაკს მჩუქნიან, ან პერიგორიულ კოშკს, კორსიკულ ვილას, არდეშულ ფერმას, მაროკულ სასახლეს, ანტილიურ კატამარანსა თუ ტროპეზულ იახტას. მე ყველგან ვარ, ვერსად გამექცევით. საითაც არ უნდა მიაპყროთ თვალები ყველგან ჩემი რეკლამაა გამეფებული. მე არ გაძლევთ მოწყენის საშუალებას, ხელს გიშლით ფიქრში. სიახლის ამგვარი ტერორიზმი სიცარიელის გაყიდვაში მეხმარება. შეეკითხეთ ნებისმიერ ხაკერს და დაგიდასტურებთ, რომ ამა თუ იმ პროგრამის წარმატებისთვის თქვენს ტვინში შეღწევა ყველაზე კარგი საშუალებაა. მე თქვენს მარჯვენა ნახევარსფეროში ვნებივრობ. თქვენი სურვილი თქვენ უკვე აღარ გეკუთვნით: მე გკარნახობთ ჩემსას, მე გიკრძალავთ შემთხვევითი სურვილის ქონას. თქვენი სურვილი მილიარდი ევროების ინვესტირების შედეგია. მე ვწყვიტავ დღეს თუ რას მოისურვებთ ხვალ.
შეიძლება ამ ყველაფრის მერე დიდად არც გესიმპათიურებით. ისე, საერთოდ, როცა წიგნის წერას იწყებ უნდა შეეცადო მკითხველის ყურადღება მიიპყრო და მთელი ამბავი, მაგრამ არ მინდა სიმართლის შელამაზება: სულაც არ ვიქნები თავაზიანი მთხრობელი, უფრო პირიქით, დიდი გაიძვერა ვინმე ვიქნები, რასაც შეეხება ყველაფერს რომ აბინძურებს. იდეალური ვარიანტი იქნება თუ თავიდან მე შემიძულებთ, სანამ, საბოლოოდ, ამ ეპოქისადმი იგრძნობდეთ სიძულვილს მე რომ შემქმნა.
აღმაშფოთებელი არ არის, ეხლა, ის ფაქტი რომ ამ სიტუაციას ყველა ნორმალურად მიიჩნევს? გულს მირევთ უკვე საცოდავო მონებო, ჩემს უმცირეს კაპრიზებს რომ ემორჩილებით. რატომ მომეცით ნება სამყაროს მბრძანელი გავმხდარიყავი? ამ ცინიკური ეპოქის მწვერვალზე როგორ გამეფდა რეკლამა? -აი, ზუსტად ამ თავსატეხის ამოცნობა მინდა. ორი ათასი წლის მანძილზე ჩემნაირი უპასუხისმგებლო კრეტინი არასოდეს ყოფილა ისეთი ძლევამოსილი როგორც ეხლა.
მინდა ყველაფერი მივატოვო წავიდე რომელიმე სულელურ, უკაცრიელ კუნძულზე, წავიღო ფული, ნარკოტიკი და ნაშებიც წავიყვანო თან. (მთელი დღე ვუყურო ერთმანეთს როგორ უყოფენ უკანალში თითებს სორეია და ტამარა და ასოსაც მილოკავენ.) მაგრამ გადადგომის ტრაკი არ მაქვს და ამიტომაც ვწერ ამ წიგნს. სამსახურიდან გათავისუფლება ამ ოქროთი გატენილი ციხიდან თავის დაღწევის საშუალებას მომცემს. საშიში ვარ და შემაჩერეთ, სანამ ძალიან გვიანი არაა, გემუდარებით! მე რა შემიძლია თუ კი კაცობრობამ ღმერთის შეცვლა მოინდომა სამომხმარებლო პროდუქციით?
რას ვიცინებ ამ წიგნის გამოსვლისას სამსახურიდან გამოგდების მაგივრად ხელფასიც რომ მომიმატონ. იმ სამყაროში, რომლის აღწერასაც თქვენთვის ვაპირებ, კრიტიკას ადვილად ინელებენ, თავხედობისკენ თვითონვე უბიძგებენ, დასმენა-დაბეზღებისთვის კარგად უხდიან, ლანძღვა-გინებას მოითხოვენ. სულ მალე პროვოკაციისთვის ნობელის პრემიას დააწესებენ და მე დაუმარცხებელი კანდიდატი ვიქნები. ამბოხი თამაშის ნაწილია. ადრინდელ დიქტატორებს სიტყვის თავისუფლების ეშინოდათ, განსხვავებულ აზრს კრძალავდნენ, მწერლებს ციხეებში სვამდნენ, წიგნებს წვავდნენ. კარგი დრო იყო ადრე, საძულველი ავტოდაფეები კეთილის და ბოროტის გარჩევის საშუალებას მაინც იძლეოდა. სარეკლამო ტოტალიტარიზმი კი ტყუილ-მართალს აღარც არჩევს. ამ ახალმა ფაშიზმმა წინა ეპოქების შეცდომებზე შესანიშნავად ისწავლა (ბერლინი 1945 და ბერლინი 1989 - ნეტა რატომაა რომ ყველანაირი ბარბაროსობა ერთსა და იმავე ქალაქში მოკვდა?).
ფრანგულიდან თარგმნა ნათია ამაღლობელმა.