მწამს თუ არა ღმერთი?
მწამს რომ ღმერთი არსებობს და ეს ღმერთი კოსმოსია. ღმერთი ენერგიაა. ღმერთი ძალაა..
nelkaშენი პოსტი ვნახე შენს მეგობარზე რომ წერ და გამეცინა. როდესაც ადამიანს ასეთი რაღაცების სჯერა, ეს ჩემთვის გაუნათლებლობა და ჭკუის ნაკლებობაა. ჭიაყელები არა ქათმები კიდე.. რა სისულელეა. ჯოჯოხეთიც და სამოთხეც თვითონ ადამიანშია..
საერთოდ, რაც დრო გადის, მით უფრო ნერვებს მიშლის და გულს მირევს ამ ხალხის "რელიგიურობა" და "მორწმუნეობა". ისე "სწამთ" და აზრზეც არ არიან. ნერვებს მიშლის ის, რომ დედაჩემი ყოველ ღამე მუხლებზე ემხობა და თვალებმილულული ლოცულობს. იმიტომ, რომ ზუსტად ვიცი, წარმოდგენა არ აქვს საერთოდ ღმერთზე და მითუმეტეს არც კი იცის ლოცვის მნიშვნელობა. ეს იგივეა, გინდა ლექსი თქვას გინდა ილოცოს..
ნერვებს მიშლის ის, რომ ვიღაცა დედანაქაჩები ათეისტს მეძახიან და რახან თვითონ კვირაობით ზიარებას იღებენ, თავი მაგარი როჟები გონიათ. ჯერ ეგ ერთი არც ესმით ზიარების მნიშვნელობა და მითუმეტეს წარმოდგენა არ აქვთ ვინაა ქრისტე..
ქრისტეს რომ იცნობდე, საჭიროა გრძნობდე მას, შენში იყოს..
ამ ხალხმა კი უბრალოდ სადღაც წაიკითხა ან ვიღაცისგან გაიგონა ან სულაც მშობლებმა ასწავლეს რომ თურმე ღმერთს ჰყავდა შვილი ქრისტე და მათ უნდა უყვარდეთ..
მე ვფიქრობ რომ ამ ადამიანთა რწმენა არის ზუსტადაც უაზრობა და რწმენა არც ითქმის, ვინაიდან მათ წარმოდგენაც არ აქვთ ღმერთზე, ქრისტეზე, ბუდაზე თუ კრიშნაზე..
საჭიროა, რაღაცებს დაუფიქრდე, რარაცები გაანალიზო, რაღაცები ეძიო, რაღაც გააცნობიერო და როდესაც მიხვდები რა არის ჭეშმარიტება და რა არის ღმერთი, მერე ირწმუნებ ისე, რასაც მე "ჭეშმარიტ რწმენას" ვეძახი. ეს ფსევდო ეს ფსევდო! ძალიან დამთრგუნველია საზოგადოების შეხედულებები..
მაგრამ იმართლე ვთქვა ძალიან რთულია. ამაზე რთული არც არაფერია. ზალიან დიდ ბრძოლასა და ძალისხმევას მოითხოვს. ეს ბრძოლაა საკუთარ თავთან (ნუ "ეგო"სთან) და სწორედ ესაა ყველაზე დიდი ბრძოლა.. მაგრამ სხვანაირად ვერც მიხვალ ჭეშმარიტებამდე..
მოკლედ, რა.