ერთადერთი წიგნი რომელის შედარებაც შეიძლება ვეფხისტყაოსანთან

არავის არ ჰგავს, აქვს თავისი სტილი,

სამაგიეროდ კარგი ნაწარმოებიდან უფრო მეტ სიამოვნებას იღებ, როცა გესმის ის რაც უნდა გესმოდეს

levan cagareli
1.დოჩანაშვილი და მარკესი ,,დამწყებ" მკითხველზე არ არის გათვლილი, ეგ ერთი. დამწყების შენდეგ რამდენიმე საფეხური უნდა გაიარო და უკვე ,,სერიოზულ" მკითხველებში რომ გადადიხარ მერე ,,გაიჩხირო" დოჩანაც და მარკესიც, ისე არაფერი გამოგივა.

2.და რაც შეეხება ფოკუსს, მეეჭვება შენს მიერ ჩამოთვლილებზე ნაკლებად აბრუნებდნენ გამქრალ ნივთს მარკესიც და დოჩანაც. ))

3.რა თქმა უნდა ორივეზე დიდი მწერლებიც არსებობენ, იგივე ჭილაძე უფრო მაგარი მაშტაბური მწერალია ვიდრე გურამი, მაგრამ გურამი რომ გიყვარდეს მისი ,,ფანი" უნდა იყო, ისე ვერ გეყვარება, უბრალოდ, არ არსებობს. დოჩანაშვილი ან ძალიან უყვართ, ან ,,აღიარებენ" და იმათ ვისაც დოჩანა ძალიან უყვართ დასცინიან დოჩანაშვილის და ჩიპოლინოს მეტი არაფერი წაუკითხავთო.

4.შევთანხმდეთ იმაზე რომ დაწყება რთულია, ნებისმიერი რამის, და როცა ,,გასართობი" ინდიელებიდან და სამი მუშკეტერებიდან რეალურ დიიიდ ლიტერატურაში აბიჯებ იგივე დოჩანაშვილით, ან მარკესით, ეგ უკვე ამ მწერლების საშინლად დიდი პლიუსია.

და ისევ ფოკუსზე

5.დოჩანაშვილი ჩემთვის მარტო მწერალი არაა. ეგ არის ადამიანი რომელმაც თავისი წიგნით სამოსელი პირველი და შემდეგ მოთხრობებით, საშინლად დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე და მე რომ დღეს ადამიანი მიყვარს, და სწორად მიყვარს მაგ კაცის დამსახურებაა. კიდეც გააქრო, კიდეც მოიტანა, და კიდეც დატოვა, უზარმაზარი ცოდნა ჩემში.

6.რაც შეეხება შენს მიერ დოჩანაშვილის და მარკესის მაგ კუთხით შედარებას ეგ ძალიან აბსტრაქტულია და იქნებ მართალი ხარ კიდეც, მე ამ ორი ნაწარმოების, სამოსელი პირველის და მარტოობის ასი წელიწადის შედარება მაღიზიანებს ერთმანეთთან და ვთვლი რომ, ვინც ამ ორ ნაწარმოებს ერთმანეთთან აკავშირებს, იდეურად, სიუჟეტურად თუ როგორადაც, ლიტერატურულად უვიცია.

პ.ს. კაცია და გუნება.