ჩემი სოფლიდან არიან წარმოშობით.

N!ncho

ნუ პირველია აშკარად.
ეგრე თბილისში ცხოვრობდა ზანგი ადრე, პაჯარნიკი იყო და ბიძაჩემს ეჩხუბა.

ძალიან საინტერესო თემაა, პირველი ვერსია აშკარად უფრო შეესაბამება სიმართლეს სხვათა შორის, მაგათ შორის გავრცელებული ერთ-ერთი გვარი აბაშია, რაც სავარაუდოდ მათ წარმომავლობაზე უნდა მეტყველებდეს (აბაშეთი-აბისინია-ეთიოპია), თუმცა მეორეს მხრივ ეს შესაძლოა, შავკანიანებზე განზოგადებული ზედსახელი იყოს.
რაც შეეხება კარენოი ოჩამჩირელებს, სახოკიას უწერია, რომ მაგ დაბაში მეგრელები და ლაზები ცხოვრობენო ნუ, შეიძლება, ეს მუჰაჯირობის შემდგომ სიტუაციას უფრო ასახავს.

Cool shot man!!!

Thanks

მეც პირველს ვაწვები

ისე პაჟარნიკმა რაო, გააწყალეთ გული ამ ჩამოთრეულებმაო?

თემა საინტერესოა უდავოდ
გვარის ვერსიაც გასათვალისწინებელია

მოკლედ, გასარკვევია ეგ საკითხი სასწრაფოდ თორე შენ მერე ნახე რო დაგიწყებს
მამაჩემის ბაბუის ბაბუის ბაბუის ბაბუის ბაბუის ბაბუის ბაბუა აქ არის დასაფლავებულიო.....

გაგიკვირდება და ხო.
ბიძაჩემი ზესტაფონიდან ახალი ჩამოსული იყო მაშინ

ქვეყანა-საქართველო
რეგიონი-აფხაზეთი
რაიონი-გუდაუთის რაიონი



ქალაქი და ზღვისპირა კლიმატური კურორტი საქართველოში,
ქალაქი მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე
1875 წელს ათონის მთის ძირას, ძველი ანაკოფიის ადგილას დაარსდა ახალი ათონის მონასტერი
(აქედან წარმოსდგება ქალაქის სახელი)
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის რაიონში, ყოფილი ფსირცხა.




ახალი ათონის მონასტერი
სრული სახელი:წმინდა მოციქული სვიმონ კანანელის მონასტერი ახალ ათონზე,
მართლმადიდებლური ქრისტიანული მონასტერი
დაარსებული 1875 წელს საბერძნეთის ათონის მთის წმინდა პანტელეიმონის ბერების მიერ.







სამონასტრო კომპლექსის მშენებლობა დაიწყო 1884 წელს და 1896 წელს დასრულდა.

ქართველი გმირები

ეს თემა იმიტომ ავირჩიე,რომ ვიცოდეთ ქართველი გმირების შესახებ და სათანადოდ დავაფასოთ ისინი.არ მივტიროდეთ სხვა ქვეყნის ვაჟკაცობას,რადგან არავიზე ნაკლები ვაჟკაცები ვართ და არავიზე ნაკლები გმირები გვყავს და მაგალითი ისევ მათგან ავიღოთ.

იუნკერები

იუნკერები საბრძოლო დავალების შესასრულებლად და თბილისის მისადგომების დასაცავად 17 თებერვალს დილითვე გაეშურნენ.თბილისის ქუჩებში ხალხი ცრემლითა და ყვავილებით მიაცილებდა თხელ პალტოებში გამოწყობილ,მწყობრი ნაბიჯით მიმავალ 20-23 წლის ბიჭებს.პირველი 'წითელი' იერიშების მოგერიება მამაც იუნკერებს საბრძოლო პოზიციებზე ასვლისთანავე მოუწიათ.იუნკერთა პოზიციების გარღვევა მეთერთმეტე არმიამ ვერც ბაქოელი კურსანტებისა და ვერცბ პირველი ქართველი კომკავშირელის,ბორის ძნელაძის გარჯის შედეგად მოახერხა.ქართველი მეომრები სალი კლდესავით აღიმართნენ კოჯორ-ტაბახმელად მიდამოებში.ზედიზედ რამდენიმე იერიშის მოგერიების შემდეგ,იუნკერები კონტრიერიშზე გადავიდნენ და თბილისის კარიბჭამდე იოლად მიღწეულ მტერს მნიშვნელოვანი სიმაღლეები გამოჰგლიჯეს ხელიდან. ამ ბრძოლების დროს,იუნკერები ენითაუწერელ გმირობებს სჩადიოდნენ.სამწუხაროა,რომ დღემდე არ გახმაურებულა ერთ-ერთი იუნკერის,შალვა ერისთავის გმირობა,რომელმაც წითელარმიელ მატროსოვამდე ოცი წლით ადრე საკუთარი სხეულით დაფარა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ლულა.ერთ-ერთი კონტრიერიშის დროს,იუნკერთა შეტევა სერიოზულად შეაფერხა მოხერხებულ სიმაღლეზე განლაგებულმა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ცეცხლმა.იუნკერებმა გადაწყვეტილება სწრაფად მიიღეს და პირდაპირი იერიშით გაემართნენ წითელარმიელთა ავადმოგრიალე 'მაქსიმისაკენ'. მოიერიშეებს მალევე გამოეყო მაშინდელ თბილისში ფეხბურთის საუკეთესო მოთამაშე და შეუდარებელი მორბენალი,22 წლის შალვა ერისთავი.მან თვალის დახამხამებაში აირბინა აღმართი,ტყვიითა და ხიშტით განგმირა შემოგებებული მტერი და საკუთარი სისხლით დაადუმა 'მაქსიმის' ლულა.შალვა ერისთავის ეს გმირობა იმ დღეებში მთელ საქართველოს მოედო.მოგვიანებით კი მას მხოლოდ ქართული ემიგრაციის წრეებში იგონებდნენ.საბჭოთა პროპაგანდამ ოცი წლის შემდეგ მთელ მსოფლიოს მოსდო წითელარმიელ მატროსოვის ანალოგიური თავდადება."
სამედისწერო ბრძანება თბილისის დატოვების შესახებ,24 თებერვალს ღამით გაიცა.იუნკერები მცხეთისკენ დახეული ჯარების არიერგარდს იცავდნენ.ბათუმამდე უკან დახევისას ისინი არაერთხელ ჩართვნენ ბოლშევიკებთან შეტაკებაში.საბოლოოდ,მარტის მიწურულს,ბათუმიდან გემით სტამბულში ჩავიდნენ,იქიდან კი საბერძნეთის,საფრანგეთისა და პოლონეთის სამხედრო გმირული ბრძოლის მაგალითები ჩაწერა უცხო ქვეყნების ისტორიაში.
26 თებერვალს,თბილისის გასაბჭოების მეორე დღეს,ქალაქის მოსახლეობამ რუსთაველის პროსპექტზე დიდი სამგლოვიარო პროცესია მოაწყო.წინ მოჰქონდათ შავი კუბოები,რომლებშიც ქართველ ჭაბუკთა გვამები ესვენა,ხოლო უკან,ნელი ნაბიჯით მდუმარე და თავჩაქინდრული ხალხი მოაბიჯებდა. " ეს სანახაობა იმდენად ტრაგიკული იყო,რომ გაოცებასთან შეერთებული მოკრძალების გრძნობას იწვევდა კომუნისტებისა და წითელარმიელების რიგებში და ახალ ადმინისტრაციას აზრადაც არ მოსვლია ამ პროცესიისათვის ხელი შეეშალა."იხსნებდა ამ ტრაგიკული მოვლენის შემსწრე გენოტი ქიქოძე.დღევანდელი პარლამენტის შენობის ქვეშ,დღემდე განისვენებენ კოჯორ-ტაბახმელაზე დაღუპული ათი იუნკერი და 20 წლის მოწყალების და მარო მაყაშვილი.მათგან ერთ-ერთი,ტყვიამფრქვევისაგან დაფლეთილი შალვა ერისთავის სხეულიცაა.
და მაინც,რა იყო ამ ახალგაზრდა მებრძოლების გმირობის საიდუმლო?რატომ მოხდა,რომ სხვა ათასობით ჯარისკაცისათვის სამაგალითო გახდა 118 ახალწვერულვაშამოღერილი მებრძოლის საქციელი?
აფხაზეთსი მებრძოლის დღიურებიდან:
" დადგა ის საშინელი დღეც,რომელმაც ჩემს მეხსიერებაში წარუშლელი კვალი დატოვა.იმ დღეს ყველაფერი იყო.იყო ბრძოლა.იყო ქაოსი,იყო შიშიც... და რაც მთავარია,იყო ქართველთა გმირობა.ნათქვამია მადა ჭამაში მოდისო.ასე იყო ჩვენი მებრძოლების საქმეც.სწორერდ ბრძოლაში გამოიკვეთა მათი თავდადება,ერისადმი და სარწმუნოებისადმი სიყვარული.მტერი თავს 5 ივლისს დილის 5 საათსა და 45 წუთზე დაგვესხა.პირველი,რაც გავიგონე,ეს იყო მბრძანებლური კილოთი ნათქვამი: " ქართველებო,დაგვნებდით!" მართალია,ისინი ბევრნი იყვნენ,მაგრამ ვერ გაითვალისწინეს,რომ ქართველებთან ჰქონდათ საქმე.
მათ არ იცოდნენ და ვერც წარმოიდგენდნენ,რომ ერთ მუჭა ქართველებს შეეძლოთ 9 საათის განმავლობაში შეეჩერებინათ რამდენიმე ათასი მოწინააღმდეგე.მიზნის მისაღწევად მტერი არაფერს იშურებდა.ტყვიების წვიმა მოდიოდა.სოფელი ყველა საშვალებით იბომბებოდა.
ჩვენიდან პირველებიზური გიორხელიძე და გოგი გურჩიანი დაიღუპნენ.ჩვენი ოცმეთაური იყო ადამ გვიჩიანი.ჩვენი საგუშაგო რამდენიმე საათის განმავლობაში აკავებდა მტერს.რაც დრო გადიოდა,სულ უფრო გვიჭირდა მოწინააღმდეგის მოგერიება.როცა უკვე ცხადი გახდა,რომ მტერს ვეღარ გავუმკლავდებოდიტ,ადამმა,როგო
რც მეთაურმა,გვიბრძანა,აქედან გააღწიეთ,თქვენს საცეცხლე მხარდაჭერას მე განვახორციელებო.
ჩვეენი გასვლის შემდეგ ამ საგუშაგოდან კიდევ ერთ საათს ისმოდა ავტომატის კაკანი.მერე ეს ხმაც შეწყდა.როცა მტერმა სოფელი აიღო,ის ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და დაჭრილი იტანჯებოდა.გადამთიელებმა ის აწამეს და მერე მოკლეს.
მოკლეს სოფელში არსებული ეკლესიის მოძღვარი მამა ანდრიაც.ის ეკლესიასთან დახვრიტეს.მამა ანდრია იმიტომ მოკლეს,რომ როცა ჰკითხეს,ეს ვისი მიწააო,თქვა,უფლისო.
არ შემიძლია არ გავიხსენო მერი პაკელიანი.ისიც გმირულად დაიღუპა.დაღუპვამდე კი თან გაიყოლა რამდენიმე გადამთიელი.მისთვის საფლავი მის მეუღლეს,ალექსანდრე გამსახურდიას გაათხრევინეს,რომელიც შემდეგ ცოლის საფლავთან დახვრიტეს.
ცხინვალის მისადგომებთან რუსული ასეულის მიერ ალყაში მოქცეულ სენაკის მეორე ქვეითი ბრიგადის სამხედრო-საინჟინრო ასეულის თორმეტ სამხედროს,რომელიც სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე იბრძოდა,მტერთან ანგარიშსწორებისას ტყვია-წამლის მარაგი სრულიად ამოეწურა.ბიჭებმა ტყვეობას სიკვდილი არჩიეს და უკანასკნელი ტყვიით თუ ხელყუმბარით სიცოცხლე თავადვე მოისწრაფეს....
საშა დროზდოვის ინტერვიუ:
რაციით გადმოგვცეს,რომ ცხინვალთან ახლოს ჩვენს ჯგუფს ცეცხლის გაუხსნეს და დახმარება იყო საჭირო.სასწრაფოდ ჩავსხედით მანქანებში.გასასვლელთან რომ მივედით,ჩვენების სამქე ძალიან ცუდად იყო: ქართველები თავის აწევის საშვალებას არ გვაძლევდნენ,მიცვალებულიც ბევრი ჰყავდათ და დაჭრილიც.ესენი ვინ არიან,ეშმაკები,ქაჯები თუ ადამიანები?-ყვიროდა მეთაური.-უკვე საათია ასეთ დღეში ვართო.15 წუთსი კიდევ ერთი ჯგუფი წამოგვეშველა თავისი ტექნიკით.ნახევარსაათიანი ბრძოლის შემდეგ ყველაფერი დამთავრდა.ამის გახსენებაც არ მინდა.
როგორც გავიგეთ,მხოლოდ თორმეტი ქართველი გვებრძოდა,მხოლოდ თორმეტი!მათგან ცოცხალი არავინ დარჩა.ვინც ჩვენს ტყვიებს გადაურჩა,თავად მოისწრაფა სიცოცხლე.ჩვენი მეთაური 12 ქართველი ჯარისკაცის ცხედართან დიდხანს,მდუმარედ იდგა,მერე ერთი ამოიოხრა,ხმხმაღლა კი მხოლოდ ეს ტქვა - ასეთი ბიჭები რომ მყოლოდაო......სიტყვა აღარ დაასრულა ისე ჩაჯდა მანქანაში. "

ქართველი გმირები

ეს თემა იმიტომ ავირჩიე,რომ ვიცოდეთ ქართველი გმირების შესახებ და სათანადოდ დავაფასოთ ისინი.არ მივტიროდეთ სხვა ქვეყნის ვაჟკაცობას,რადგან არავიზე ნაკლები ვაჟკაცები ვართ და არავიზე ნაკლები გმირები გვყავს და მაგალითი ისევ მათგან ავიღოთ.

იუნკერები

იუნკერები საბრძოლო დავალების შესასრულებლად და თბილისის მისადგომების დასაცავად 17 თებერვალს დილითვე გაეშურნენ.თბილისის ქუჩებში ხალხი ცრემლითა და ყვავილებით მიაცილებდა თხელ პალტოებში გამოწყობილ,მწყობრი ნაბიჯით მიმავალ 20-23 წლის ბიჭებს.პირველი 'წითელი' იერიშების მოგერიება მამაც იუნკერებს საბრძოლო პოზიციებზე ასვლისთანავე მოუწიათ.იუნკერთა პოზიციების გარღვევა მეთერთმეტე არმიამ ვერც ბაქოელი კურსანტებისა და ვერცბ პირველი ქართველი კომკავშირელის,ბორის ძნელაძის გარჯის შედეგად მოახერხა.ქართველი მეომრები სალი კლდესავით აღიმართნენ კოჯორ-ტაბახმელად მიდამოებში.ზედიზედ რამდენიმე იერიშის მოგერიების შემდეგ,იუნკერები კონტრიერიშზე გადავიდნენ და თბილისის კარიბჭამდე იოლად მიღწეულ მტერს მნიშვნელოვანი სიმაღლეები გამოჰგლიჯეს ხელიდან. ამ ბრძოლების დროს,იუნკერები ენითაუწერელ გმირობებს სჩადიოდნენ.სამწუხაროა,რომ დღემდე არ გახმაურებულა ერთ-ერთი იუნკერის,შალვა ერისთავის გმირობა,რომელმაც წითელარმიელ მატროსოვამდე ოცი წლით ადრე საკუთარი სხეულით დაფარა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ლულა.ერთ-ერთი კონტრიერიშის დროს,იუნკერთა შეტევა სერიოზულად შეაფერხა მოხერხებულ სიმაღლეზე განლაგებულმა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ცეცხლმა.იუნკერებმა გადაწყვეტილება სწრაფად მიიღეს და პირდაპირი იერიშით გაემართნენ წითელარმიელთა ავადმოგრიალე 'მაქსიმისაკენ'. მოიერიშეებს მალევე გამოეყო მაშინდელ თბილისში ფეხბურთის საუკეთესო მოთამაშე და შეუდარებელი მორბენალი,22 წლის შალვა ერისთავი.მან თვალის დახამხამებაში აირბინა აღმართი,ტყვიითა და ხიშტით განგმირა შემოგებებული მტერი და საკუთარი სისხლით დაადუმა 'მაქსიმის' ლულა.შალვა ერისთავის ეს გმირობა იმ დღეებში მთელ საქართველოს მოედო.მოგვიანებით კი მას მხოლოდ ქართული ემიგრაციის წრეებში იგონებდნენ.საბჭოთა პროპაგანდამ ოცი წლის შემდეგ მთელ მსოფლიოს მოსდო წითელარმიელ მატროსოვის ანალოგიური თავდადება."
სამედისწერო ბრძანება თბილისის დატოვების შესახებ,24 თებერვალს ღამით გაიცა.იუნკერები მცხეთისკენ დახეული ჯარების არიერგარდს იცავდნენ.ბათუმამდე უკან დახევისას ისინი არაერთხელ ჩართვნენ ბოლშევიკებთან შეტაკებაში.საბოლოოდ,მარტის მიწურულს,ბათუმიდან გემით სტამბულში ჩავიდნენ,იქიდან კი საბერძნეთის,საფრანგეთისა და პოლონეთის სამხედრო გმირული ბრძოლის მაგალითები ჩაწერა უცხო ქვეყნების ისტორიაში.
26 თებერვალს,თბილისის გასაბჭოების მეორე დღეს,ქალაქის მოსახლეობამ რუსთაველის პროსპექტზე დიდი სამგლოვიარო პროცესია მოაწყო.წინ მოჰქონდათ შავი კუბოები,რომლებშიც ქართველ ჭაბუკთა გვამები ესვენა,ხოლო უკან,ნელი ნაბიჯით მდუმარე და თავჩაქინდრული ხალხი მოაბიჯებდა. " ეს სანახაობა იმდენად ტრაგიკული იყო,რომ გაოცებასთან შეერთებული მოკრძალების გრძნობას იწვევდა კომუნისტებისა და წითელარმიელების რიგებში და ახალ ადმინისტრაციას აზრადაც არ მოსვლია ამ პროცესიისათვის ხელი შეეშალა."იხსნებდა ამ ტრაგიკული მოვლენის შემსწრე გენოტი ქიქოძე.დღევანდელი პარლამენტის შენობის ქვეშ,დღემდე განისვენებენ კოჯორ-ტაბახმელაზე დაღუპული ათი იუნკერი და 20 წლის მოწყალების და მარო მაყაშვილი.მათგან ერთ-ერთი,ტყვიამფრქვევისაგან დაფლეთილი შალვა ერისთავის სხეულიცაა.
და მაინც,რა იყო ამ ახალგაზრდა მებრძოლების გმირობის საიდუმლო?რატომ მოხდა,რომ სხვა ათასობით ჯარისკაცისათვის სამაგალითო გახდა 118 ახალწვერულვაშამოღერილი მებრძოლის საქციელი?
აფხაზეთსი მებრძოლის დღიურებიდან:
" დადგა ის საშინელი დღეც,რომელმაც ჩემს მეხსიერებაში წარუშლელი კვალი დატოვა.იმ დღეს ყველაფერი იყო.იყო ბრძოლა.იყო ქაოსი,იყო შიშიც... და რაც მთავარია,იყო ქართველთა გმირობა.ნათქვამია მადა ჭამაში მოდისო.ასე იყო ჩვენი მებრძოლების საქმეც.სწორერდ ბრძოლაში გამოიკვეთა მათი თავდადება,ერისადმი და სარწმუნოებისადმი სიყვარული.მტერი თავს 5 ივლისს დილის 5 საათსა და 45 წუთზე დაგვესხა.პირველი,რაც გავიგონე,ეს იყო მბრძანებლური კილოთი ნათქვამი: " ქართველებო,დაგვნებდით!" მართალია,ისინი ბევრნი იყვნენ,მაგრამ ვერ გაითვალისწინეს,რომ ქართველებთან ჰქონდათ საქმე.
მათ არ იცოდნენ და ვერც წარმოიდგენდნენ,რომ ერთ მუჭა ქართველებს შეეძლოთ 9 საათის განმავლობაში შეეჩერებინათ რამდენიმე ათასი მოწინააღმდეგე.მიზნის მისაღწევად მტერი არაფერს იშურებდა.ტყვიების წვიმა მოდიოდა.სოფელი ყველა საშვალებით იბომბებოდა.
ჩვენიდან პირველებიზური გიორხელიძე და გოგი გურჩიანი დაიღუპნენ.ჩვენი ოცმეთაური იყო ადამ გვიჩიანი.ჩვენი საგუშაგო რამდენიმე საათის განმავლობაში აკავებდა მტერს.რაც დრო გადიოდა,სულ უფრო გვიჭირდა მოწინააღმდეგის მოგერიება.როცა უკვე ცხადი გახდა,რომ მტერს ვეღარ გავუმკლავდებოდიტ,ადამმა,როგო
რც მეთაურმა,გვიბრძანა,აქედან გააღწიეთ,თქვენს საცეცხლე მხარდაჭერას მე განვახორციელებო.
ჩვეენი გასვლის შემდეგ ამ საგუშაგოდან კიდევ ერთ საათს ისმოდა ავტომატის კაკანი.მერე ეს ხმაც შეწყდა.როცა მტერმა სოფელი აიღო,ის ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და დაჭრილი იტანჯებოდა.გადამთიელებმა ის აწამეს და მერე მოკლეს.
მოკლეს სოფელში არსებული ეკლესიის მოძღვარი მამა ანდრიაც.ის ეკლესიასთან დახვრიტეს.მამა ანდრია იმიტომ მოკლეს,რომ როცა ჰკითხეს,ეს ვისი მიწააო,თქვა,უფლისო.
არ შემიძლია არ გავიხსენო მერი პაკელიანი.ისიც გმირულად დაიღუპა.დაღუპვამდე კი თან გაიყოლა რამდენიმე გადამთიელი.მისთვის საფლავი მის მეუღლეს,ალექსანდრე გამსახურდიას გაათხრევინეს,რომელიც შემდეგ ცოლის საფლავთან დახვრიტეს.
ცხინვალის მისადგომებთან რუსული ასეულის მიერ ალყაში მოქცეულ სენაკის მეორე ქვეითი ბრიგადის სამხედრო-საინჟინრო ასეულის თორმეტ სამხედროს,რომელიც სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე იბრძოდა,მტერთან ანგარიშსწორებისას ტყვია-წამლის მარაგი სრულიად ამოეწურა.ბიჭებმა ტყვეობას სიკვდილი არჩიეს და უკანასკნელი ტყვიით თუ ხელყუმბარით სიცოცხლე თავადვე მოისწრაფეს....
საშა დროზდოვის ინტერვიუ:
რაციით გადმოგვცეს,რომ ცხინვალთან ახლოს ჩვენს ჯგუფს ცეცხლის გაუხსნეს და დახმარება იყო საჭირო.სასწრაფოდ ჩავსხედით მანქანებში.გასასვლელთან რომ მივედით,ჩვენების სამქე ძალიან ცუდად იყო: ქართველები თავის აწევის საშვალებას არ გვაძლევდნენ,მიცვალებულიც ბევრი ჰყავდათ და დაჭრილიც.ესენი ვინ არიან,ეშმაკები,ქაჯები თუ ადამიანები?-ყვიროდა მეთაური.-უკვე საათია ასეთ დღეში ვართო.15 წუთსი კიდევ ერთი ჯგუფი წამოგვეშველა თავისი ტექნიკით.ნახევარსაათიანი ბრძოლის შემდეგ ყველაფერი დამთავრდა.ამის გახსენებაც არ მინდა.
როგორც გავიგეთ,მხოლოდ თორმეტი ქართველი გვებრძოდა,მხოლოდ თორმეტი!მათგან ცოცხალი არავინ დარჩა.ვინც ჩვენს ტყვიებს გადაურჩა,თავად მოისწრაფა სიცოცხლე.ჩვენი მეთაური 12 ქართველი ჯარისკაცის ცხედართან დიდხანს,მდუმარედ იდგა,მერე ერთი ამოიოხრა,ხმხმაღლა კი მხოლოდ ეს ტქვა - ასეთი ბიჭები რომ მყოლოდაო......სიტყვა აღარ დაასრულა ისე ჩაჯდა მანქანაში. "

ქართველი გმირები

ეს თემა იმიტომ ავირჩიე,რომ ვიცოდეთ ქართველი გმირების შესახებ და სათანადოდ დავაფასოთ ისინი.არ მივტიროდეთ სხვა ქვეყნის ვაჟკაცობას,რადგან არავიზე ნაკლები ვაჟკაცები ვართ და არავიზე ნაკლები გმირები გვყავს და მაგალითი ისევ მათგან ავიღოთ.

იუნკერები

იუნკერები საბრძოლო დავალების შესასრულებლად და თბილისის მისადგომების დასაცავად 17 თებერვალს დილითვე გაეშურნენ.თბილისის ქუჩებში ხალხი ცრემლითა და ყვავილებით მიაცილებდა თხელ პალტოებში გამოწყობილ,მწყობრი ნაბიჯით მიმავალ 20-23 წლის ბიჭებს.პირველი 'წითელი' იერიშების მოგერიება მამაც იუნკერებს საბრძოლო პოზიციებზე ასვლისთანავე მოუწიათ.იუნკერთა პოზიციების გარღვევა მეთერთმეტე არმიამ ვერც ბაქოელი კურსანტებისა და ვერცბ პირველი ქართველი კომკავშირელის,ბორის ძნელაძის გარჯის შედეგად მოახერხა.ქართველი მეომრები სალი კლდესავით აღიმართნენ კოჯორ-ტაბახმელად მიდამოებში.ზედიზედ რამდენიმე იერიშის მოგერიების შემდეგ,იუნკერები კონტრიერიშზე გადავიდნენ და თბილისის კარიბჭამდე იოლად მიღწეულ მტერს მნიშვნელოვანი სიმაღლეები გამოჰგლიჯეს ხელიდან. ამ ბრძოლების დროს,იუნკერები ენითაუწერელ გმირობებს სჩადიოდნენ.სამწუხაროა,რომ დღემდე არ გახმაურებულა ერთ-ერთი იუნკერის,შალვა ერისთავის გმირობა,რომელმაც წითელარმიელ მატროსოვამდე ოცი წლით ადრე საკუთარი სხეულით დაფარა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ლულა.ერთ-ერთი კონტრიერიშის დროს,იუნკერთა შეტევა სერიოზულად შეაფერხა მოხერხებულ სიმაღლეზე განლაგებულმა მოწინააღმდეგის ტყვიამფრქვევის ცეცხლმა.იუნკერებმა გადაწყვეტილება სწრაფად მიიღეს და პირდაპირი იერიშით გაემართნენ წითელარმიელთა ავადმოგრიალე 'მაქსიმისაკენ'. მოიერიშეებს მალევე გამოეყო მაშინდელ თბილისში ფეხბურთის საუკეთესო მოთამაშე და შეუდარებელი მორბენალი,22 წლის შალვა ერისთავი.მან თვალის დახამხამებაში აირბინა აღმართი,ტყვიითა და ხიშტით განგმირა შემოგებებული მტერი და საკუთარი სისხლით დაადუმა 'მაქსიმის' ლულა.შალვა ერისთავის ეს გმირობა იმ დღეებში მთელ საქართველოს მოედო.მოგვიანებით კი მას მხოლოდ ქართული ემიგრაციის წრეებში იგონებდნენ.საბჭოთა პროპაგანდამ ოცი წლის შემდეგ მთელ მსოფლიოს მოსდო წითელარმიელ მატროსოვის ანალოგიური თავდადება."
სამედისწერო ბრძანება თბილისის დატოვების შესახებ,24 თებერვალს ღამით გაიცა.იუნკერები მცხეთისკენ დახეული ჯარების არიერგარდს იცავდნენ.ბათუმამდე უკან დახევისას ისინი არაერთხელ ჩართვნენ ბოლშევიკებთან შეტაკებაში.საბოლოოდ,მარტის მიწურულს,ბათუმიდან გემით სტამბულში ჩავიდნენ,იქიდან კი საბერძნეთის,საფრანგეთისა და პოლონეთის სამხედრო გმირული ბრძოლის მაგალითები ჩაწერა უცხო ქვეყნების ისტორიაში.
26 თებერვალს,თბილისის გასაბჭოების მეორე დღეს,ქალაქის მოსახლეობამ რუსთაველის პროსპექტზე დიდი სამგლოვიარო პროცესია მოაწყო.წინ მოჰქონდათ შავი კუბოები,რომლებშიც ქართველ ჭაბუკთა გვამები ესვენა,ხოლო უკან,ნელი ნაბიჯით მდუმარე და თავჩაქინდრული ხალხი მოაბიჯებდა. " ეს სანახაობა იმდენად ტრაგიკული იყო,რომ გაოცებასთან შეერთებული მოკრძალების გრძნობას იწვევდა კომუნისტებისა და წითელარმიელების რიგებში და ახალ ადმინისტრაციას აზრადაც არ მოსვლია ამ პროცესიისათვის ხელი შეეშალა."იხსნებდა ამ ტრაგიკული მოვლენის შემსწრე გენოტი ქიქოძე.დღევანდელი პარლამენტის შენობის ქვეშ,დღემდე განისვენებენ კოჯორ-ტაბახმელაზე დაღუპული ათი იუნკერი და 20 წლის მოწყალების და მარო მაყაშვილი.მათგან ერთ-ერთი,ტყვიამფრქვევისაგან დაფლეთილი შალვა ერისთავის სხეულიცაა.
და მაინც,რა იყო ამ ახალგაზრდა მებრძოლების გმირობის საიდუმლო?რატომ მოხდა,რომ სხვა ათასობით ჯარისკაცისათვის სამაგალითო გახდა 118 ახალწვერულვაშამოღერილი მებრძოლის საქციელი?
აფხაზეთსი მებრძოლის დღიურებიდან:
" დადგა ის საშინელი დღეც,რომელმაც ჩემს მეხსიერებაში წარუშლელი კვალი დატოვა.იმ დღეს ყველაფერი იყო.იყო ბრძოლა.იყო ქაოსი,იყო შიშიც... და რაც მთავარია,იყო ქართველთა გმირობა.ნათქვამია მადა ჭამაში მოდისო.ასე იყო ჩვენი მებრძოლების საქმეც.სწორერდ ბრძოლაში გამოიკვეთა მათი თავდადება,ერისადმი და სარწმუნოებისადმი სიყვარული.მტერი თავს 5 ივლისს დილის 5 საათსა და 45 წუთზე დაგვესხა.პირველი,რაც გავიგონე,ეს იყო მბრძანებლური კილოთი ნათქვამი: " ქართველებო,დაგვნებდით!" მართალია,ისინი ბევრნი იყვნენ,მაგრამ ვერ გაითვალისწინეს,რომ ქართველებთან ჰქონდათ საქმე.
მათ არ იცოდნენ და ვერც წარმოიდგენდნენ,რომ ერთ მუჭა ქართველებს შეეძლოთ 9 საათის განმავლობაში შეეჩერებინათ რამდენიმე ათასი მოწინააღმდეგე.მიზნის მისაღწევად მტერი არაფერს იშურებდა.ტყვიების წვიმა მოდიოდა.სოფელი ყველა საშვალებით იბომბებოდა.
ჩვენიდან პირველებიზური გიორხელიძე და გოგი გურჩიანი დაიღუპნენ.ჩვენი ოცმეთაური იყო ადამ გვიჩიანი.ჩვენი საგუშაგო რამდენიმე საათის განმავლობაში აკავებდა მტერს.რაც დრო გადიოდა,სულ უფრო გვიჭირდა მოწინააღმდეგის მოგერიება.როცა უკვე ცხადი გახდა,რომ მტერს ვეღარ გავუმკლავდებოდიტ,ადამმა,როგო
რც მეთაურმა,გვიბრძანა,აქედან გააღწიეთ,თქვენს საცეცხლე მხარდაჭერას მე განვახორციელებო.
ჩვეენი გასვლის შემდეგ ამ საგუშაგოდან კიდევ ერთ საათს ისმოდა ავტომატის კაკანი.მერე ეს ხმაც შეწყდა.როცა მტერმა სოფელი აიღო,ის ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და დაჭრილი იტანჯებოდა.გადამთიელებმა ის აწამეს და მერე მოკლეს.
მოკლეს სოფელში არსებული ეკლესიის მოძღვარი მამა ანდრიაც.ის ეკლესიასთან დახვრიტეს.მამა ანდრია იმიტომ მოკლეს,რომ როცა ჰკითხეს,ეს ვისი მიწააო,თქვა,უფლისო.
არ შემიძლია არ გავიხსენო მერი პაკელიანი.ისიც გმირულად დაიღუპა.დაღუპვამდე კი თან გაიყოლა რამდენიმე გადამთიელი.მისთვის საფლავი მის მეუღლეს,ალექსანდრე გამსახურდიას გაათხრევინეს,რომელიც შემდეგ ცოლის საფლავთან დახვრიტეს.
ცხინვალის მისადგომებთან რუსული ასეულის მიერ ალყაში მოქცეულ სენაკის მეორე ქვეითი ბრიგადის სამხედრო-საინჟინრო ასეულის თორმეტ სამხედროს,რომელიც სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე იბრძოდა,მტერთან ანგარიშსწორებისას ტყვია-წამლის მარაგი სრულიად ამოეწურა.ბიჭებმა ტყვეობას სიკვდილი არჩიეს და უკანასკნელი ტყვიით თუ ხელყუმბარით სიცოცხლე თავადვე მოისწრაფეს....
საშა დროზდოვის ინტერვიუ:
რაციით გადმოგვცეს,რომ ცხინვალთან ახლოს ჩვენს ჯგუფს ცეცხლის გაუხსნეს და დახმარება იყო საჭირო.სასწრაფოდ ჩავსხედით მანქანებში.გასასვლელთან რომ მივედით,ჩვენების სამქე ძალიან ცუდად იყო: ქართველები თავის აწევის საშვალებას არ გვაძლევდნენ,მიცვალებულიც ბევრი ჰყავდათ და დაჭრილიც.ესენი ვინ არიან,ეშმაკები,ქაჯები თუ ადამიანები?-ყვიროდა მეთაური.-უკვე საათია ასეთ დღეში ვართო.15 წუთსი კიდევ ერთი ჯგუფი წამოგვეშველა თავისი ტექნიკით.ნახევარსაათიანი ბრძოლის შემდეგ ყველაფერი დამთავრდა.ამის გახსენებაც არ მინდა.
როგორც გავიგეთ,მხოლოდ თორმეტი ქართველი გვებრძოდა,მხოლოდ თორმეტი!მათგან ცოცხალი არავინ დარჩა.ვინც ჩვენს ტყვიებს გადაურჩა,თავად მოისწრაფა სიცოცხლე.ჩვენი მეთაური 12 ქართველი ჯარისკაცის ცხედართან დიდხანს,მდუმარედ იდგა,მერე ერთი ამოიოხრა,ხმხმაღლა კი მხოლოდ ეს ტქვა - ასეთი ბიჭები რომ მყოლოდაო......სიტყვა აღარ დაასრულა ისე ჩაჯდა მანქანაში. "

თუ იუნკრები?

sandro_piramida
არა იუნკერები შენ სულ როგორ უნდა მაკრიტიკებდე მე იუნკერები ვისწავლე სანდრო!

სულ ორი სიტყვა დავწერე არადა

sandro_piramida
არაუშავს ადრე მისწორებდი ხოლმე ას სიტყვას დღეში

sooner or later we learn to throw the past away
history will teach us nothing

აუუუ ძალიან გთხოვთ დამეხმარეთ რა..... შემდეგ კითხვაზე მიპასუხეთ: ესეიგი დამისახელეთ თუ შეგიძლიათ ნატოს და ევროკავშირის წევრი სამი ქვეყანა,რომლებიც ამ ორგანიზაციაში ყველაზე ბოლოს გაწერვიანდნენ,ერთ ზღვაზე აქვთ გასასვლელი და ერთი სახმელეთო მეზობელი ჰყავთ....

ძალიან გთხოვთ თუ იცით მიპასუხეთ რა ძალიან მჩირდება...

ლატვია, ლიტვა, ესტონეთი?

Dasisdas
ეგენი დიდი ხანია არიან გაწერვიანებულნი არა? აუ დამეხმარეთ რა გამოცდები მაქ მალე...

1. ალბანეთი
2.ხორვატია

ვაიმე მგონი მაკედონია თურქეთი ხორვატიააა ბოლოს გაწერვიანდნენ და ისეც მდებარეობენ

ბოლოს ალბანეთი გაწევრიანდა

ხორვატიას და მაკედონიას სახმელეთო საზღვარიაქვთ და მაკედონიას და თურქეთს საზღვაო...

1.თურქეთი
2.ალბანეთი
3.ხორვატია

მგონი ესენია

BlacK WomeN
გოგო ხორვატია თურქეთი და მაკედონია 2007 წლის მერე არ გაწერვიანდა? ზუსტად არ ვიცი.მარა ესენი ფაქტია რო საზღვაო და სახმელეთო საზღვრებზე მდებარეობენ. აუუუ..... :X--

BlacK WomeN
ვაიჰ...მაკედონია ის ყოფილა კანდიდატი ქვეყანა და მგონი მართლა ეგენია.

http://en.wikipedia.org/wiki/Members_of_NATO აი, აქ ნახე. შენი აღწერილობის მიხედვით, უფრო ის ქვეყნები მგონია რომლებიც დავწერე. საერთო სახმელეთო მეზობელი: რუსეთი, ბალტიის ზღვა, მიიღეს 2004 წელს. ბოლო მიღება(ალბანეთი, ხორვატია) 2009 წლის 1 აპრილს მოხდა და რამდენად სარწმუნოა ვერ გეტყვი

Dasisdas
მოკლედ რა ამ კითხვის მომგონი უნდა გავკიცხო სასტიკად მივიდე ორშაბათს ესეთი კითხვებია ხალხო მეათე კლასის გეოგრაფიის ტესტირებაში ისე რომ იცოდეთ

ყველაფრის ცოდნაც კი არ არის საჭირო.

BlacK WomeN
ინტელექტუალთა გადინება რაღა ჯანდაბაა უიმეეე. დამაწყდა ნერვები გეოგრაფიაში ამას რატო მეკითხებიან.ალბად მაღალკვალიფიცირებულ სპეციალისტთა საერთაშორისო მოძრაობაა.

თურქეთი არაა ევროკავშირში და სავარაუდოდ კიდევ მოუწევს კარგა ხანი ცდა არც ალბანეთია რამდენადაც ვიცი

რუმინეთი შეიძლება იყოს

მისს ანი

Brain Drain?

HOUSE M.D.

ნატოზე გვაქვს საუბარი და არა ევროკავშირზე.

BlacK WomeN
ევროკავშირზეც და ნატოზეც.და თურქეთი არაა ჯერ კანდიდატი ქვეყანა ყოფილა.ალბანეთი ვაფშე არააა.ნატოში კია ევროკავშირში არა. :X

fernando magella...
არაა რაც დავწერე ის ყოფილა.

რომელ წელშია ეგ კითხვა დაწერილი 2004-2005-ში ხომ არა? და ბოლოს გაწევრიანებაში რომელი ორგანიზაცია იგულისხმება ნატო თუ ევროკავშირი?

ანუ ესეთი სიტუაციაა. რახან შუაში წერია "და" ეს ნიშნავს რომ ორივე ორგანიზაციის წევრები უნდა იყვნენ ორივე ორგანიზაციის ამჟამინდელი ოფიციალური წევრები, რომლებსაც ერთ ზღვაზე აქვთ გასასვლელი არიან ლიტვა ლატვია და ესტონეთი. რაც შეეხება ერთ მოსაზრვრე სახელმწიფოს (ანუ რუსეთს), ლიტვასთან დაკავშირებით მე, ლიტვა და პოლონეთი არ ვეთანხმებით რუსეთის და ლიტვის მეზობლობას. ისე ოფიციალურად ეგრეა.

ყოფილი იუგოსლევიის ქვეყნები არ ჯდება. ადრიატიკაზე გასასვლელი აქვთ სლოვენიას, ხორვატიას, ბოსნიას, ალბანეთს, მონტენეგროს და იტალიას კიდევ.

აქედან იტალია სლოვენიას ჰყავთ საერთო მეზობელი და ორივეს წევრები არიან, მაგრამ მესამე აღარ გვყავს.

კიდევ სლოვენია ხორვატიას ჰყავს, მაგრამ ხორვატია ჯერ არ არის ევროკავშირში.

ნუ მოკლედ დიდ ალბათობაა რომ ბალტიის ქვეყნები იყოს.

ანუ?

skiron

ხოო მეც ეგრე ვფიქრობ მაგრამ ეგენი 2004-2005 წელში არ აწერვიანდნენ?და მაგათ მერე სხვებიც მაგრამ ნუ ალბათ ეგენი იქნებიან რა.

skiron

ანუ ინტელექტუალთა გადინება არის მაღალკვალიფიცირებული სპეციალისტების საერთაშორისო მიგრაცია. გეოგრაფიაში რა საინტერესო კითხვებია მოკლედ ჩემ წიგნში გაგიჟდები რა

გზა ნატოსკენ ზუგდიდზე გადის

ზუგდიდი



სასტუმრო ოდიში



დადიანების სასახლე







ზუგდიდის ბოტანიკური ბაღი

მდებარეობა: სამეგრელო, ჩხოროწყუს რაიონი, ეგრისის ქედი.




სიმაღლე ზღვის დონიდან: ტბა - 2500 მ, მწვერვალი - 3016 მ



ლეგენდის მიხედვით, ვინც ტბის მყუდროებას დაარღვევს და მის წყალში იბანავებს, შავი ღრუბლების რისხვა დაატყდება თავს
და კოკისპირულ წვიმასა და შემზარავ ჭექა-ქუხილს ვერ გადაურჩება



...ისე ცდუნება დიდია

აბუდელაურის ტბები ამათი ძმაკაცია ალბათ...პატარა მეგობარი.

სულაც არ არის სასაცილო.

ნუ გააბრაზებთ ადგილის დედას. ყველა ადგილს თავისი აურა და ენერგია აქვს, შესაბამისად არ გირჩევთ სიწმინდეებისთვის ხელის ხლებას. ტობა ვარჩხილის წყალი უძველესი დროიდან წმინდად ითვლებოდა..

ნწუ..

ეს სამეგრელოა????? მხოლოდ სურატზეა ასეთი ლამაზი თუ რეალურია?

ეხ
არადა აფხაზეთში რა ტბები გვქონდაა
რაც შეგვრჩა ნეტავ ისინი მაინც მანახა

ILI-100

წავიდეთ ექსკურსიაზე

bella_trix
წავიდეთ ცოტა გამოიდაროს და მართლა წავიდეთ